بله
کتاب ماجراجو در زنجان نوشتۀ موسی زمان‌زاده دربان و محمد جولایی تهرانی، به تاریخچه، موقعیت جغرافیایی، طبیعت، آب‌وهوا، صنایع دستی، غذاهای بومی و... این استان می‌پردازد.
دربارۀ کتاب ماجراجو در زنجان:
استان زنجان از جمله مناطق تاریخی ایران به شمار می‌رود و کاوش‌های باستان‌شناسی انجام شده و آثار تاریخی به دست آمده در آن، حکایت از قدمت و دیرینگی این استان دارد. وسعت این استان در حدود 22 هزار کیلومتر مربع و جمعیت آن نزدیک به دو میلیون نفر است.
زنجان از دو ناحیه جلگه‌ای و کوهستانی تشکیل شده و آب‌وهوایی کوهستانی و سرد در ارتفاعات و آب‌وهوایی معتدل و نیمه‌مرطوب در دشت‌ها دارد. این تنوع آب‌وهوایی باعث به وجود آمدن انواع مختلفی از زندگی جانوری شده است و این گونه‌های متفاوت از حیوانات وحشی و پرندگان مهاجر و جانوران آبزی گردشگران فراوانی را به این ناحیه جذب می‌کند.
زبان اغلب اهالی زنجان ترکی آذربایجانی است. چاقوسازی، ملیله‌کاری، چاروق‌دوزی، مسگری، فرش، گلیم، فلزکاری، سرویس‌های چایخوری و شربت‌خوری و... از جمله صنایع دستی این استان و زیتون، انار، برنج، انگور، پیاز، فندق، بادام، گردو و... از سوغاتی‌های زنجان به شمار می‌روند.
از مشهورترین غذاهای محلی و بومی زنجان می‌توان از سوت آشی، چکدرمه، باغ شوربا، قره شوربا، کوفده، ایبردک، قائق لش، آش ترش و... نام برد. گنبد سلطانیه، خانه ذوالفقاری، مسجد جامع، غار کتله‌خور آهکی، چشمه معدنی وننق، کوه بلقیس، آتشکده الزین، مقبره حسام‌الدین چلبی و... از جمله جاذبه‌های گردشگری این استان محسوب می‌شوند.
خواندن کتاب ماجراجو در زنجان به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟
این کتاب به تمام افرادی که به گردشگری و سفر و آشنایی با شهرهای دیگر علاقه‌مند هستند پیشنهاد می‌شود.
در بخشی از کتاب ماجراجو در زنجان می‌خوانیم:
یکی از جشن‌هایی که در استان زنجان به خصوص در منطقه انگوران برپا می‌شود، جشن «حالا» است. این جشن که در ارتباط با جمع‌آوری محصولات کشاورزی است، از کهن‌ترین جشن‌های رایج منطقه به شمار می‌رود.
به هر تقدیر، در اوایل فصل پاییز پس از اینکه محصولات کشاورزی از کشتزارها و خرمنگاه‌ها جمع‌آوری و برداشت شد، این جشن برپا می‌شود. بدین ترتیب که در آغاز برداشت محصول از زمین، هر خانوار مقداری در حدود 20 متر مربع از مزرعه گندم خود را به عنوان «حالا» باقی می‌گذارد. در روز جشن تعدادی از همسایگان و وابستگان را به جشن دعوت می‌کند و با قربانی کردن گوسفند، گاو و تدارک پذیرایی، مهمانان را در خانه یا در یکی از تفرجگاه‌های محلی با ناهار پذیرایی می‌کند.
بیشتر مهمانان از مردانی که به شغل کشاورزی اشتغال دارند، انتخاب می‌شوند. در این جشن زنان حضور ندارند.
مهمانان پس از صرف ناهار با گفتن «مبارک باد» و «پر برکت باد» و با همراه داشتن نانی به نام «نزیک» یا «نذری» که از شیر پرچربی گوسفند تهیه می‌شود، دسته‌جمعی به محل گندم درو نشده در کشتزار می‌روند. این افراد هر یک داسی برمی‌دارند و دور گندم باقیمانده حلقه می‌زنند.
یکی از ریش‌سفیدان پس از ذکر اسماءالله و خواندن صلوات شروع به درو کردن گندم می‌کند؛ دیگران نیز مقداری از گندم را درو می‌کنند سپس با گفتن واژه «حالا» به طور دسته جمعی و پس از چند بار تکرار آن همه خوشه‌های گندم درو می‌شوند. سپس هر کس هر چقدر که درو کرده است با خود می‌برد و در کندوی خانه خود به عنوان تبرک و ایجاد برکت خالی می‌کند.
پس از آن ریش‌سفیدان نان «نزیک» و میوه‌ها را میان مهمانان تقسیم می‌کنند و مهمانان پس از گذاشتن هدیه در دستمال و گفتن عبارت «برکت به خرمن» محل «حالا» را ترک می‌کنند و بدین ترتیب جشن پایان می‌پذیرد.
