کتاب رویای من برای تو

کتاب رویای من برای تو نوشته‌ی حمیدرضا مالکی، داستانی کاملاً واقعی از زندگی پسری است که برای اثبات خود و علاقه‌اش خانه را ترک می‌کند و در این حین با اتفاقات عجیبی رو به رو می‌شود.

درباره کتاب رویای من برای تو:

انسان هر بار که گذشته‌‌اش را مرور می‌کند، بسیاری از رفتار‌ها، افکار و کردار‌های خود در آن دوران را مضحک می‌داند. گویی هر مرحله از زندگی یک بازی است که باید وارد آن شود، شکست بخورد و اشک بریزد، پیروز شود و لبخند بزند و در نهایت خاطره‌ای بسازد و بگذرد.

در واقع زندگی با همین اتفاقاتش، معنا پیدا می‌کند. زشت یا زیبا، غلط یا درست هر چه که هست آدمی باید بتازد و ادامه دهد. بله، گاهی انسان با عبور است که معنی حکمت را می‌فهمد.

در داستان پیش رو شما به زندگی از زاویه‌ای متفاوت می‌نگرید. حمیدرضا مالکی در این کتاب با بیانی ساده و روان زندگی فردی را به تصویر می‌کشد که برای اثبات خودش دست به هر کاری می‌زند.

کتاب رویای من برای تو مناسب چه کسانی است؟

این کتاب برای علاقه‌مندان به داستان‌های ایرانی، اثری جذاب خواهد بود.

در بخشی از کتاب رویای من برای تو می‌خوانیم:

هیچ چیز تو زندگی بدتر از ترس نیست، آدم‌های ترسو بی‌اراده هستن، وقتی‌ام که عصبانی می‌شن کاری رو انجام می‌دن که اصلا توانش رو ندارن. آدم‌های ترسو نه فقط خودشون بلکه دیگران رو هم به دردسر می‌اندازن و در آخر هم چیزی جز شرمندگی نصیبشون نمی‌شه. باید اعتراف کنم که من یه ترسوی بی‌عرضه‌ام که هیچ کاری از دستم ساخته نیست. نه به اراده‌ی دیروزمو بیرون زدنم از خونه، نه به شرمندگی و ضعف الانم برای برگشتن و قبول کردن هزاران حرف دیگه!

سلانه سلانه تو مسیر برگشت به مسافرخونه بودم که یهویی موبایلم زنگ خورد. در کمال تعجب مسعود بود؛ اون یکی از دوستای من تو کلاس بازیگری بود که تمام کارای استاد رو انجام می‌داد. پسر خیلی مؤدب، دوست داشتنی و خیرخواهی که همیشه خوبی واسه همه می‌خواست. امّا اینکه اون چرا به من زنگ زده و با من چیکار داره برام جای سؤال داشت. تلفنش رو جواب دادم و بعد از کمی احوال‌پرسی، ازم خواست که برم همون جایی که کلاسای استاد برگزار می‌شد و بعدش تأکید کرد که حتماً باشم چون که ظاهرا استاد این رو ازش خواسته بود. حوصله‌ی رفتن به کلاس رو تو این موقعیت نداشتم ولی نتونستم به مسعود هم توضیح بدم که چی شده، انگار لال شده بودم و تنها کلمه‌ای که از دهنم بیرون اومد این بود که "چشم، حتماً میام" و بعد گوشی رو قطع کردم. یه لحظه تو دوراهی برگشتن به خونه و یا رفتن به کلاس استاد موندم، قطعاً اون لحظه بهترین فرصت بود که بتونم از استاد برای این کار کمک بگیرم.