بله
کتاب راهکار التیام انواع سوگ در کودکان و نوجوانان نوشته‌ی فاطمه السادات هاشمی زاده و فاطمه احمدزاده زاهدانی، با ارائه‌ی مطالب کاربردی به شما آموزش می‌دهد که هنگام از دست دادن عزیز خود چگونه با فرزندانتان همدردی کنید تا دچار مشکلات روحی و روانی نشوند.
درباره‌ی کتاب راهکار التیام انواع سوگ در کودکان و نوجوانان:
مرگ بخشی از زندگی تمام انسان‌هاست که دیر یا زود اتفاق می‌افتد. در شرایطی که فردی یکی از عزیزانش را از دست داده حمایت خانواده، دوستان و جامعه کمک بزرگی به او خواهد کرد اما وضعیت برای کودکان داغدیده بسیار متفاوت است. متأسفانه بیشتر والدین یا بزرگسالان از اینکه در مورد مرگ با کودکان خود صحبت کنند احساس ناراحتی خواهند کرد.
کودکان و نوجوانان احتیاج دارند تا افکار خود را در مورد جهان پیرامونشان پس از رخ دادن یک واقعه آسیب‌زا مانند مرگ با دیگران به اشتراک بگذارند. این در حالی است که بزرگسالان سعی می‌کنند تا کودکان را از شناخت این حقیقت تلخ زندگی و بحث پیرامون آن مصون نگه دارند.
یکی دیگر از رفتارهای اشتباه بزرگسالان این است که زمانیکه کودکان داغدیده‌اند و خودشان هم سوگوار همان فقدان هستند، کمتر به کودک خود تسلی می‌دهند و بیشتر در اندوه خود غرق می‌شوند. اما کودکان به خوبی آگاه هستند که خانواده‌شان در مرگ عزیزی غمگین می‌باشند و در این شرایط از بروز مشکل درونی خود پرهیز می‌کنند تا بر اندوه والدینشان نیفزایند.
برای بیشتر کودکان داغدیده حمایت از سوی بستگان و دوستان اصلا خوشایند نیست؛ زیرا مرگ عزیزشان در آن‌ها احساسی متفاوت ایجاد می‌کند. برخلاف بزرگسالان که از همدردی اطرافیان خود قدردانی می‌کنند اما کودکان هرگز دوست ندارند در مورد فقدانشان صحبت نمایند.
حتی گاهی اوقات همسالان کودک هم نمی‌توانند با او همدردی نمایند. بنابراین می‌‌توانیم نتیجه بگیریم که دلداری به کودکان داغدیده اصلا راحت نیست؛ زیرا او در مورد احساسات خود پریشان و سردرگم است و اغلب اوقات نمی‌تواند رنج صحبت کردن در مورد کسی را که از دست داده تحمل کند.
عزاداری در پی مرگ عزیزانمان اتفاقی کاملا طبیعی است. بسیاری از افراد آن را در زندگی تجربه کرده‌اند و معمولا نشانه‌های مربوط به سوگ بعد از گذشت مدت زمانی بهبود می‌یابد اما بعضی از افراد مهارت حل کردن این درد و رنج درونی را ندارند و منجر به ایجاد مشکلات روانشناختی خواهد شد.
در این میان کودکان داغدیده به عنوان جمعیت آسیب‌پذیر جامعه هستند. با اینکه بسیاری از نشانه‌هایی که پس از مرگ عزیزان درونشان رخ می‌دهد بعد 6 تا 12 ماه از بین می‌روند اما امکان دارد بعضی از آن‌ها همچنان ادامه پیدا کنند و نیاز به درمان بالینی داشته باشند. این کتاب به شما کمک می‌کند تا از بروز اختلالات روانی در کودکان و نوجوانان داغدیده‌ی خود جلوگیری کنید.
کتاب راهکار التیام انواع سوگ در کودکان و نوجوانان برای چه کسانی مناسب است؟
خواندن این کتاب به والدینی توصیه می‌شود که می‌خواهند راه‌های همدردی با فرزند داغدیده‌ی خود را بدانند و از بروز مشکلات جدی‌تر در آن‌ها جلوگیری کنند.
