کتاب رنج‌های مولانا

پدرام حکیم زاده در کتاب رنج‌های مولانا، اشعاری از مولانا را در کنار عکس‌های سباستیائو سالگادو که قسمتی از فجایع انسانی و هولناک تاریخ معاصر را به تصویر می‌کشد، آورده است.

رنج از یک طرف مسئله‌ای وجودی است که تمام افراد را به فکر در مورد چرایی فرو می‌برد و از طرف دیگر، مسئله‌ای کلامی فلسفی محسوب می‌شود که عدل الهی و یا حتی وجود خدا را نیز به چالش می‌کشد. همین موضوع باعث شده تا متفکران دینی دست به مطالعه در مورد چیستیِ رنج، انواع و علل آن و همچنین آثار و نتایجش بزنند.

مولانا رنج واقعی و حقیقی را همان دوری از معشوق ازلی می‌شمارد که بی‌توجهی به این رنج، رنج‌های دیگری را برای انسان به همراه خواهد داشت که از آن‌ها به عنوان رنج‌های حقیقی ثانوی یاد کرده است. او معتقد است بهترین واکنش آدمی به رنج‌های زندگی، نگاه ایمانی است. نگاهی که به کمک آن می‌توان معنای حقیقی رنج‌ها را درک نمود و با بردباری بیشتری آن‌ها را تحمل کرد.

از نظر جلال‌الدین محمد بلخی، تنها به کمک آگاهی از رنج حقیقی می‌توان قدم در راه ایمان گذاشت و آن را به انتها رساند. در این راه رنج‌های دنیوی کنار گذاشته نمی‌شوند، بلکه معنای آن برای انسان آشکار شده و آن را تحمل‌پذیر می‌کند.

در بخشی از کتاب رنج های مولانا می‌خوانیم:

ای عاشقان‌ای عاشقان پیمانه را گم کرده‌ام
درکنج ویران مانده‌ام، خمخانه را گم کرده‌ام
هم در پی بالائیان، هم من اسیر خاکیان
هم در پی همخانه‌ام، هم خانه را گم کرده‌ام
آهم چو برافلاک شد اشکم روان بر خاک شد
آخر از اینجا نیستم، کاشانه را گم کرده‌ام
در قالب این خاکیان عمری است سرگردان شدم
چون جان اسیر حبس شد، جانانه را گم کرده‌ام
از حبس دنیا خسته‌ام چون مرغکی پر بسته‌ام
جانم از این تن سیر شد، سامانه را گم کرده‌ام
در خواب دیدم بیدلی صد عاقل اندر پی روان
می خواند با خود این غزل، دیوانه را گم کرده‌ام
گر طالب راهی بیا، ور در پی آهی برو
این گفت و با خودمی سرود، پروانه را گم کرده‌ام