کتاب مدیریت و برنامه ریزی در سازمان های ورزشی

کتاب مدیریت و برنامه ریزی در سازمان‌های ورزشی نوشته‌ی سعید صانعی، زهره میرسپاسی و اکبر آفرینش خاکی، مبانى مدیریت و سازمان، رهبرى، برنامه‌ریزى، کارگزینى، کارایى و اثربخشى، اماکن و برنامه‌ریزى آموزشى، مدیریت و برنامه‌ریزى پایدار و مسابقات ورزشى را مورد بررسی قرار می‌دهد.

درباره‌ی کتاب مدیریت و برنامه ریزی در سازمان‌های ورزشی:

امروزه تربیت بدنى و ورزش به عنوان یکى از مهم‌ترین ابزارهاى سلامتى و تربیتى مورد توجه عموم قرار گرفته است. بنابراین ضرورت توجه به رشته تربیت بدنى و تربیت متخصصان اهمیت و جایگاه ویژه‌ای دارد. با توجه به گستردگى علم تربیت بدنى و ورزش و به طبع آن وجود گرایش‌هاى مختلف علمى از جمله مدیریت ورزشى در سطوح مختلف، آموزش عالى و تربیت نیروى انسانى کارآمد اهمیت به سزایى پیدا کرده است.

کتاب حاضر در سیزده فصل به دانش‌پژوهان و علاقه‌مندان کمک می‌کند تا سطح و آگاهی خود را در این زمینه ارتقا دهند و در گرایش‌های مختلف آن فعالیت کنند.

کتاب مدیریت و برنامه ریزی در سازمان‌های ورزشی برای چه کسانی مناسب است؟

کتاب حاضر با هدف ارتقاى سطح علمى دانشجویان رشته تربیت بدنى در مقاطع کارشناسى و کارشناسى ارشد تدوین و تنظیم شده است.

در بخشی از کتاب مدیریت و برنامه ریزی در سازمان‌های ورزشی می‌خوانیم:

مدیریت در هر جامعه متأثر از مبانى فکرى، فلسفى و عقیدتى آن جامعه است. به طورى که مى‌توان این تفاوت‌ها را در فعالیت‌هاى مدیران جوامع گوناگون با ایدئولوژى‌ها و فرهنگ‌هاى متفاوت مشاهده کرد. در یک جامعه انسان‌گرا و آزاد مدیریت بر مبناى روابط انسانى و انگیزشى انسان‌ها استوار است و در یک جامعه فاشیستى و استبدادى، استثمار و اجبار مبناى مدیریت قرار مى‌گیرد. محققان در مورد تفاوت‌هاى دو نوع مدیریت آمریکایى و ژاپنى تحقیقاتى را انجام داده‌اند و به این نتیجه رسیده‌اند که تفاوت‌هاى جالبى بین دو نظام مدیریت مشاهده مى‌شود. این تفاوت‌ها ناشى از تفاوت‌هاى فرهنگى موجود بین دو جامعه ژاپن و آمریکاست. از جمله این تفاوت‌ها مى‌توان استخدام مادام‌العمر یک کارمند را در مؤسسات ژاپنى برشمرد و وابستگى مادام‌العمر او را به سازمان یا شرکتى که در بدو استخدام وارد آن شده است و تعهد تا سر حد تعصب او را نسبت به شرکت خود در برابر شرکت‌هاى دیگر به خصوص شرکت‌هاى رقیب خارجى ذکر کرد.

در مدیریت آمریکایى بالعکس انتقال از یک سازمان به سازمان دیگر بسیار معمول است و مشوق آن حقوق و شرایط بهتر یک مؤسسه نسبت به مؤسسه دیگر است. به همین نسبت مؤسسات و شرکت‌هاى مختلف در جذب نیروها با یکدیگر رقابت دارند و هر کدام با عرضه شرایط بهتر، نیروهاى سازمان دیگر را حذف مى‌کنند و کارمند نیز هیچ گونه تعهد و تعصبى نسبت به مؤسسه‌اى که براى رشد او سرمایه‌گذارى کرده است ندارد و رشد خود را در انتقال از یک سازمان به سازمان دیگر مى‌بیند و به منافع خود بیشتر اولویت مى‌دهد.