کتاب سحر و جادو در سده‌های شانزدهم و هفدهم اروپا

کتاب سحر و جادو در سده‌های شانزدهم و هفدهم اروپا نوشته‌ی جفری اسکار و جان کالو شما را با دوره‌ای از تاریخ آشنا می‌کند که جادوگری در لحظه به لحظه‌ی زندگی مردمش جریان داشته است.

با شروع هزاره‌ی سوم میلادی، ایمان و اعتقاد به راستی و درستی سحر و جادو دیگر بخشی از خط فکری تمدن غرب نیست. در حال حاضر با وجود علاقه به جنبش خدانشناسی مدرن، تصویر جادوگران و شعبده‌بازان، حداقل برای خیلی از مردم کم رنگ شده و فقط به کتاب‌های داستانی تعلق دارند.

البته باید توجه داشت که این موضوع همیشه به این صورت نبوده است، در حال حاضر نیز در بعضی از قسمت‌های اروپا که تکنولوژی نتوانسته بر روند کشاورزی سنتی پیروز شود یا عدالت اجتماعی و رفاه مادی را تضمین نماید، باور به سحر و جادو همچنان پا برجاست. این امر نشان از آن دارد که در تاریخ جادو پروری اروپا همچنان مطالب دردناک و هولناکی وجود دارد که با مطالعه آن می‌توان به خیلی از آنان پی برد.

با وجود آن که از دیرباز تاریخ‌نویسان به باورهای سحر و جادو و نتایج وحشتناک آن علاقمند بوده‌اند، ولی در سی سال گذشته شاهد رشد سریع و فوق‌العاده‌ای در شور و شوق علمی نسبت به این موضوع بوده‌ایم. به طوری که اکنون تفسیرهای تازه و همه ‌جانبۀ فراوانی برای توجیه ماندگاری این جنبۀ غالباً مصیبت‌بار فرهنگ عامه و فراز و فرودهای آرای قضایی در جهت مبارزه با آن عرضه شده است.

همه‌ی فرضیه پردازان انسان شناس، جامعه‌شناس و فمنیست کلیه توانایی‌ها و استعدادهای مختلف خویش را به کار گرفته‌اند تا شما بتوانید درک درستی از این پدیده‌ی تاریخی به دست آورید. امروزه در کشورهای اروپایی، در قارۀ آمریکا و در آفریقا تحقیقات بسیاری در رابطه با جادوگری صورت گرفته است. اما حقیقتا جادوگری، سحر و افسون به چه معناست؟ این همان چیزی است که شما در کتاب سحر و جادو در سده های شانزدهم و هفدهم اروپا (Witchcraft and magic in sixteenth- and seventeenth-century Europe) با آن آشنا خواهید شد.

در بخشی از کتاب سحر و جادو در سده های شانزدهم و هفدهم اروپا می‌خوانیم:

هنگامی که به وحشت‌انگیزی پیگرد جادوگران در اروپا نیک بنگریم، گرایشی داریم طبیعی که آن را نوعی کج‌روی غول‌آسا از پیشرفت مترقی باختر و یک جدایی همگانی غیر‌عادی از سلامتی روان بدانیم. عباراتی مانند «جنون جادوگرکشی» و «شیدایی- جادوگری» بی‌درنگ به زبان می‌آیند که در وجدان عمومی جداً ریشه کرده‌اند. در این مقوله، بی‌عدالتی‌ها و خشونت‌های گذشته اغلب با تنش‌های اجتماعی سنجیده شده‌اند - مانند آنان ‌که تصنعاً نقش زنان را محدود کردند و آن‌ها را در معرض اجحاف سازمان یافته قرار دادند و کلیشه‌ای کردن نژاد و انسانیت‌زدایی از گروه‌های اقلیتی که به اردوگاه‌های مرگ نازی‌ها فرستاده شدند و «پاک‌سازی قومی» در یوگسلاوی سابق - که آفت سدۀ بیستم شد.

با وجود این چنین واکنش‌هایی، اگر چه از نظر مضمون کاملاً فهمیدنی و پسندیده هستند، در‌ واقع به‌ جای کمک کردن مانع ژرف‌نگری ما به طرز فکر عصر جدید نسبت به جادوگری می‌شوند. تاریخ‌نویسان نسبتاً این واقعیت را، اگر چه نگران‌ کننده، نادیده می‌گیرند که افراد بشر در زمان‌ها و مکان‌های متفاوت دنیا را آشکارا طور دیگری می‌بینند. این امکان به قوت خود باقی است و تأمل جدی ما را ایجاب می‌کند که پیگرد جادوگران با توجه به عقاید و موقعیت‌های پیچیده موجود در سده‌های شانزدهم و هفدهم کاری بوده است منطقی.