بله
کتاب کاربرد پلاکت در ترمیم زخم سوختگی تالیف مهدی میرزاجان زاده، مجموعه‌ای از مطالعات و بررسی‌های علمی دربارهٔ نقش فرآورده‌های پلاکتی، به‌ویژه پلاسمای غنی از پلاکت (PRP)، در تسریع ترمیم زخم است. این اثر با توجه به شیوع بالای سوختگی در ایران و پیامدهای جدی آن، راهنمایی علمی برای شناخت فرایند ترمیم زخم و کاربرد روش‌های نوین در درمان بیماران سوخته ارائه می‌کند.
درباره‌ی کتاب کاربرد پلاکت در ترمیم زخم سوختگی
مهدی میرزاجان زاده کتاب کاربرد پلاکت در ترمیم زخم سوختگی را در سه بخش اصلی تدوین کرده است. بخش نخست به مفاهیم پایه ترمیم زخم اختصاص دارد و تاریخچه درمان زخم، مراحل ترمیم، نقش فاکتورهای رشد، سنتز کلاژن، اپی‌تلیال‌سازی و انقباض زخم را بررسی می‌کند. مرور تاریخی از درمان‌های باستانی سومری‌ها و مصری‌ها تا کشف روش‌های ضدعفونی‌کننده توسط سمیلوایس و جوزف لیستر، تصویری از مسیر تحول پزشکی ارائه می‌دهد.
در بخش دوم، کتاب کاربرد پلاکت در ترمیم زخم سوختگی به ساختار پلاکت‌ها، گرانول‌های آلفا و مکانیسم اثر PRP در بازسازی بافت می‌پردازد. تحریک عروق‌زایی، افزایش سنتز کلاژن، تعدیل التهاب و ویژگی‌های ضدمیکروبی از جمله اثراتی هستند که در ارتباط با استفاده از فرآورده‌های پلاکتی در بستر زخم بررسی می‌شوند.
بخش سوم کتاب کاربرد پلاکت در ترمیم زخم سوختگی، رویکردی بالینی‌تر دارد و موضوعاتی مانند طبقه‌بندی سوختگی، ارزیابی عمق زخم، احیای مایعات، تغذیه، مراقبت از بیمار، پوشش‌های زخم و روش‌های جراحی را مطرح می‌کند. همچنین کاربرد PRP در درمان زخم سوختگی و پیوند پوست مورد توجه قرار گرفته است.
کتاب کاربرد پلاکت در ترمیم زخم سوختگی مهدی میرزاجان زاده می‌تواند برای دانشجویان و دستیاران علوم پزشکی و جراحی، جراحان عمومی، متخصصان ترمیم و سوختگی و پژوهشگران حوزه مراقبت از زخم، درماتولوژی و طب بازسازی‌کننده مفید باشد.
برای آشنایی با رویکردهای نوین درمان زخم و روش‌های بازسازی بافت، خرید کتاب کاربرد پلاکت در ترمیم زخم سوختگی از انتشارات کلید پژوه را در نظر بگیرید.
کتاب کاربرد پلاکت در ترمیم زخم سوختگی برای شما مناسب است اگر
- به مباحث تخصصی ترمیم زخم، سوختگی و طب بازسازی‌کننده علاقه‌مندید.
- در حوزهٔ جراحی، مراقبت از زخم یا علوم پزشکی تحصیل یا فعالیت می‌کنید.
در بخشی از کتاب کاربرد پلاکت در ترمیم زخم سوختگی می‌خوانیم
پلاکت‌ها که در قرن 19 کشف شدند، ساختارهای سلولی سیتوپلاسمیک بدون هسته و کوچکی هستند که گرد یا بیضی شکل بوده و حدود 2 میکرومتر (Mm) قطر دارند و از مگاکاریوسیت‌ها در مغز استخوان مشتق می‌شوند.
ابتدا تصور می‌شد این ساختارهای سلولی فقط در هموستاز و تولید لخته‌های پاتولوژیک نقش دارد. گرچه پلاکت‌ها هسته ندارند، خیلی از ارگانل‌ها، شامل میتوکندری فراوان چندین حلقه از ساختارهای فنری میکروتوبولار که به آن‌ها یک ساختار سیتواسکلتال قوی می‌دهد و گرانول‌های آلفا، دلتا و لامبدا را دارا می‌باشند.
پلاکت‌ها مهاجرت سلول‌های مرتبط با ترمیم زخم (شامل نوتروفیل‌ها، ماکروفاژها و سلول‌های بنیادی و غیره) را سازمان‌دهی می‌کنند و در عین حال تشکیل لخته اولیه به وسیله واسطه‌های التهابی‌شان را باعث می‌شود.
گرانول‌های آلفا در طی بلوغ مگاکارپوسیت‌ها تشکیل می‌شوند و هر پلاکت 80 – 50 گرانول آلفا دارد که هر کدام غشا پوشاننده‌ای دارند.
قطر آلفا گرانولها حدود 500 – 200 نانومتر است و حاوی بیش از 30 مدیاتور بیواکتیو است که هر کدام یک نقش بنیادی در هموستاز و یا ترمیم بافتی بازی می‌کنند. پلاکت‌ها در جریان خون گردش می‌کنند و در طحال تجمع می‌یابند، غلظت متوسط نرمال پلاکت‌ها در خون فرد نرمال حدود 140000 تا 400000 می‌باشد. پلاکت‌ها بعد از حدود ده روز گردش در خون توسط ماکروفاژها در سیستم رتیکولو آندوتلیال حذف می‌شوند.
بعد از آسیب بافتی، پلاکت‌ها با عروق آسیب دیده مواجه می‌شوند و این عروق آسیب دیده جایی هستند که پلاک مستقیما با کلاژن در لایه بازال مویرگ‌ها و میکروفیبریل‌های ساپ آندوتلیال تماس پیدا می‌کنند.
