کتاب چرا به نوجوانان گوش نمی‌دهید؟

سوزی هیمن یک مشاور باتجربه است که در کتاب چرا به نوجوانان گوش نمی‌دهید؟ تمام دانشش را برای بهبود رابطه والدین و نوجوانان به کار می‌گیرد. هیمن با زبانی ساده، مفاهیمی عمیق و کاربردی را آموزش می‌دهد که می‌تواند بسیاری از ابهامات و نگرانی‌های والدین را برطرف ‌کند.

درباره کتاب چرا به نوجوانان گوش نمی‌دهید:

نویسنده در این کتاب ما را با لذتی که والدین می‌توانند از زندگی و رشد کنار نوجوانان خود کسب کنند آشنا می‌کند. این احساس نیروبخش و خوشایند است اما متاسفانه بیشتر والدین از تجربه آن محروم‌اند. آن‌ها معمولاً نمی‌دانند چگونه با فرزند نوجوان خود ارتباط برقرار کنند چون نوجوانان معمولاً سؤالاتی مانند «چرا من نمی‌توانم رانندگی کنم؟» یا «چرا نباید سیگار بکشم؟» می‌پرسند که والدین را سردرگم می‌کند. آن‌ها معمولاً در برخورد با سؤالات نوجوان احساس ناتوانی می‌کنند، در حالی که اگر تعامل با خود با فرزندانشان را تغییر دهند، این احساس هم تغییر خواهد کرد.

شاید این توصیه که با فرزندان خود صحبت کنید به نظرتان غیرضروری و بی‌ربط می‌آید. مثل اینکه به شما بگوییم نفس بکشید یا غذا بخورید یا هر کار دیگری که روزانه انجام می‌دهید، این‌طور نیست؟ متأسفانه والدین کمتر از چیزی که فکر می‌کنند با فرزندانشان گفتگو می‌کنند.

تحقیقات نشان داده بیشتر والدین روزانه حدود 8 دقیقه از وقتشان را به صحبت با فرزندان می‌گذرانند. به امروز، دیروز یا حتی هفته گذشته فکر کنید و به یاد بیاورید چه زمانی را در کنار فرزندانتان گذرانده‌اید. صادق باشید، شما چقدر دوستانه با او حرف می‌زنید؟ بسیاری از ما والدین گفتگوهایمان را با عجله، به‌صورت امری یا پرسشی انجام می‌دهیم و جمله‌های کوتاه به کار می‌بریم. نکته مهم اینجاست که این جمله‌های سرسری و امری واقعاً مکالمه نیستند. نکته دیگر اینکه در بسیاری از برخوردهای والدین و نوجوانان، این والدین هستند که صحبت می‌کنند و فرزندان فقط شنونده‌اند.

کتاب چرا به نوجوانان گوش نمی‌دهید (You Just Don't Listen: Parent's Guide to Talking to Teenagers) موضوعات گوناگونی که نوجوانان مایل‌اند در مورد آن بحث کنند را مطرح کرده و روش‌های متفاوتی برای پاسخ‌گویی به والدین ارائه می‌کند. این کتاب سعی دارد بگوید که استقبال از سؤالات نوجوانان و تلاش برای ایجاد یک گفتگوی دوطرفه، کلید اصلی بهبود رابطه شماست. از شما می‌خواهد این باور قدیمی که هر تغییری باعث بدتر شدن شرایط می‌شود را کنار بگذارید. بعضی تغییرات ضروری هستند و با یادگیری بعضی مهارت‌ها می‌توانید آرامش را به خانواده‌تان برگردانید. مسئله مهم این است که اعتماد فرزندتان را جلب کنید و این هدف فقط از یک راه اتفاق می‌افتد: به او گوش کنید.

کتاب چرا به نوجوانان گوش نمی‌دهید مناسب چه کسانی است؟

تمام افرادی که وظیفه تربیت و نگهداری یک یا چند نوجوان را بر عهده دارند می‌توانند از این کتاب استفاده کنند.

با سوزی هیمن بیشتر آشنا شویم:

این نویسنده یک مشاور حرفه‌ای در انگلیس است که سابقه همکاری با مجلات، خیریه‌ها و برنامه‌های تلویزیونی مختلفی را دارد. سوزی هیمن (Suzie Hayman) همچنین یک روزنامه‌نگار آزاد است و برای روزنامه‌هایی مانند گاردین، تایمز و ایندیپندنت مطالبی درباره روابط و سلامت می‌نویسد.

در بخشی از کتاب چرا به نوجوانان گوش نمی‌دهید می‌خوانیم:

به عنوان افراد بالغ و یا والدین ما اغلب برای فرزندان‌مان تصمیماتی می‌گیریم که تصور می‌کنیم بهترین است. ما انتخاب می‌کنیم که برای تعطیلات به کجا برویم، کجا زندگی کنیم کدام مدرسه را برای فرزند خود انتخاب کنیم و حتی در بعضی مواقع تصمیم می‌گیریم که فرزندان ما کدام رشته را باید انتخاب کنند. به نظر ما این کار عاقلانه و منطقی است چرا که فرزندان با ما هم عقیده‌اند. چند بار شما از آنان پرسیده‌اید «ما تصمیم داریم این کار را انجام دهیم آیا تو موافقی؟» و در مقابل پاسخ، «نه موافق نیستم» متعجب مانده‌اید؟ چرا که نظرخواهی از آنان همواره به جر و بحث منجر خواهد شد و ما به آنان خواهیم گفت که در اشتباهند و ما همه‌ی جوانب را در نظر گرفته‌ایم.

آیا نوجوانان هنوز کودکند؟

پس چرا ما با آنان مانند کودکان رفتار می‌کنیم و حتی در مورد آنان تصوری کودکانه داریم؟ دلیل ما ممکن است این باشد که دوران کودکی در قرن بیستم طولانی‌تر از زمان‌های قبل از ماست و طولانی‌ترین آن در دهه‌ی آخر قرن بیستم است.

تا نیمه‌ی آخر قرن نوزدهم فرد یا کودک بود و یا بزرگ‌سال. فاصله‌ی بین این دو مرحله بسیار کوتاه بود و فرد در پایان مرحله‌ی اول به سرعت به مرحله‌ی بعد راه می‌یافت. دوران کودکی زمانی بود که فرد از لحاظ جسمانی و احساسی به حد بلوغ نرسیده و به طور کامل به والدین وابسته بود. به عهده گرفتن نقش بزرگ‌سال منطبق بوده با بلوغ کامل جسمانی. البته از بعضی از بچه‌ها انتظار می‌رفت که پی کار بروند تا جایی برای خود در دنیای بزرگ‌سالان بیابند، با این حال در مقام مقایسه تعداد کمی از این افراد با رشد جسمانی مناسب از چنین مسئولیتی شانه خالی می‌کردند.