کتاب کاشی‌های بهشت: بررسی بصری نقش‌مایه‌های حرم شاهچراغ

هنر معماری و نقش‌مایه‌های سنتی از جمله هنرهای اصیل و کهن ایرانی است که می‌توان نمونه‌های بی‌نظیر آن را در جای‌جای کشور دید. کتاب کاشی‌های بهشت نوشته‌ی راضیه روستا به طور تخصصی به بررسی نقوش و سبک‌های معماری به‌کاررفته در حرم شاه‌چراغ پرداخته است و اطلاعات بصری مفیدی را در اختیار شما قرار می‌دهد.

درباره‌ی کتاب کاشی‌های بهشت

شیراز به‌عنوان یکی از زیباترین و مشهورترین شهرهای ایران شناخته می‌شود و آوازه‌ی این زیبایی و شهرت در جهان پیچیده است. وجود آثار تاریخی بی‌نظیر در شیراز و مطرح شدن آن به‌عنوان مهد شاعران و ادیبان بزرگ فارسی، باعث شده همواره توجه‌ها به سمت این شهر و ویژگی‌های منحصربه‌فرد آن معطوف باشد.

در میان آثار زیبا و معماری خاص شیراز، حرم شاه‌چراغ از جایگاه خاصی برخوردار است و به دلیل قدمت، زیبایی هنر معماری و نقش‌مایه‌های ویژه‌ی آن مورد توجه قرار دارد. راضیه روستا در کتاب کاشی‌های بهشت به شکل مفصل به بررسی شیوه خاص معماری و نقش‌مایه‌های حرم شاهچراغ پرداخته و با ارائه‌ی جداول و اطلاعات بصری نقوش به‌کاررفته در معماری حرم و همچنین نتایج آماری، تحلیل و جمع‌بندی آن، اطلاعات بسیار مناسبی را در اختیار علاقه‌مندان قرار داده است.

کتاب کاشی‌های بهشت برای چه کسانی مناسب است؟

خواندن کتاب کاشی‌های بهشت برای همه‌ی علاقه‌مندان به هنر معماری ایرانی، لذت‌بخش خواهد بود.

در بخشی از کتاب کاشی‌های بهشت می‌خوانیم

نقوش انسانی و حیوانی در طول تاریخ همواره مورد توجه طراحان و هنرمندان ایران بوده است. قدیمی‌ترین نقوش به جا مانده از انسان و حیوان مربوط به صخره‌نگاری‌های ساکنان اولیه‌ی فلات ایران در غارهایی همچون میرملاس و دوشه در لرستان است که آن‌ها را در حالت‌های مختلف شکار و نبرد به حالت خلاصه و ساده‌شده به تصویر کشیده است.

با گذر زمان ترسیم نمادین نقش‌های جانوران و پرندگان و انسان به شیوه‌های مختلف، ازجمله هندسی و انتزاعی روی سفالینه‌ها به اجرا در آمده و به مرور این نقوش به تزیینات معماری راه یافتند. اوج ظرافت در طراحی نقوش انسانی و حیوانی در هنر ومعماری باستان، متعلق به دوره‌ی هخامنشیان است. با گسترش اسلام و مطرح شدن حرمت نقاشی، استفاده از تصاویر انسانی کاهش یافت. با‌این‌وجود ایرانیان بیش‌تر از سایر ملل اسلامی از این نقوش در تزیین صنایع خویش بهره جستند. اما با ویژگی‌های منحصر به هنر ایران، نه آنگونه که در هنر سایر ملل ازجمله یونان دیده می‌شود. با این حال بیش‌تر تصاویر انسانی که در تزیینات فنی ایرانی به کار رفته، جلوه‌ای از زندگی درباری را به نمایش گذاشته است.