کتاب شیدا و شمس: مجموعه چهار داستان قصه وار شاعرانه

کتاب شیدا و شمس نوشته‌ی شبنم حکیم هاشمی، مجموعه‌ای از چهار داستان کوتاه با مضامین فلسفی، عرفانی، اسطوره‌ای، اجتماعی، تخیلی و فانتزی است که با لحنی ادبی و با بهره‌گیری از اشعار شاعران برجسته به رشته‌ی تحریر درآمده است.

درباره‌ی کتاب شیدا و شمس:

کتاب پیش رو در بردارنده چهار داستان نیمه‌بلند با نام‌های شیدا و شمس، قصه آناهیتا، باغ موسیقی و رقص کیهانی است. "داستان شیدا و شمس" که محتوایی عرفانی و فلسفی دارد، قصه دختری سماع‌گر را روایت می‌کند که با شمس دوران خود مواجه می‌شود و ماجراهایی شکل می‌گیرد.

"قصه‌ی آناهیتا" مضمونی اساطیری دارد و داستان یکی از الهه‌های آب و باران در اسطوره‌های ایران باستان به نام آناهیتا را به تصویر می‌کشد. داستان "باغ موسیقی" با فضای فانتزی - تخیلی و محتوای اجتماعی، قصه دختری خنیاگر را روایت می‌کند و داستان "رقص کیهانی" حال و هوایی افسانه‌وار دارد.

کتاب شیدا و شمس برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به داستان‌های اصیل ایرانی با مضامین اساطیری و تخیلی علاقه‌مند هستید، این کتاب برای شماست.

در بخشی از کتاب شیدا و شمس می‌خوانیم:

شمس همچنان در سکوت بود. چیزی نگفت. و دوباره گویا انرژی مغناطیسی‌اش دو برابر شده بود. دقایقی در همان سکوت تپنده و گویا و جان‌دار آن‌جا ایستادند و بعد دوباره راه افتادند.

جلوتر به درختی بسیار زیبا و عجیب رسیدند، شیدا تا به حال درختی شبیه آن ندیده بود. تنه‌اش زرد و درخشنده بود و از هر شاخه‌اش میوه‌ای آویخته بود که شبیه یک خورشید کوچک بود.

شیدا ایستاد و با حیرت به درخت نگاه کرد. لحظه‌ای بعد دستش را به سمت یکی از شاخه‌های درخت دراز کرد و خورشید کوچک آویخته به آن را در دست گرفت. ناگهان نور و اشعه و گرما مثل جریان برق در تمام دستش و بعد در تمام بدنش جاری شد.

شیدا لحظه‌ای مکث کرد و بعد دستش را پایین آورد. «خیلی زیباست... حیرت‌آوره...»

شمس لبخندی زد و راه افتاد. شیدا هم در کنارش پیش رفت. باز هم کمی در همان سکوت گویا و سیال گذشت تا اینکه شمس گفت: «نظرت راجع به چیزایی که تا الان دیدی چیه؟»

شیدا گفت: «هر چی دیدم، حالتی از خورشیدو داشت... این جا پر از نشونه‌های خورشیده... در حالی که خود خورشید هم توی آسمونه...»

شمس سرش را تکان داد. «بله... همزادان خورشید...»

شیدا که سرش پایین بود و داشت زمین را نگاه می‌کرد سر بالا آورد و به نیم‌رخ شمس نگاه کرد. «شما هم همزاد خورشیدی؟...»

شمس ایستاد. به سمت شیدا برگشت. شیدا هم ایستاد. شمس به شیدا نگاه کرد. «بستگی داره همزادو چی معنا کنی... خورشید به همۀ جهان روشنایی می‌ده و همۀ دنیا رو گرم می‌کنه... من فقط شاید قطره‌ای از روح خورشیدو داشته باشم...»

شیدا گفت: «شما اسم‌تون اسم خورشیده و در جایی زندگی می‌کنید که همزادانی از خورشید زندگی می‌کنن... و شما هم نشانه‌هایی از خورشید دارین...»