بله
کتاب معماری مجتمع‌های تفریحی - تجاری با نگرشی بر نیازهای انسانی نوشته‌ی شیرین حاتمی، به جنبه‌های مختلف طراحی و ساخت اینگونه مراکز می‌پردازد و ویژگی‌ها و خصوصیاتی که لازمه‌ی مراکز خرید تجاری است را برمی‌شمارد.
درباره‌ی کتاب معماری مجتمع‌های تفریحی - تجاری با نگرشی بر نیازهای انسانی:
کتاب پیش رو به موضوع طراحی مجتمع‌های تجاری - تاریخی می‌پردازد. بناهای تجاری - تفریحی جایگاهی برای دادوستد، عرضه و تقاضا و تفریح و سرگرمی و سپری کردن اوقات فراغت است. اینگونه مراکز به صورت مکانی سرپوشیده و یا روباز هستند که تعدادی مغازه و فروشگاه را در خود جای داده‌اند که می‌توانند از چندین صنف گوناگون تشکیل شده باشند. این مکان نقطه‌ای برای خرید و فروش بوده و رابطه‌ی مستقیمی میان عرضه و تقاضا ایجاد می‌کنند.
مراکز تفریحی - تجاری ساختمان‌های مدرنی به شمار می‌روند که با هدف برطرف کردن نیاز مصرف‌کنندگان و ارتقای سطح اقتصاد فروشندگان صنوف به وجود می‌آیند. در این ارتباط، توجه به مسائل اجتماعی، انسانی، فرهنگی، اقتصادی، مالی و... از اهمیت بسیاری برخوردار است. توجه گسترده به این مسائل موجب می‌شود تا مراکز تجاری بعد از ساخته شدن عملکرد مطلوبی داشته باشند و استفاده‌کنندگان از آن نهایتِ بهره و سود را ببرند.
در حقیقت نیاز به مراکزی که عرضه کالا و خدمات به مردم در آن به شکل یکپارچه و مستقیم و تعریف شده از نظر نوع و کیفیت انجام شود، یک نیاز فراگیر و عمومی برای همه مردم با سلایق گوناگون و قشرهای مختلف فکری، شغلی، تحصیلی و فرهنگی است.
معماران برای طراحی و ساخت بناها با توجه به تعاریف مرسوم معماری و برای برآورده کردن نیازهای انسان‌ها فعالیت می‌کنند و هدف طراحان فراهم کردن مکان‌هایی است که نیازهای مردم را برطرف سازد. از این رو مراکز تجاری تفریحی برای رفع نیازهای خریداران و بهبود شرایط اقتصادی صنوف گوناگون به وجود آمدند.
کتاب معماری مجتمع‌های تفریحی - تجاری با نگرشی بر نیازهای انسانی برای چه کسانی مناسب است؟
این اثر برای علاقه‌مندان و دانش‌آموختگان رشته معماری و افرادی که در این حوزه فعالیت می‌کنند، بسیار سودمند و کاربردی است.
در بخشی از کتاب معماری مجتمع‌های تفریحی - تجاری با نگرشی بر نیازهای انسانی می‌خوانیم:
نادر میرزا در دوره قاجار در کتاب خود در این مورد چنین نوشته است: «به بازار تبریز چلو کباب بزند و این طعامی پاکیزه است و تبریزیان دوست دارند. هنگان یکدیگر را به بازار میهمان برند به چلوپرخانه.» ساختار اجتماعی جامعه ایرانی در گذشته به نحوی بود که مردم بر اساس روابط خویشاوندی، قومی، نژادی، مذهبی و برخی دیگر از انواع روابط اجتماعی به صورت گروه‌بندی‌های محله‌ای در کنار یکدیگر زندگی می‌کردند. هر یک از ساکنان شهر به یک محله تعلق داشت و در مواردی که میان افراد شهر مسأله‌ای بروز می‌کرد، هر فرد نخست به منافع محله‌ای خود و همسایگانش و سپس به سایر اهالی شهر می‌اندیشید. در این حالت تنها بازار به عنوان نمادی شهری و اجتماعی نمایانگر همبستگی و یکپارچگی مردم شهر به شمار می‌آمد. افزون بر این، باید توجه داشت که اصناف و پیشه‌وران مهم‌ترین تشکل اجتماعی، صنفی و سیاسی را در گذشته به وجود می‌آوردند و در برخی از دوره‌ها، در هنگام بروز بعضی از بحران‌های سیاسی و اجتماعی به صورت متشکل اقدام می‌کردند.