در بخشی از کتاب راهکار التیام انواع سوگ در کودکان و نوجوانان می‌خوانیم:
ما به دنبال هر فقدانی سوگواری می‌کنیم اما این مسئله بعد از دست دادن یک عزیز بسیار مهم‌تر است. ما غالباً برای کسی که مدت‌ها می‌شناخته‌ایم سوگواری می‌کنیم. هر چند مردم به دنبال مرده زایی یا سقط جنین یا از دست دادن نوزادان یا بچه‌های کوچک نیز به همان شیوه سوگواری کرده و نیاز به همانگونه مراقبت و توجه دارند.
در ساعات و روزهای اولیه به دنبال مرگ یک فامیل یا دوست نزدیک بیشتر افراد دچار بهت و شوک شده چنانکه نمی‌توانند آنچه را که اتفاق افتاده باور کنند. این قضیه حتی در مواردی که مرگ قابل انتظار هم بوده ممکن است پیش آید. این احساس کرختی یا بی حسی می‌تواند به نحوی در انجام تدارکات مربوطه مثل تماس گرفتن با اقوام و برنامه‌ریزی مراسم تدفین کمک‌کننده باشد. از سویی دیگر این حس غیر واقعی اگر به درازا بکشد می‌تواند مشکل‌ساز باشد. دیدن جسد فرد مرده برای برخی می‌تواند قدم بزرگی در فائق آمدن براین مرحله باشد. برای بسیاری نیز مراسم تدفین و یادبود به قبول تدریجی واقعیت کمک می‌کند. دیدن جسد یا شرکت در مراسم تدفین اگر چه ممکن است سخت و دشوار باشد ولی از طرفی شیوه‌ایی برای وداع با عزیز از دست رفته است. برخی این مراسم را خیلی دردناک یافته و ممکن است از آن اجتناب کنند. هر چند این خود می‌تواند باعث حسرت و پشیمانی عمیق در آینده شود.
ولی این بی‌حسی به زودی رنگ باخته و یک حس وحشتناک بی‌قراری، دلتنگی شدید و جستجو برای عزیز از دست رفته جایگزین می‌شود. فرد سوگوار تمایل شدید برای یافتن عزیز از دست رفته احساس می‌کند هر چند که به وضوح غیر ممکن است. این امر باعث اختلال در استراحت و تمرکز شده و خواب مناسب را نیز ممکن است دشوار سازد. رویاهای درحین خواب می‌توانند خیلی ناراحت‌کننده باشند. برخی احساس می‌کنند که هر جا که می‌روند عزیز از دست رفته شان را می بینند، در خیابان، پارک، خانه و هرجا با هم اوقاتی را گذرانده‌اند. برخی در این مرحله دچار احساس خشم شده که می‌تواند نسبت به پزشکان و پرستارانی که جلوی مرگ را نگرفته‌اند، یا نسبت به دوستان و اقوامی که به اندازۀ کافی اقدامی انجام نداده‌اند و یا حتی نسبت به خود عزیز از دست رفته به خاطر مردن و تنها گذاشتن آن‌ها باشد.
احساس شایع دیگر حس گناه و تقصیر است. مردم در ذهن خود تمام آنچه را که می‌خواسته‌اند که بگویند یا انجام بدهند مرور می‌کنند. حتی شاید به چیزهایی فکر کنند که شاید اگر طور دیگری انجام داده بودند ممکن بود مانع مرگ عزیز از دست رفته شود. البته مرگ معمولا ورای کنترل آدمی بوده و شاید لازم شود فرد سوگوار را نسبت بدین واقعیت یادآوری نمود. برخی وقتی عزیزشان به دنبال یک بیمای دردناک یا سخت فوت می‌کند احساس رهایی یا خلاص شدن می‌کنند که به نوبه خود ممکن است منجر به احساس گناه شود. این احساس راحتی و خلاصی طبیعی، قابل فهم و شایع است.
