کتاب شهر شناور

کتاب شهر شناور یکی دیگر از آثار نویسنده‌ی برجسته ژول ورن، به روایت اتفاقات درون یک کشتی به نام گریت ایسترن می‌پردازد که تنها یک کشتی بزرگ نیست بلکه همانند دنیایی کوچک و شهری شناور است که بیننده خود را حیرت‌زده می‌کند.

کتاب شهر شناور (The Floating City) داستان یک تیم ارکستر فرانسوی بر روی یک جزیره بزرگ ساختگی مشهور به شهر میلیونرها در اقیانوس آرام را به تصویر می‌کشد.

با ژول ورن بیشتر آشنا شویم:

ژول ورن، در سال 1828 در نانت فرانسه به دنیا آمد و هنوز هم یکى از محبوب‌ترین نویسندگان جهان به شمار مى‌آید. او پیش از نشر اولین رمانش، که در سال 1862 در پاریس به چاپ رسید، چند سالى به خواندن حقوق پرداخت. از آن زمان تا هنگام مرگش در 1905، تقریباً سالی یک رمان نوشت. گفته مى‌شود کتاب‌هاى او به رویاهایى شبیه‌اند که بعدها به واقعیت پیوستند، زیرا در آن‌ها از اختراعات شگفت دنیای مدرن، مانند زیردریایى، هواپیما و تلویزیون سخن گفته شده است؛ چیزهایی که بسیارى از آن‌ها، مدت‌ها پس از چاپ داستان‌هاى ژول ورن اختراع شدند.

ژول ورن حدود 80 داستان بلند و کوتاه و همین‌طور مقاله و رساله پژوهشی نوشته است. از جمله آن‌ها می‌توان به بیست هزار فرسنگ زیر دریا، در مدار ماه، دور دنیا در هشتاد روز، ماجراهای آفریقا، اسرار معدن زغال‌سنگ، فانوس دریایی آخر دنیا و... اشاره کرد.

در بخشی از کتاب شهر شناور (Propeller Island) می‌خوانیم:

‌فابیان برای دیدن اتاقش مرا ترک کرد. شمارۀ روی بلیت، کابین 73 بود و از اتاق‌های سالن بزرگ. در همین لحظه، حلقه‌های بزرگ و چرخان دود از دهانۀ دودکش‌های قطور کشتی بخار خارج شد و صدای تکان خوردن بدنۀ دیگ‌های بخار در اعماق کشتی بزرگ به گوش رسید. بخار آب با صدایی گوشخراش از لوله‌های خروجی گذشت و به شکل بارانی نرم روی عرشه بارید. موج‌های خروشان اطراف کشتی نیز نشان از فعالیت تمام دستگاه‌ها داشت. مهندس ارشد بی‌صبرانه منتظر حرکت بود.

‌پیش از هر کار، لنگر کشتی باید بالا کشیده می‌شد. آب بالا آمده، و گریت ایسترن با نیروی آن، به جلو رانده می‌شد. به این ترتیب همه‌چیز برای حرکت آماده بود و کاپیتان اندرسون می‌بایست همین لحظه را برای ترک بندر انتخاب می‌کرد زیرا طول بلند گریت ایسترن مانع جابجایی آن در مِرزی می‌شد. به حرکت در آوردن کشتی در زمان جذر غیرممکن بود، اما، برعکس، به هنگام جریان سریع مد، ناخدا می‌توانست با تسلط و مهارت بیشتری کشتی خود را در میان کشتی‌های زیادی که از رودخانه عبور می‌کردند، هدایت کند. کوچک‌ترین برخورد با این کشتی بزرگ فاجعه می‌آفرید.

‌بالا کشیدن لنگر در این شرایط به نیرویی قابل توجه نیاز داشت. نیروی جریان آب، زنجیرهای لنگر را که به شکل چنگک درآمده بود می‌کشید. علاوه بر آن، باد سختی که از جنوب غرب به بدنۀ بزرگ کشتی می‌وزید بر فشار جریان مد می‌افزود. بنابراین برای بیرون کشیدن لنگرهای سنگین از بستر گل‌ولای رودخانه، باید از موتورهای قوی استفاده می‌کردند، و برای این منظور یک لنگربردار که نوعی قایق مخصوص این کار است برای کشیدن زنجیرها وارد عمل شد، اما به دلیل کافی نبودن چرخ‌های دوار آن، مجبور به استفاده از تجهیزات مکانیکی گریت ایسترن شدند.

‌دستگاهی با قدرت هفتاد اسب بخار برای بلند کردن لنگرها در دماغۀ کشتی آماده شد، و فقط باید بخار دیگ‌ها به سیلندرها می‌رسید تا بلافاصله نیرویی قابل ملاحظه، چرخ دوارِ متصل به زنجیرها را به حرکت درآورد. اما قدرت زیاد این دستگاه هم به اندازۀ کافی نبود و به نیروی کمکی نیاز داشت. به همین دلیل، ناخدا اندرسون فرمان داد میله‌هایی بر روی چرخ دوار قرار داده شود و حدود پنجاه مرد آن را به گردش درآورند.