بله
کتاب شجره ممنوعه نوشته‌ی زهرا قاسمی (نجمه داود)، مطالب گوناگون اسلام همچون هدف آفرینش و خلقت انسان، قوانین حاکم بر نظام هستی، سقوط و هبوط آدم و حوا، ابلیس، ویژگیهای بهشت و جهنم، ویژگیهای قرآن و ... را مورد بررسی قرار می‌دهد.
مسئله خلقت انسان و دین و ارتباط این دو با هم و رابطه دین با سیاست، اقتصاد، فرهنگ و توانمندی جوامع، در طول تاریخ همیشه مورد بحث، تفکر، مناقشه، نقد و فراز و نشیب‌های بسیاری بوده است. تلاش مردان دین برای احیا و تحقق آن و ستیزه‌‌جویی منکران دین برای به کرسی نشاندن تفکراتشان، همیشه با خون و خونریزی همراه بود.
هدف از خلقت آدمیان چه بوده است؟ آیا خداوند کمبودی داشت که با آفرینش انسان از بین می‌رفت، در حالی که همه آگاهیم وجود او از هر جهت کامل و بی‌نقص است؟ به راستی حقیقت دین چیست؟ امروزه با وجود پیشرفت‌های علمی باز هم شاهد حرکت جوامع به خصوص مسلمانان به سمت و سوی خلأهای جسمی و روانی هستیم.
زهرا قاسمی در این کتاب، با زبان و ادبیاتی ساده درصدد پاسخ‌گویی به چرایی‌های فوق است. او ابتدا طبع انسان را تشریح و عوامل سازگار و ناسازگار با طبع و ریشه بیماری‌ها را بیان می‌دارد، در ادامه با بررسی دنیا و برخی قوانین حاکم بر آن و بررسی آنچه بر آدم و حوا گذشت، این‌طور تفسیر می‌کند که خواست خداوند از آدم و حوا حفظ سلامت جسم و روح الهی آنان بوده است (به عبارتی بهره‌گیری از دریافتی‌های مجاز به خصوص تغذیه و پرهیز از دریافتی‌های غیرمجاز و خوراک و تغذیه ناسالم) و آدم به جهت مخاطره انداختن سلامت عقل و روح الهی خویش از طریق درک، لمس و خوردن شجره ممنوعه، بازخواست شد نه برای تمرد از امر خداوند.
در آخر وقایع آخرالزمان را با وقایع عاشورا مقایسه نموده و با یکدیگر منطبق می‌سازد؛ و بیان می‌دارد که دریافتی‌های انسان (چه از کانال جسم و چه از کانال روح) و به خصوص تغذیه، عامل ضمانت خلیفة‌‌الله بودن انسان و یا عامل سقوط انسان به مرتبه‌ای پایین‌تر از حیوانات خواهد بود.
در بخشی از کتاب شجره ممنوعه می‌خوانیم:
در آیات قرآن، هدف آفرینش انسان با تعبیرهای گوناگونی آمده است. در آیه 2 سوره مبارکه ملک، امتحان انسان‌ها از نظر حسن عمل، یک هدف معرفی‌شده است. در آیه 12 سوره طلاق، آگاهی از علم و قدرت خداوند، هدفی برای آفرینش آسمان‌ها و زمین ذکرشده و در سوره مبارکه هود بیان می‌کند که هدف خلقت انسان‌ها این است که مشمول رحمت خداوند شوند. در آیه 56 ذاریات، با صراحت عبادت و بندگی را هدف آفرینش جن و انس بیان می‌کند. اندکی تأمل در مفهوم این آیات نشان می‌دهد که هیچ اختلافی در میان آن‌ها نیست؛ بلکه برخی از اهداف مقدماتی، برخی هدف متوسط، برخی هدف نهایی و برخی نتیجه آن هستند. هدف اصلی همان عبودیت است. علم و دانش، امتحان و آزمایش، اهدافی هستند که در مسیر عبودیت قرار دارند و رحمت خداوند نتیجه این عبودیت است.
آیا عبادت تنها نماز و روزه و یا حفظ حجاب است؟ البته که پاسخ منفی است. بلکه پیروی از مافوق و اقامه اصول و ارزش‌های انسانی (به‌واقع پرورش صفات الهی که همان صفاتی است که ما را دارای نشان خلیفه الهی می‌کند) خود از بارزترین مصادیق عبودیت است. ابلیس شش هزار سال خداوند را عبادت و به جمع ملائک صعود نموده، اما زمانی که فرمان سجده آمد وی سرپیچی نموده و مطرود گشت. پس باید توجه داشت که عبادت، تنها اعمال ظاهری مانند نماز و روزه نیست گرچه آن‌ها نیز در جای خود مهم است؛ بلکه عبودیت، نهایت تسلیم در برابر ذات پاک خداوند است. عبودیت، عبادت بی‌قید و شرط و فرمان‌برداری در تمام زمینه‌هاست. عبودیت کامل این است که انسان جز به معبود واقعی یعنی کمال مطلق نیندیشد، جز در راه او گام برندارد و غیر او - حتی خویشتن - را فراموش کند و منیت‌ها را شکست دهد.
