کتاب بارمان

کتاب بارمان به قلم صفورا شیری مشعوف درباره یک ملودرام عاشقانه است. نویسنده تمام تلاشش را می‌کند تا بیشتر به احساسات درونی شخصیت‌های داستان بپردازد و آن را به تصویر بکشد و از زیاده‌گویی درباره روزمرگی‌های آن‌ها بپرهیزد.

شخصیت‌های این کتاب همگی به اصول و موازین اخلاقی پایبند هستند و زندگی خود را طبق باید‌ها و نباید‌ها و الگوهای جامعه پیش می‌برند؛ اما گاهی به دلیل سرکوب احساسات شخصیشان ممکن است زندگی شخصی خود و عزیزانشان را به چالش بکشند.

در بخشی از کتاب بارمان می‌خوانیم:

تنهایی سخت‌ترین شرایطی است که هر انسانی در طول زندگی‌اش تجربه خواهد کرد. تنهایی تمامی‌ حرف‌هایی است که کنج دلت جا خوش می‌کند و با خود به گور می‌بری. تمام نیازی است که به وجود یکی مثل خودت داری و سرکوب می‌شود. اشک‌هایی است که خودت مجبور می‌شوی پاکشان کنی.

تنهایی خود غروب جمعه است یک غروب جمعه‌ی همیشگی. یک پاییز و زمستان بدون بهار.

برای منی که مادرم را در کودکی و پدرم را در ابتدای جوانی‌ام به علت سکته قلبی از دست داده بودم تنهایی عادت شده بود.
اینکه در تمام طول روز درگیر هزار ماجرا باشی و با صد نفر هم صحبت شوی و در آخر خودت باشی و خودت. خودت بمانی برای خودت. نه کسی دلتنگ نبودن‌هایت شود نه کسی نگران دیررسیدن‌هایت.

نه کسی علت کلافگی‌ات را بپرسد. نه کسی ذوق لبخندهایت را داشته باشد. نه پشت درب خانه‌ات بوی قرمه‌سبزی مادرت را احساس کنی و نه هر شب صدای نصیحت‌های پدرت به گوش برسد. تنهایی بدترین داشته‌ی هر کسی است. چیزی که ‌ای کاش هیچ کسی تجربه‌اش نمی‌کرد.

برای من تنها عادت شده بود که به دفتر‌هایم به چشم سنگ صبور نگاه کنم. کاغذ‌ها و خودکار‌هایم تنها همدمم بودند که از شنیدن حرف‌هایم هیچ‌گاه خسته نمی‌شدند و هر لحظه برای من وقت داشتند.

ساعت‌ها بدون وقفه... شب‌ها تا صبح. گاهی هم هفته‌به‌هفته سراغشان نمی‌رفتم. بعضی وقت‌ها به دفتر‌های کیپ تا کیپ پر شده و روی هم قطار شده‌ام با عشق می‌نگریستم گاهی هم با حرص به زمینشان می‌کوفتم.

اما باوفاترین دوستانم بودند تا جایی که به یاد دارم آخرین باری که دغدغه‌ها و گلایه‌هایم را نوشته بودم سبب خیر شده بود و حسابی دستم را گرفته بود. از آن سال‌ها زمان زیادی می‌گذرد.