کتاب نوشته‌های نگفتنی

زهرا فودازنیا در کتاب نوشته‌های نگفتنی، با گفتن تجربیات و افکار خود درباره‌ی زندگی به شما نشان می‌دهد که چطور حال دل خودتان را خوب کنید و برای رسیدن به رویاهایتان هوشمندانه قدم بردارید.

درباره‌ی کتاب نوشته‌های نگفتنی:

نویسنده این کتاب را برای ما که در روزمرگی‌هایمان غرق شده‌ایم نوشته است؛ حرف‌های ناگفته‌ای که در دل‌هایمان سنگینی می‌کنند و هیچوقت بیانشان نکرده‌ایم.

زهرا فودازنیا در این کتاب سعی دارد تا شما را تشویق نماید که به سمت اهدافتان قدم بردارید و آن‌ها را دنبال نمایید. قطعا همه‌ی ما از کودکی آرزوهایی را در سر داشته‌ایم؛ آرزوهایی که به ما انگیزه‌ی ادامه دادن را می‌دهند اما گاهی در میانه‌ی راه با کوچکترین شکستی سست شده‌ایم و مسیرمان را ادامه نداده‌ایم. با خواندن این کتاب یاد می‌گیرید که همیشه حال خود را خوب نگه دارید و محکم‌تر از قبل و با دید مثبت برای رسیدن به خواسته‌هایتان قدم بردارید.

کتاب نوشته‌های نگفتنی برای چه کسانی مناسب است؟

خواندن این کتاب به افرادی پیشنهاد می‌شود که به دنبال راه‌های رسیدن به موفقیت هستند و می‌خواهند به تمام خواسته‌هایشان دست یابند.

جملات برگزیده‌ی کتاب نوشته‌های نگفتنی:

- همه می‌توانند بدی کنند، هنر آن است که خوب باشی. اینکه بتوانی خوبی کنی و خیرخواه باشی همین کافی‌ست.

- کسی باش که اگر روزی در زندگی دیگران نبودی نه اینکه نخواهند، بلکه نتوانند چیزی جز خوبی‌ات را بگویند.

- روزی که یاد بگیری روح و جسمت را باهم به هدف برسانی آن روز محکوم می‌شوی به آرامش، به راهی که می‌روی ایمان پیدا می‌کنی و دیگر از چیزی وحشت نمی‌کنی. نه از آیندۀ پشت پرده نه از انتخاب‌هایت.

- انسان موفق انسانی‌ است که بداند چه کسانی را در کنار خود نگه دارد و چه کسانی را با نوشیدن یک چای به فراموشی سپارد.

- گاهی وجود یک انسان منفی می‌تواند انگیزه‌ای برای پیشرفت تو باشد. لازم است به آن‌ها بگویی: تویی که به من بدی کردی، لطفا همین گونه زندگی‌ات را ادامه بده؛ بدی‌های تو انگیزه‌ای است برای من تا پیشرفت کنم.

در بخشی از کتاب نوشته‌های نگفتنی می‌خوانیم:

اصلا اندیشیده‌ای که هدفت برای آینده معنوی‌ات چیست؟

می‌خواهم تصور کنی مورچه‌ای را که بر نوک تپه؛ تمام سرمایه غذایی‌اش را با هدف و برنامه چیده است و درست زمانی که به نهایت کارش برای جمع‌آوری آذوغه رسید، ناگهان طوفانی از شن تمام سرمایه‌اش را از بین می‌برد.

حال او می‌ماند و تلاش بی‌سرانجامش.

ما نیز می‌توانیم اینگونه باشیم، اگر از روحمان و حال دلمان با‌خبر نباشیم؛ اگر به احوالاتمان رسیدگی نکنیم، درست زمانی که به هدفمان از نظر دنیایی رسیده‌ایم و مال و قدرت و اعتبار و... به‌دست آوردیم، از درون احساس خلع می‌کنیم و می‌دانیم که یک چیزی در ما گم شده است.

چیزی را گم کرده‌ایم که نه با سفر میلیون دلاری و نه با خوردن بهترین غذا و پوشیدن بهترین لباس‌ها نمی‌توانیم به ‌دست آوریم و درست نمی‌شود.

بله این درونمان است که نادیده گرفته شده است.

فکر می‌کنم آنقدر بالغ هستی که متوجه شوی از چه نظر می‌گویم.

من از ایمان می‌گویم، از آرامشی که ایمان می‌دهد. صلحی که ایجاد می‌کند، ایمان به حال خوب، ایمان به روح پالایش یافته.

از نظر من هرحرف ایمان نماینده‌ای از عرفان است. ایمان یعنی، آرامشِ یادآوری محال‌ترین آرزوی نورانی.

زمانی که ایمان داری تمام آرزوهای محالت به شکل معجزه آسایی برآورده می‌شوند و گویا نوری آن را هدایت می‌کند؛ زمانی که به آن آرزو فکر می‌کنی و برای خودت یادآوری می‌کنی و آرامشت راحس می‌کنی، دقیقا در همان لحظه تو ایمان را تجربه کرده‌ای.

ایمان به راه درست، ایمان به راه روشن، به روزگاران خوش، امید‌بخش است، مگر نه؟

به ‌یاد دارم کودک که بودم آرزو داشتم تولد 18 سالگی و 20 سالگی‌ام به‌گونه‌ای متفاوت باشد و آنکه اولین کتابم را در 20 سالگی‌ام بنویسم.