کتاب توی دروازه 1: بازگشت رویایی

بعضی وقت‌ها یک نفر با ورود به تیم، وضعیت آن را از این رو به آن رو می‌کند؛ الکس مورگان در کتاب توی دروازه 1: بازگشت رویایی، زندگی دوین را به تصویر کشیده است؛ بازیکن فوتبالی که به علت تغییر محل زندگی، مجبور شد در تیمی بازی کند که اصلا اوضاع و احوال مناسبی نداشت. این کتاب، به پرفروش‌ترین کتاب اول نویسنده در نیویورک تایمز تبدیل شده است.

درباره‌ی کتاب توی دروازه 1: بازگشت رویایی

فوتبال یک بازی تیمی است؛ اما گاهی پیش می‌آید که یک بازیکن، با ورود به تیم، وضعیت آن را کاملا عوض می‌کند. این بازیکن جدید، مانند قهرمانی است که باید به هم‌تیمی‌های خود کمک کند و از آن‌ها کمک بگیرد تا با هم، وضعیت را سروسامان بدهند.

الکس مورگان در کتاب توی دروازه 1: بازگشت رویایی (Saving the Team)، داستان تیمی را تعریف می‌کند که در وضعیت بدی به سر می‌برد؛ اما با ورود بازیکنی جدید (دوین) به تیم همه‌چیز برعکس شد. دوین که در کنتیکت زندگی می‌کرد، به همراه خانواده‌اش به کالیفرنیا می‌آید و به همین سبب مجبور شد که وارد تیم جدیدی شود؛ اما پس از مدتی می‌فهمد که این تیم جدید، یعنی عقاب‌ها، اصلا اوضاع مناسبی ندارد؛ مربی تیم به فکر باخت یا برد تیم نیست، کاپیتان بیشتر از رهبر بودن، قلدر است و هیچ‌کدام از اعضای تیم، با هم متحد نیستند؛ بنابراین، دوین با تمام وجود تلاش می‌کند که این وضعیت را تغییر دهد و باعث شود که تیم وضعیت بهتری پیدا کند.

الکس مورگان در این کتاب، داستان جسارت و همدلی دخترانی را تعریف می‌کند که با کمک هم توانستند بر مشکلات غلبه پیدا کنند و تغییری اساسی در تیم به وجود آورند. کتاب توی دروازه 1: بازگشت رویایی، روایت غم‌ها و شکست‌ها و پیروزی‌ها و شادی‌هاست. این کتاب، نشان می‌دهد که چگونه اعضای یک تیم، با فداکاری و همکاری با یکدیگر، نه تنها در تیم، بلکه در خودشان نیز تغییر به وجود آوردند و توانستند راهی جدید در پیش بگیرند.

کتاب توی دروازه 1: بازگشت رویایی برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب مناسب رده‌ی سنی 7 تا 12 سال است. همچنین کسانی که به فوتبال و کارهای تیمی علاقه دارند، این اثر را جذاب خواهند یافت.

درباره‌ی الکس مورگان بیشتر بدانیم

الکس مورگان (Alex Morgan) فوتبالیست برجسته و معروف آمریکایی است. او در سال 2012 توانست به همراه تیم ملی آمریکا، مدال طلای المپیک را به دست آورد. او علاوه بر فوتبال، به نویسندگی نیز مشغول است؛ کتاب توی دروازه 1: بازگشت رویایی، اولین تجربه‌ی حرفه‌ای او در نویسندگی است که اتفاقا مورد استقبال خوانندگان جوان قرار گرفت و به پرفروش‌ترین کتاب اول نویسنده در نیویورک تایمز تبدیل شد.

در بخشی از کتاب توی دروازه 1: بازگشت رویایی می‌خوانیم

مربی ‌فلورس صاف روی صندلی‌اش نشست و با کنجکاوی نگاهم کرد. «این قضیه به اون حرفی که توی رختکن زدی، ربط داره؟ اینکه یکی بهتون گفته بود بازنده؟»

بالاخره کوتاه آمدم و گفتم: «یه‌کمی هم به اون ربط داره. ما می‌خوایم تیم بهتری بشیم. نمی‌خوایم مایه‌ی خنده‌ی بچه‌های مدرسه باشیم. این‌طوری دیگه هیچ دل‌خوشی‌ای برامون نمی‌مونه!»

انگار مربی ناراحت شد. «چی؟! مایه‌ی خنده؟! زود باش بهم بگو، دِوین! من باید بدونم جریان چیه.»

آهی کشیدم. می‌دانستم هیچ‌جوره دست‌بردار نیست، به‌خاطر همین تندتند هرچه را اتفاق افتاده بود، برایش تعریف کردم.

گفتم: «فقط یادتون باشه، یه قضیه‌ای رو می‌خوام روشن کنم، استیون و کودی هیچ ربطی به این جریان ندارن.» هر دویشان پسرهای خوبی بودند. بعد با التماس گفتم: «خواهش می‌کنم نرین پیش مربی ‌والنتین. اون‌طوری پسرها می‌خوان باز هم بیان حالمون رو بگیرن.»

مربی خیلی ناراحت بود. گفت: «اصلاً نمی‌دونستم همچین اتفاقی داره می‌افته. نگران تیم پسرها نباش. قول می‌دم دیگه هیچ‌وقت اذیتتون نکنن. خب، اگه دخترهای تیم واقعاً می‌خوان طعم بُرد رو بچشن، من تمام تلاشم رو می‌کنم. ولی اصلاً دلم نمی‌خواد شما دخترها رو مجبور کنم کاری انجام بدین.»

گفتم: «اگه خودمون دلمون بخواد شما بهمون بگین چی‌کار کنیم، چی؟ ما می‌خوایم شما راهنمایی‌مون کنین. ما یه رهبر می‌خوایم. شاید میرابل بازیکن خوبی بود، ولی رهبر درست‌درمونی نبود. بیشتر برامون قلدربازی درمی‌آورد تا اینکه بخواد کاری برامون بکنه.»