کتاب قسمت

کتاب قسمت به قلم حسین یمینی نژاد، فیلمنامه‌ای عاشقانه - اجتماعی است و ماجراهایی را به تصویر می‌کشد که پیش از انقلاب رخ داده و آثار آن تا امروز در زندگی قهرمان داستان وجود داشته است.

در بخشی از کتاب قسمت می‌خوانیم:

مادر: می‌دونم عزیزم. منظورم همین الان که نیست. اما چطور معلوم نیست کی بیاد. حسابشو نه به سال و ماه بلکه به ساعت و دقیقه دارم. یک ماه دیگه سربازیش تموم می‌شه. باید برای همچین سفری خیلی حساب و کتاب داشت. یادم باشه به علی و همسرش خبر بدیم آماده باشن. تو هم شوهرتو آماده کن. لازمه که پر و پیمون بریم که خانواده دختر فکر نکنن که حسین ما بی‌کس و کاره. آره مادر، اینا وقت می‌بره. برای همینه که می‌ترسم دیر بشه.

مهتاب کم و بیش متقاعد شده است.

مادر: آهای برو بچه‌ها آماده شین می‌خوام تار قالی رو ببرم.

با این حرف ناگهان سیل دختران دم بخت به اتاق قالی‌بافی سرازیر می‌شود و هر کدام می‌خواهد در جایی قرار بگیرد که قالی روی او بیفتد. صدای خنده و شوخی اتاق را پر کرده است. پری در گوشه‌ای به تماشا ایستاده و تمایلی به رفتن زیر قالی ندارد.

مادر از نردبانی که به دار قالی تکیه داده شده است بالا می‌رود وبا قیچی بزرگی آماده بریدن می‌شود.

مادر: بسم‌الله الرحمن الرحیم. انشاءالله که آمد داشته باشه.

قیچی را به تار قالی می‌رساند و اینجا و ‌آن جا را می‌برد. دخترها همچنان مشغول شوخی و خنده هستند. برخی چشمانشان را بسته‌اند و مثل این استکه دارند دعایی می‌خوانند. در حرکت اسلوموشن مادر آخرین تکه را می‌برد و قالی بالاخره با پیچ و تابی می‌افتد اما در میانه راه به دلیل سنگینی متمایل شده و روی پری می‌افتد. از افتادن قالی سکوت و بهت همه را فرا می‌گیرد. تصویر پری و قالی فیکس می‌شود و اینگونه به چشم می‌رسد که مجموعه‌ای از رنگ بر سر او ریخته است.