کتاب دو داستان طنز از عزیز نسین: خانه‌ای روی مرز و خانه و صاحبخانه‌ی ما

کتاب دو داستان طنز از عزیز نسین قصه‌هایی به نام‌های «خانه‌ای روی مرز» و «خانه و صاحبخانه‌ی ما» را از این طنزپرداز بزرگ و نویسنده‌ی مشهور ترکیه‌ای دربردارد. داستان‌های این کتاب با بیانی شوخ‌طبعانه و مضامینی اخلاقی، جامعه را به باد انتقاد می‌گیرند.

درباره‌ی کتاب دو داستان طنز از عزیز نسین:

عزیز نسین از مطرح‌ترین و مشهورترین چهره‌های ادبیات معاصر ترکیه، در بسیاری از آثارش دیوان‌سالاری و نابرابری‌های اقتصادی جامعه را نقد می‌کرد. دیدگاه‌های سیاسی او منجر به این شد که چندبار به زندان بیفتد و سرویس‌های اطلاعاتی کشور ترکیه تقریباً تمام عمر او را زیر نظر داشتند.

قلم نسین بسیار تند بود و او از هر نابرابری و ناملایماتی جامعه وقت کشورش انتقاد می‌کرد. او در تمام طول حیات نویسندگی‌اش، با بی‌پروایی سیستم اداری کشور، دولت، خصوصیات جامعه ترکیه و ... را نقد می‌کرد. او در سال 1949 محبوبیت فوق‌العاده‌ای در میان مردم ترکیه یافت چرا که برای احقاق حق مردم فقیر می‌نوشت و همین موضوع باعث شد که با بسیاری از بزرگان کشورش دربیفتد. او راوی سختی‌ها و دردهای طبقات متوسط و پایین جامعه بود.

در سال 1972 عزیز نسین بنیادی را برای حمایت از کودکان فقیر و محروم از تحصیل تاسیس کرد که تاکنون به کودکان بسیاری خدمت‌رسانی کرده است. او در سال 1995 بر اثر ایست قلبی از دنیا رفت.

کتاب دو داستان طنز از عزیز نسین (Two short stories of Aziz Nesin) مناسب چه کسانی است؟

اگر به داستان‌های کوتاه و طنز علاقه دارید، خواندن این کتاب تجربه‌ی دلچسبی برای شما خواهد بود.

در بخشی از کتاب دو داستان طنز از عزیز نسین می‌خوانیم:

من در ساختمانی هفت‌طبقه زندگی می‌کنم که پنج طبقه‌ی آن روی زمین و دو طبقه‌ی دیگرش زیرِ زمین است. در حقیقت، زیر این دو طبقه‌ی زیرزمینی، نیم‌طبقه‌ی دیگری هم هست که من در آن ساکن هستم. دو سال است که در این دخمه زندگی می‌کنم، اما هنوز نفهمیده‌ام که سقف خانه‌ی ما پست‌تر است یا صاحبخانه‌مان! آخر، با این که قد و قامت کوتاهی دارم، روزی دوسه‌بار سقف مثل شمشیر داموکلس3 به سرم برخورد می‌کند و هشدار می‌دهد که دفعه‌ی بعد حواسم را بیشتر جمع کنم!

البته، به‌دلایلی، خیلی از این خانه راضی‌ام! اول این که، هیچ منظره و چشم‌انداز زیبا و دلفریبی پیشِ‌ رویمان نیست که احساساتمان را قلقلک دهد. این رفته‌رفته باعث می‌شود خواسته‌ها و توقعاتمان محدود شود و بتوانیم با مناعت طبع با درآمد بخور و نمیر خود تمام برج را سر کنیم.

دیگر این که، چون هیچ هوایی به داخل خانه‌مان راه ندارد از خطر سرماخوردگی یا ابتلا به آنفلوآنزا در امان هستیم. به‌علاوه، اتاق‌های ما از گزند آفتاب هم مصون است و این باعث می‌شود که رنگ و روی پرده‌هایمان نرود. انگار که آفتاب راه خانه‌مان را گم کرده است! اما هرقدر که آفتاب بی‌خیال ما شده است، در عوض مأموران عوارض و نوسازی شهرداری به ما عنایت دارند و آنقدر راحت به سراغمان می‌آیند که انگار خودشان این ساختمان را بنا کرده‌اند.