کتاب تعلیم و تربیت در عصر فرانوین

کتاب تعلیم و تربیت در عصر فرانوین اثری ارزشمند به قلم جواد شیرکرمی است که به بررسی نقش آموزش و پرورش در هدایت و مدیریت جوامع در دنیای پیچیده و پرچالش امروز می‌پردازد. این کتاب یکی از جامع‌ترین آثار منتشر شده در حوزه‌ی تعلیم و تربیت و تحولات آموزشی‌ست.

درباره کتاب تعلیم و تربیت در عصر فرانوین:

با وجود پیشرفت‌های گوناگونی که در عرصه‌های مختلف تعلیم و تربیت، از جمله جامعه‌شناسی، روان‌شناسی و فلسفه پدید آمده، در بسیاری از زمینه‌های دیگر به آن بی‌توجهی شده است؛ از تکنولوژی‌های ارتباطی گرفته تا افزایش انحرافات فردی و اجتماعی و پیچیدگی‌های زندگی امروز که گریبان‌گیر همه‌ی ما شده است. این موضوعات باعث شده تا ما چاره‌ی دیگری جز پرداختن به مساله‌ی تربیت و مطالعه بر کیفیت تحقق آن نداشته باشیم.

علاوه بر این،‌ ما مدام با این مساله روبه‌رو هستیم که هنگام مواجهه با مولفه‌های مطلوب در فرهنگ دیگران، چگونه به جذب آن بپردازیم و از شرایط جدید برای ساخت آینده‌ای بهتر استفاده کنیم. جای شکی باقی نمی‌ماند که در چنین شرایطی، آموزش و پرورش نقشی اساسی و پررنگ پیدا خواهد کرد و بار هدایت جامعه به سمت مسیر درست، بر دوش آن خواهد بود.

کتاب تعلیم و تربیت در عصر فرانوین در سه بخش و به صورت مفصل به این دست مسائل می‌پردازد و نسبت آموزش و پرورش را با مدرنیسم، ارتباطات و جهانی‌سازی و چگونگی تعلیم در دنیای جدید بررسی می‌کند. کیفیت در نظام آموزشی، معضلات فرهنگی و آسیب‌های تربیتی از دیگر مسائل مهمی‌ست که جواد شیرکرمی در این کتاب غنی به آن پرداخته است.

کتاب تعلیم و تربیت در عصر فرانوین مناسب چه کسانی است؟

هر کسی که به شیوه‌ای در جایگاه تعلیم و تربیت قرار دارد، نباید از این اثر غافل شود. اگر می‌خواهید با اهمیت تعلیم و تربیت و تحولات آن در دنیای امروز آشنا شوید، مطالعه‌ی این کتاب به شما پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب تعلیم و تربیت در عصر فرانوین می‌خوانیم:

امروزه پدیده‌ی جهانی‌شدن، یکپارچگی، تعمیم‌گرایی، سیستم باز و نظام آزاد جهانی، بین‌المللی شدن و نظم جدید جهانی با واژه‌های متفاوت اما به مفهوم یکسان، در فرهنگ‌های مکتوب و مدوّن درج شده و مورد بررسی و نقد و مباحثه‌ی نظریه‌سازان و نظریه‌پردازان جهانی قرار می‌گیرد. در این راستا، در نظام آموزش کشورها نیز مفاهیمی نظیر ارتباط آموزش و پرورش با نهادهای حرفه‌ای، ارائه‌ی به‌هنگام آموزش و پرورش و ایجاد برابری آموزشی، صرف‌نظر از نژاد، جنس، فرهنگ و قومیت به‌طور جدی مطرح است.

انسان در تمام طول تاریخ برای تحقق پیشرفت در عرصه‌های گوناگون اعم از مادی و معنوی همواره در تلاش بوده است. از سال‌های پس از جنگ‌های جهانی قرن بیستم، رفته‌رفته جریانی فلسفی- اجتماعی شکل گرفت که حوزه‌های مختلف هنر، ادبیات، علوم اجتماعی و تربیتی را دگرگون ساخت. در واقع، هدف این جریان انتقاد از مدرنیسم و بن‌بست‌های آن بود. امروزه در دوره‌ی پست‌مدرنیسم که یکی از بزرگترین مباحث در همه‌ی محافل علمی، رسمی و غیررسمی است به سر می‌بریم و شاهد شکل‌گیری انجمن‌های فراوانی هستیم که افراد دارای مشکلات یا دغدغه‌های مشترک را با هدف کسب راه‌حل‌های مطلوب برای مواجه با مسائل زیست‌محیطی، سیاسی، آموزشی و بحران‌های بین‌المللی به‌هم پیوند داده است.

همچنان که مطرح شد، از سال‌های پایانی جنگ جهانی دوم که همراه با رشد صنایع، ظهور فرهنگ‌های مختلف، ارتباطات و انقلاب در فرهنگ‌ها بوده است، در جهت تقلیل اختلافات جوامع، بسیاری از کشورها به اتحاد و همگرایی جهانی تمایل یافتند؛ اما در این میان گروهی از این کشورها به فکر رهبری این همگرایی بزرگ جهانی افتادند تا با تکیه بر توان نظامی و تبلیغاتی، نفوذ ایدئولوژیک بر کشورهای دیگر و اهداف خود را محقق نمایند. این عوامل به‌همراه گسترش ارتباطات جهانی که از پیامدهای گسترش پدیده‌های نوظهور تکنولوژیکی بود، موجب تشدید پدیده‌ای جدید به نام جهانی‌سازی (و یا دهکده‌ی جهانی) شده است. اما در این میان تکلیف چیست؟ آیا باید خود را بدون هیچ قید و شرطی به این تجمیع جهانی بسپاریم؟