کتاب شورش روبات‌ها: کتاب سوم مجموعه تله بازی

کتاب تله بازی 3: شورش روبات‌ها نوشته‌ی داستین بریدی داستانی ماجراجویانه و هیجان‌انگیز درباره دو دوست به نام‌های جسی و اریک است. جسی از بازی‌های کامپیوتری و درگیری با آن‌ها نفرت دارد اما دوستش اریک عاشق بازی‌های کامپیوتری است.

موضوع کتاب تله بازی 3: شورش روبات‌ها چیست؟

بعد از این که جسی و اریک توانستند از دنیای بازی‌های ویدیویی خارج شوند، باز هم نمی‌توانند با خیال راحت به زندگیشان ادامه بدهند زیرا این بار روبات‌ها به شهر حمله کرده‌اند، این ربات‌ها حال و روز خوشی ندارند و همگی از یک بازی کامپیوتری وارد دنیای واقعی شده‌اند. در این میان اریک، دوست جسی گم می‌شود و حالا جسی باید به تنهایی کاری کند تا روبات‌ها به کسی آسیب نرسانند. کتاب شورش روبات‌ها (Trapped in a Video Game: Robots Revolt) جلد سوم از مجموعه تله بازی است.

درباره مجموعه‌ی تله بازی:

نخستین جلد این مجموعه در سال 2018 منتشر شد. کتاب‌های مجموعه تله بازی دو شخصیت اصلی دارند به نام‌های اریک و جسی که در مورد یک موضوع به شدت اختلاف نظر دارند، اریک عاشق بازی‌های کامپیوتری و شخصیت‌های آن‌هاست اما جسی از بازی‌های ویدیویی نفرت و هراس دارد با این حال هر بار به نوعی گرفتار یک بازی و دردسرهای مخصوص آن‌ها می‌شوند. در پایان هر یک از کتاب‌های این مجموعه بخشی وجود دارد تا کودکان بتوانند به طور هم زمان درباره موضوع خاصی جست و جو کنند و در فضایی شبیه به بازی‌های کامپیوتری مفاهیم جدیدی را یاد بگیرند. داستان‌های هیجان‌انگیز این مجموعه نوشته داستین بریدی (Dustin Brady) و تصویرهای جذاب آن اثر برادرش، جسی بریدی است.

کتاب تله بازی 3: شورش روبات‌ها مناسب چه کسانی است؟

خواندن این کتاب به کودکان 7 تا 12 سالی که به داستان‌های تخیلی و بازی‌های ویدیویی علاقه دارند پیشنهاد می‌شود. آن‌ها با مطالعه این کتاب درگیر فضای یک بازی کامپیوتری سرگرم کننده و جذاب می‌شوند و هم زمان از دنیای مطالعه و کتاب خواندن هم لذت خواهند برد.

در بخشی از کتاب تله بازی 3: شورش روبات‌ها می‌خوانیم:

همان‌طور که چراغ قرمز اعلام خطر چشمک‌ ‌زد، چهره‌ی روبات‌های بلند و لاغری که دست و پای من را گرفته بودند و روبات پرنده‌ای که به سمت صورتم می‌آمد، معلوم شد. تقلا می‌کردم و می‌خواستم خودم را آزاد کنم ولی زورم به روبات‌ها نمی‌رسید. آن چراغ دوباره چشمک زد. حالا یک اره‌ی چرخی از شکم آن روبات پرنده بیرون آمده بود و به دماغم نزدیک می‌شد. چراغ یک بار دیگر چشمک زد. اره فقط چند سانت با دماغم فاصله داشت. چشم‌هایم بستم. صدای ویز ویزش را شنیدم.

«نه! دماغم نه!»

ویزززززز!

کاری به دماغ من نداشتند. ناگهان روباتی که دست چپم را گرفته بود، رهایم کرد. چشم‌هایم را باز کردم. چراغ خطر باز هم چشمک زد. آن روبات پرنده من را رها کرده بود و ظاهراً به سمت روباتی می‌رفت که پای راستم را گرفته بود. چند لحظه بعد پای راستم آزاد شد. چه اتفاقی داشت می‌افتاد؟ این بار که چراغ چشمک زد روبات پرنده به سمت روبات سوم می‌رفت. چند صدای بیپ و بوپ مانند از روبات‌ها شنیدم و ناگهان همه‌شان رهایم کردند. چراغ دوباره چشمک زد و در نورش آن چهار روبات را دیدم که داشتند فرار می‌کردند. نشستم روی زمین و چند ثانیه‌ای نفس تازه ‌کردم. تقلا کردنم باعث شده بود خسته شوم. در همان حال بودم که متوجه شدم صدای بلند کامپیوتر‌های درون اتاق از بین رفته است.

صدای آقای گرگوری از بلندگو‌های اتاق بلند شد. «توجه! برق مجموعه قطع شده است. حالا می‌توانید خارج شوید. مراقب باشید و وقت رو تلف نکنید. به همدیگر کمک کنید.»

آن دورها و در انتهای اتاق علامت خروج را دیدم. چراغ قرمز چشمکی زد و راهرویی را که به سمت در خروج می‌رفت، روشن کرد. خالی بود. نفس عمیقی کشیدم و به سمت در خروجی راه افتادم. چراغ چشمک دیگری زد. این بار چشمم به یک روبات بلند و لاغر افتاد که انگار تازه از پشت یک قفسه بیرون آمده بود. با چشمک بعدی یک روبات دیگر به او اضافه شده بود. چیزی که نگه داشته بودند، تکان‌تکان می‌خورد.