بله
کتاب سروش موفقیت: روش مطالعه و برنامه ریزی به قلم افسانه بوستانى کاشانى، روش برنامه‌ریزى و مطالعه درست را مورد بررسی قرار داده و به شما نشان می‌دهد که برای بالا بردن سرعت مطالعه و تمرکز چه کار باید کرد.
اساس برنامه‌ریزى این است که هر کارى را در جاى خودش انجام دهید، اعتدال و میانه‌روى را به دقت مراعات کنید، یعنى برنامه را به گونه‌اى تهیه کنید که مطالعه، تفریح، استراحت، تغذیه، ورزش و... همه متناسب و کافى باشد، لذا پرخوانى، فشار بیش از اندازه به خود، مطالعه‌ى فوق‌العاده زیاد، کم کردن استراحت و تفریح، تغذیه‌ى ناکافى و عدم فعالیت بدنى و ورزش، زیان‌آور است و کار را خسته کننده و زیان بار مى‌کند.
سعى کنید در برنامه‌ریزى، واقع‌گرا باشید یعنى با عنایت به نیازهاى شخصى برنامه تهیه کنید و ساعاتى از روز را براى مطالعه و ساعاتى را براى کارهاى اجتماعى و تفریح و استراحت و ساعاتى را براى کارهاى موظف تعیین کنید و بعضى از اوقات روز را آزاد بگذارید.
در صورتى که قسمتى از برنامه شما نیاز به تعویض یا اصلاح دارد حتما آن را به دقّت عوض کنید تا برنامه براى شما عملى شود، بنابراین از صمیم قلب موفقیت را بخواهید و با پافشارى و ثبات در کار خواسته‌ها و آروزهاى خود را به دست آورید، اندیشه‌ى شکست و ناکامى را از خود دور کنید و هرگز نگویید نمى‌توانم موفق شوم و ضعف‌هایم را از بین ببرم. این گونه تلقین‌ها اراده‌ى شما را سست مى‌کند. اما اگر توانستن را به خود تلقین کنید آن وقت براى همیشه موفق خواهید شد.
قبل از اقدام به برنامه‌ریزى، باید به لزوم تأثیر بسزاى آن در موفقیّت ایمان داشت. اوّلین مزیت برنامه‌ریزى نظام‌مند شدن اطلاعات و جلوگیرى از هرگونه سرگردانى است، همچنین از اتلاف وقت جلوگیرى مى‌کند و باعث زیاد شدن وقت آدمى مى‌شود. پرمشغله‌ترین افراد با برنامه‌ریزى به همه‌ى کارهایشان مى‌رسند.
از اثرات دیگر برنامه‌ریزى، کسب همت و پشتکار و طى کردن پله‌هاى موفقیّت، یکى پس از دیگرى است. اگر گاهى اوقات نتوانستید کل برنامه را اجرا کنید نگران و مأیوس نشوید، زیرا تغییرات ناخودآگاه و یا ضرورى در برنامه‌هاى از پیش تعیین شده طبیعى است.
در بخشی از کتاب سروش موفقیت می‌خوانیم:
مهم‌ترین عاملى که روان‌شناسان براى به یاد نیامدن اطّلاعات حافظه درازمدت ذکر کرده‌اند، مشکلات بازیابى است. طبق این نظریه، آنچه به حافظه‌ى درازمدت سپرده مى‌شود، هرگز از بین نمى‌رود. علّت این که ما پاره‌اى از مطالب قبلاً آموخته شده را نمى‌توانیم به یاد بیاوریم، این است که در بازیابى اطّلاعات ناتوانیم وگرنه مطالب در حافظه‌ى ما موجود هستند. اگر نشانه‌ها یا سرنخ‌هاى بازیابى لازم را پیدا کنیم، مى‌توانیم اطّلاعات فراموش شده را به یاد آوریم.
این حالت درست مثل پرونده‌اى است که در بایگانى ذهن موجود است، امّا شماره‌ى آن را در دست نداریم. اگر شماره‌ى پرونده را در اختیار داشته باشیم، به راحتى مى‌توانیم آن را در بایگانى پیدا کنیم، به عنوان مثال یک قیاس دیگر، کوشش براى پیدا کردن مطلبى از حافظه‌ى درازمدت شبیه به پیدا کردن کتابى در یک کتابخانه بزرگ است؛ اگر ندانستیم که کتاب موردنظر با چه رمزى و در کجا قرار داده شده است، نمى‌توانیم آن را پیدا کنیم، هرچند که کتاب دلخواه ما در کتابخانه موجود باشد.
روان‌شناسان براى روشن شدن این مطلب آزمایش انجام داده‌اند. در این آزمایش از آزمودنى‌ها خواسته شده تا فهرستى طولانى از کلمات مختلف را حفظ کنند؛ بعضى از این کلمات نام حیوانات بودند، مانند «سگ» و «گربه» و بعضى نام میوه‌ها بودند، مانند «سیب» و «پرتقال» و بعضى دیگر نام اشیا.
در زمان یادآورى، آزمودنى‌ها به دو گروه تقسیم شدند. به یک گروه از اطّلاعات نشانه‌هاى بازیابى از قبیل حیوان، میوه و غیره داده شد و به گروه دیگر این نشانه‌ها داده نشد؛ گروه اول که نشانه‌هاى بازیابى را دریافت کردند، کلمات بیشترى را به یاد آوردند.
