بله
کتاب تشخیص و پیگیری بالینی بیماریها به کمک روشهای آزمایشگاهی هنری: طب انتقال خون؛ همافرز نوشته‌ی ریچارد مک فرسون و متیو آر پینکوس، موضوعاتی مانند تجویز انتقال خون، سیتافرزیس اهداکننده، سیتافرز درمانی، موارد کاربردی همافرز درمانی، انتخاب اجزاء خون و... را مورد بررسی قرار می‌دهد.
چند مورد از نکات کلیدی که ریچارد مک فرسون (Richard A Mcpherson) و متیو آر پینکوس (Matthew R Pincus) در کتاب تشخیص و پیگیری بالینی بیماریها به کمک روشهای آزمایشگاهی هنری: طب انتقال خون؛ همافرز (Henry's clinical diagnosis and management by laboratory methods) به آن‌ها می‌پردازند:
- معیارهای واجد شرایط بودن اهدای خون به وسیله FDA برای به حداقل رساندن خطرات برای اهدا کننده و دریافت‌کننده خون بنا نهاده شده‌اند.
- شناسایی دقیق نمونه خون قبل از انتقال و نیز دریافت کننده مورد نظر مهم‌ترین گام در پیشگیری از واکنش‌های حاد همولیتیک انتقال خون است.
- انتقال پلاسما معمولا برای کمبود فاکتور انعقادی، DIC، کواگولوپاتی ترقیقی، برگشت فوری وارفارین و TTP مورد استفاده دارد.
در بخشی از کتاب تشخیص و پیگیری بالینی بیماریها به کمک روشهای آزمایشگاهی هنری: طب انتقال خون؛ همافرز می‌خوانیم:
دو نوع فرآورده پلاسمایی از طریق پلاسمافرز اهداکننده جمع آوری می‌شوند، پلاسمای منجمد تازه و پلاسمای منبع پلاسمای منبع اپلاسمایی است که از آن متعاقبا برای تولید فرآورده‌های فرعی استفاده می‌شود. این فرآورده‌های مشتق شده عبارتند از: آلبومین، ایمونوگلوبولین‌ها، کنستانتره‌های فاکتورهای انعقادی و واکنشگرهای آزمایشگاهی.
پلاسمای منجمد تازه (FFP) جزئی مایع از خون کامل است که ظرف 8-6 ساعت پس از جمع آوری منجمد شده است. فایده جمعآوری FFP از طریق پلاسمافرز آن است که 700-600 میلی لیتر پلاسما را می‌توان از یک اهدا کننده منفرد جمعآوری و سپس آن را می‌توان به واحدهایی متعدد از یک حجم معادل FFP مشتق از اهداهای خون کامل تقسیم کرد. به جای آن، تمام حجم آن را می‌توان به صورت پلاسمای غول‌آسا منجمد کرد.
فایده این واحدهای بزرگ محدود کردن تماس با اهدا کننده در بیمارانی است که به حجم زیادی از FFP مثلا در TPE برای پورپورای ترومبوسیتوپنیک ترومبوتیک نیاز دارند. فایده دیگر آن است که حجم زیاد جمع آوری می‌تواند تولید فراورده‌های با مصرف زیاد یا کمیاب مانند FFP نوع AB یا FFP عاری از IgA را به حداکثر برساند.
