بله
کریستوفر سیلور و آندره آی. فرانک در کتاب آموزش برنامه‌ریزی شهری به بررسی روند آموزشی رشته شهرسازی و زیرشاخه‌های آن در کشورهای مختلف می‌پردازند. رشته برنامه‌ریزی شهری از دیرباز تاکنون دچار تغییر و تحولات بسیاری شده که در این اثر به تفصیل درباره آن شرح داده شده است.
درباره کتاب آموزش برنامه‌ریزی شهری:
مشکلات شهرنشینی و افزایش دردسرهای آن پیرامون مسائل اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، سیاسی، زیست محیطی و... نیاز به برنامه‌ریزی شهری را دو چندان کرده است. ضرورت توجه به این رشته و اهمیت جایگاه آن بر همگان عیان است اما به دلیل ماهیت بین رشته‌ای بودن، تصمیم‌گیری‌های درست برای برنامه‌ریزی روند آموزشی این رشته کار چندان آسانی نیست.
مهم‌ترین مساله که در این زمینه مورد توجه قرار می‌گیرد، ساختارهای حاکم بر جامعه‌ای می‌باشد که قرار است این رشته در آن تدریس شود. افزایش مراکز آموزش تدریس این رشته در جوامع پیشرفته حکایت از اهمیت بالای این موضوع دارد. کتاب آموزش برنامه‌ریزی شهری (Urban Planning Education) به عنوان یکی بهترین مراجع آموزش این رشته شناخته می‌شود که مطالب آن توسط آندره آی. فرانک (Andrea I. Frank) و کریستوفر سیلور (Christopher Silver) گردآوری و تالیف شده است. مهم‌ترین انگیزه آنان از انتشار این کتاب آموزش، تدریس و معرفی رشته‌ی برنامه‌ریزی شهری به طور کامل و دقیق به فعالان این حوزه بوده است.
این کتاب سه بخش کلی و 22 فصل دارد. در بخش اول تدریس و آموزش برنامه‌ریزی شهری در کشورهای عمدتاً پیشرفته بررسی می‌شود. بخش دوم کتاب با عنوان «جنبش جهانی نوظهور» از مرحله گذار آموزش و تدریس رشته برنامه‌ریزی شهری سخن می‌راند و توضیح می‌دهد که پس از کشورهای توسعه یافته، کشورهای در حال توسعه نیز با ایجاد انجمن‌های خصوصی و دولتی و سایر مراکز آموزشی مشابه، روند تدریس و آموزش این رشته را شروع می‌کنند.
در بخش سوم کتاب با عنوان «پیش‌بینی روند آینده» مفاهیم جدید در رشته برنامه‌ریزی شهری یا شهرسازی مانند برنامه‌ریزی مشارکتی، توسعه پایدار شهری، استفاده از نرم افزارهای تخصصی و غیره برای تغییر در روند آموزش و تدریس این رشته نگارش شده است؛ تغییرات مهمی که با هدف کاربردی کردن این رشته و نشان دادن لازمه وجود متخصصان رشته برنامه‌ریزی شهری صورت گرفته است.
کتاب آموزش برنامه‌ریزی شهری مناسب چه کسانی است؟
مطالعه این کتاب به دانشجویان، متخصصان و علاقه‌مندان به حوزه برنامه‌ریزی شهری و فعالان در زمینه عمران و معماری پیشنهاد می‌شود. این اثر برای شهرنشینان، جغرافی‌دانان، برنامه‌ریزان شهری، مهندسان و معماران و اساتید دانشگاه می‌تواند کاربردی و مفید باشد.
در بخشی از کتاب آموزش برنامه‌ریزی شهری می‌خوانیم:
در 1955 دولت مرکزی شروع به تأمل در مورد نسخه برداری کورکورانه از مدل شوروی کرد. دانشگاه تونجی برای ایجاد برنامه جدیدی تحت عنوان "برنامه ریزی شهری" تحت بخش معماری خود اقدام کرد و بلافاصله توسط وزارت آموزش و پرورش تأیید شد. در سال، 1956 دانشجویان در رشته "برنامه ریزی شهری" جذب شدند و برنامه درسی جدیدی را دنبال کردند که از مدل پلی تکنیک به یک الگوی هنری-زیباتر منتقل شد. یک آزمون هنری به عنوان پیش شرط برنامه‌ریزی دانشجویان اضافه شد. اولین برنامه آموزشی 2 ساله برای دانشجویان برنامه‌ریزی ارائه شده توسط دانشکده معماری تفاوت چندانی با برنامه معماری آن نداشت.
از آن زمان استودیوهای طراحی در طول 5 سال، از طراحی معماری، طراحی محدوده مسکونی گرفته تا برنامه ریزی منطقه‌ای، به مرکز آموزش برنامه‌ریزی تبدیل شده‌اند. دوره‌های فوق برنامه در تابستان از کارگاه‌های ساختمانی و ساختمانی به روش نقشه‌برداری و برنامه‌ریزی شهر تغییر یافت. سخنرانان اقتصاد مربوط به ساخت و ساز شهری توسط پزشکان از دفتر ساخت و ساز شهری شانگهای ارائه شده است.
در دوره برنامه پنج ساله اول برخی از مدارس نخبه معماری، یعنی دانشگاه تسینگوا و دانشگاه تیانجین، پس از سه سال آموزش معماری، برنامه‌ریزی شهری را به عنوان یک تخصص برای دانشجویان ارشد ارائه دادند. یک سال دیگر آموزش برنامه‌ریزی به عنوان یک گرایش، از جمله برنامه‌ریزی منطقه‌ای و مهندسی زیرساخت‌های شهری، تفاوت بین برنامه‌ریزی به عنوان یک برنامه مستقل یا یک تخصص به عنوان بخشی از یک رشته در معماری را ایجاد کرد.
