کتاب مترسک‌ها هم دل دارند

کتاب مترسک‌ها هم دل دارند، 14 داستان‌ کوتاه و خواندنی از نویسندگان نوجوان و خلاق کشور در مضامین اخلاقی، دینی و... دربردارد که توسط رقیه عجمی گردآوری شده است.

درباره‌ی کتاب مترسک‌ها هم دل دارند:

دوران تعلیم و تربیت در مدارس، مناسب‌ترین زمانی است که می‌توان استعدادهای نهفته‌ی کودکان و نوجوانان را شناسایی کرد و راه چگونه زیستن را به آن‌ها آموخت امّا قرار دادن این استعدادها در مسیر هموار خود، نیاز به فراهم کردن شرایط و امکانات مورد نیاز برای رشد و پیشرفت دارد که این امر مهم تا حدّ زیادی بر دوش آموزش و پرورش نهاده شده است.

از این رو، یکی از بهترین شیوه‌های آموزش و تمرین خودشناسی برای نوجوانان که منجر به شناخت جامعه، مذهب، ارزش‌ها، سنّت‌ها، آرمان‌ها و در نهایت کسب مهارت درست زیستن می‌شود، ترغیب و تشویق دانش آموزان به امر کتاب‌خوانی و در ضمن آن داستان‌نویسی است.

می‌توان گفت خواندن داستان و داستان‌نویسی، تمرینی برای خوب زندگی کردن است و مانند آینه‌ای است که نوجوانان می‌توانند بازتاب وجود خود و جامعه، خوبی‌ها و بدی‌ها، زشتی‌ها و زیبایی‌های را در آن ببینند و به متن به مثابه‌ی جهان بنگرند و خود به قضاوت و داوری آن بنشینند.

آن‌ها می‌توانند در متن داستان، مشکلات و سختی‌ها را تمرین کنند؛ زشتی‌ها را بشناسند و سپس مانند رودخانه‌ای زلال مسیر خود را کشف و آن را از ناپاکی‌ها و آلودگی‌ها جدا نمایند و در نهایت چشم‌انداز آرزوهایشان را در قالب داستان به تصویر بکشند سپس در دنیای خارج از داستان برای رسیدن به آن تلاش کنند.

کتاب حاضر با داستان‌هایی کوتاه، با چنین رویکردی عرضه شده و مفاهیم مختلف تربیتی، اخلاقی، دینی و... را مدّ نظر داشته که امید است زمینه‌ی مناسبی برای آموزش و پرورش نوجوانان کشور فراهم کند.

کتاب مترسک‌ها هم دل دارندمناسب چه کسانی است؟

این اثر به علاقه‌مندان به داستان کوتاه فارسی پیشنهاد می‌شود. همچنین خواندن این داستان‌های جذاب علاوه بر ایجاد حس خوب، مشوق نوجوانان در راستای نویسندگی نیز خواهد بود.

در بخشی از کتاب مترسک‌ها هم دل دارند می‌خوانیم:

مامان، طیّ چند روز حضور این پری خانم، یعنی همان خدمتکار زبده و همه فن حریف در منزل ما، به شدّت کلافه و ناراحت بود؛ به حدّی که سردردش به میگرن تبدیل شد و نمی‌توانست بیشتر تاب بیاورد. بنابراین، طبق لایحه‌ای دو فوریتی، این پری زیبارو را به قول خودش شوت کرد بیرون و دوباره خودش کارهای خانه را از سر گرفت، ولی دیگه با بابا حرف نزد و به قول خودش قهر کرد. گرچه بعضی اوقات غفلتاً با هم حرف می‌زدند ولی آنقدر زمان قهرشان طولانی شد که گاهی خودشان هم فراموش می‌کردند قهر هستند.

یادم نمی‌رود آخرین باری که با هم بحثشان شد، باز هم سر یک موضوع کوچک بود؛ سر مدل موی پروانه! مامان موهای پروانه را کوتاه می‌کند، برای اینکه شانه کشیدن آن‌ها سخت است؛ ولی پدر می‌گوید: دختر باید موهایش بلند باشد و صدایشان بالا می‌رود و دوباره مامان فریاد می‌کشد: این قدر صداتو بالا نبر! اگه تو بلدی صداتو بلند کنی من بهتر بلدم... و پدر هم دوباره آن موضوع نوکر و غلام سیاه را به میان می‌آورد.

من می‌دانم که تا این دو نفر بزرگ شوند، ما پیر می‌شویم! به قول خودشان تا گوساله آب بشه دل صاحبش گاو میشه... و همان روز بود که مادر می‌خواست برای مهمانی لباس بخرد؛ امّا پول نداشت و تصمیم گرفت که: دیگه بسّه! هر چی تو خونه موندم و غُر شنیدم و تو سری خوردم... میرم سر کار تا هم چِشِ بعضی‌ها درآد و هم دستمو جلوی بعضی‌ها دراز نکنم...