کتاب اصول بنیادین در نواختن پیانو

کتاب اصول بنیادین در نواختن پیانو راهنمایی غنی برای افرادی است که به تازگی یادگیری این ساز قدیمی و محبوب را آغاز کرده‌اند. جوزف لوین در این اثر نکاتی که معمولا در آموزش موسیقی ناگفته می‌ماند را به زبانی ساده بیان می‌کند تا در کنار تمرین عملی،‌ درکی درست از مباحث تئوری پیانو پیدا کنید.

درباره کتاب اصول بنیادین در نواختن پیانو

کتابی که پیش رو دارید به موضوعاتی بنیادین می‌پردازد که هر هنرجو در آغاز یا میانه‌ی راه بی‌شک با آن‌ها مواجه می‌شود. این‌ مشکلات از ساده‌ترین تا سخت‌ترین آن‌ها، همگی به زبانی ساده و روشن مطرح شده‌اند تا جایی برای ابهام باقی نماند. با توجه به اینکه هنرجو زمان اجرای عملی اصول پیانو به حد کافی مشکل خواهد داشت جوزف لوین در تالیف کتاب اصول بنیادین در نواختن پیانو (Playing Pianoforte in Principles B) از بیان دوپهلو و گنگ دوری کرده تا قسمتی از چالش‌های نوآموزان این ساز را برطرف کند.

این اثر آموزشی در ساختاری دقیق مطالب را دسته‌بندی کرده تا تمام افراد بتوانند جواب سوالات خود را در آن پیدا کنند. همچنین وجود مثال‌های مختلف و تصاویر، ‌ به متن شفافیت و روشنی بیشتر بخشیده و به شما اجازه می‌دهد تا بر مباحث تئوری نوازندگی پیانو مسلط شوید. گفتنی است که مطالب مطرح شده توسط جوزف لوین (Josef Lhevinne) به هیچ عنوان محدود به مکتب یا جغرافیای خاصی نیست و تمام خوانندگان فارغ از مکانی که در آن زندگی می‌کنند و سبک تدریس استادشان، می‌توانند از آموزش‌های کتاب اصول بنیادین در نواختن پیانو استفاده کنند.

کتاب اصول بنیادین در نواختن پیانو مناسب چه کسانی است؟

هنرجویانی که به تازگی یادگیری پیانو را آغاز کرده‌اند یا تصمیم به شروع دوره‌های آموزشی دارند، ‌مخاطب اصلی این اثر هستند.

در بخشی از کتاب اصول بنیادین در نواختن پیانو می‌خوانیم

امکانات پیانو تاکنون دست‌خوش تحولات پی‌گیری بوده‌اند. این ساز در شکل کنونی و رشدیافته‌ی آن ثمره‌ی تلاش‌های فراوانی است که به هدف تکامل آن صورت گرفتند. هنگامی که بارتولومئِو کریستوفرُی، در سال‌های آغازینِ سده‌ی هجدهم، در پی بهبود سازهای کلاویه‌ای ساخته‌ی خویش بود به ضرورتِ پایه‌ریزی راهی یکسره تازه پی برد. سازهای آن روزگار [کلاویچمبالو، هارپسیکورد و غیره] از نظر بیان محدود بودند، زیرا سیم‌ها، درست همانند زیتر، با زخمه نواخته می‌شدند. او با ابداعِ سازی که در آن سیم‌ها به جای زخمه ‌خوردن با چکش کوبیده می‌شدند راهی سراسر متمایز را پیش گرفت.

این سازِ نوساخته را فورته‌ پیانو خواند، از آنجایی که می‌توانستند هم آن را با صدای بلند بنوازند، هم با صدایی آرام و نرم. از آن پس، بی‌شک به سبب خوش‌آهنگی، آن نام جای خود را به پیانو‌ ‌ فورته و سپس پیانو داد. اما کارِ آن بسی فراتر ار صِرف نواختن با صدای کم یا زیاد بود. این ساز در قالبِ گستره‌ی خود تولید اصواتی با کیفیت‌های گوناگون را میسر می‌ساخت. این صداها به یای لمس کنترل می‌شدند؛ و درست از این‌رو است که یکی از مسائل بنیادی کاربرد این ساز همین لمس است، که ما در این مجموعه فراوان از آن خواهیم گفت. روبنشتاین پدال را «روح پیانو» می‌خواند. اما پدال را می‌توان چونان روحی در بهشت یا در برزخ به کار درآورد. اگر هنرجو با اصول اساسی لمس آشنا نباشد، حتا ظریف‌ترین روش‌های پدال‌گیری نیز مؤثر نخواهند بود.

با این‌همه، پیش از ورود به بحثِ لمس و تکنیک، بیایید ابتدا به مهم‌ترین نکته در این زمینه بپردازیم: پایه‌ای درست و محکم در مهارت موسیقی به شکلی جدی. پاره‌ای موارد هستند که نمی‌توان آن‌ها را نادیده گرفت و انتظار داشت سبب کاستی‌هایی عمیق در کار هنرجو در سال‌های بعد نشوند. شاید در همین جا است که مهم‌ترین خلاء در تدریس موسیقی، آموزش ضعیف و بی‌اعتنا در اولین سال‌ها، پدید می‌آید. آموزگارِ هنرجویان نوآموز در همه‌ی عرصه‌ها، و خاصه موسیقی، از جایگاه حساسی برخوردار است.