کتاب زندانبان

کتاب زندانبان به قلم الهام سیدحسینی رمانی جذاب و دلچسب است که شما را به دوره‌ای تکرار نشدنی از تاریخ ایران برده و با وقایعی تامل‌برانگیز روبه‌رو خواهد کرد.

کتاب زندانبان مناسب چه کسانی است؟

اگر به خواندن رمان‌های تاریخی علاقه دارید، این کتاب برای شما لذت‌بخش خواهد بود.

با الهام سیدحسینی بیشتر آشنا شویم:

او تاکنون در برگزاری کارگاه‌های داستان‌نویسی و رمان‌نویسی بسیاری فعالیت داشته و جوایز ادبی زیادی کسب کرده است. جایزه ادبی ققنوس برای داستان نور آفتاب چشمش را می‌زد و جایزه ادبی گوزل شهریمیز برای داستان شهر برف‌های ناگهانی از جمله این جوایز هستند. از دیگر آثار او می‌توان به جای خالی هیجان، زبان گنجشک، من سلاخ نیستم، داستان ضد و گیس برده اشاره کرد.

در بخشی از کتاب زندانبان می‌خوانیم:

دشمن از دروازه گذشت؛ برید و درید و برد. شکیب آن جا ایستاده بود، می‌دید و می‌شنید؛ فرود آمدن شمشیرها را می‌دید، نعرهٔ مردان وحشی را می‌شنید، صدای فرو ریختن دیوارهای قلعه را می‌شنید، کودکان را می‌دید که گریان به هر سو می‌دوند، زنان شیون می‌کردند، بالای سر نعش‌ها چنگ بر صورت می‌زدند و با دشنه قلب خود را می‌دریدند. شکیب می‌دید و می‌شنید. نه می‌توانست چشم برگیرد و نه گوش نسپارد. نه می‌توانست تکان بخورد، نه فریاد بزند و نه شمشیر بردارد و به دشمن حمله کند. او مثل شبحی فقط نظاره می‌کرد، جنگجوها از او می‌گذشتند مثل بادی که در هوا می‌وزد.

و باز تکّه‌ای دیگر از کابوس، همه جا سکوت است... مردی با شمشیری آخته در دست از پله‌ها پایین می‌رود، پایین می‌رود، سکوت مثل دستی بیگانه جلوِ نفس کشیدن شکیب را گرفته، کم مانده از این همه سکوت بی‌هوش شود. مرد شمشیر به دست با کلاه خود شاخ گاو، درها را می‌کاود، پشت پرده‌ها را نگاه می‌کند، داخل صندوق را می‌جوید، قصد بیرون رفتن می‌کند. شکیب نفس راحتی می‌کشد. صدای گریهٔ کودکی، نه؛ فقط یک نیم صدا بود، تلاشی برای گریستن که زود خفه شد. با این وجود مرد آن را شنید، از پله‌ها پایین آمد، دوباره همه جا را گشت، گنجهٔ چوبی را از جایش تکان داد، شکیب این سمت گنجه ایستاد، زور زد تا مانع حرکت گنجه شود، ولی مثل ایستادن در برابر هوا بود، او در این خواب اختیاری نداشت. گنجه کنار رفت و کودکان کشته و اسیر شدند.