کتاب عکاسی مستند

سید علی طباطبایی نظری در کتاب عکاسی مستند، با استفاده از مهم‌ترین ژانر عکاسی به سبک و شیوه مینیمالیست به شما یاد می‌دهد که چگونه قصه زندگی آدم‌ها را به صورت مستند به تصویر بکشید.

کتاب عکاسی مستند هفتمین جلد از مجموعه کتاب عکاس مینیمال است. هنر عکاسی مینیمال روشی خاص و حرفه‌ای محسوب می‌شود که هوش، استعداد، خلاقیت و توانایی‌های هنری شما را به چالش خواهد کشید و هر هنرمندی با استفاده از هر نوع تجهیزاتی، چه ساده و چه گران قیمت می‌تواند از این شیوه استفاده کند.

زمانی که عکاسی اختراع شد، اولین فرآیند آن تولید عکس بود و اولین عکس، تصویری از زندگی مردم در یک خیابان. از آن پس عکاسی، رسانه‌ای برای نشان دادن زندگی مردم شد. آداب و رسوم، چهره‌ها، ارتباط‌های انسانی و دیگر جنبه‌های زندگی اجتماعی، موضوعاتی بودند که هدف عکاسی را تشکیل می‌دادند.

اما اندک زمانی نگذشت که با اختراع انواع دوربین‌ها، فیلم‌ها و دیگر تجهیزات تخصصی عکاسی و همچنین علاقمند شدن و ورود هنرمندان با سابقه و صاحب سبک به این رشته هنری، منجر شد در این هنر نوظهور رشته یا ژانرهای مختلفی پا به عرصه وجود بگذارد. رشته‌هایی چون عکاسی از مناظر طبیعی، حیات وحش، پرتره و البته مستند که خود به گروه‌ها و شاخه‌های زیادی تقسیم می‌شود.

با توجه به تعدد ژانرهای مختلف در هنر عکاسی و نیاز این رشته به تجهیزات، امکانات و زمان برای ایجاد اثر هنری، ژانر عکاسی مستند که از همه راحت‌تر، سهل الوصول‌تر و البته ارزان‌تر بود، در بین عامه مردم از اهمیت ویژه‌ای برخوردار شد. تا جایی که کمپانی بزرگ کداک اولین دوربین‌های ساده عکاسی را برای استفاده عموم به گونه‌ای طراحی کرد که همه به راحتی از هر آنچه که در اطرافشان می‌گذرد عکاسی کنند و به ثبت لحظه‌های جالب زندگی خود و دیگران بپردازند و به این ترتیب بود که عکاسی مستند به وجود آمد.

عکاسی مستند داستان دیگری دارد. هم به مردم نزدیک است، هم دور. هم راست می‌گوید، هم دروغ. گاهی زندگی پسرکی چوپان را نمایش می‌دهد و گاهی وقایع تلخ جنگ‌ها را به تصویر می‌کشد. خلاصه قصه عکاسی مستند، قصه زندگی ما آدم‌ها است. قصه سادگی و خلوت، قصه شلوغی و حرکت و قصه بود و نبود. در این میان عکاس مینیمال این دنیای متنوع را از دریچه نگاه خود به تصویر می‌کشد. او نمی‌خواهد به شما عکاسی بیاموزد، بلکه قصد او همراه کردن شما با داستان زندگی است. داستانی که انسان بخشی از آن و دوربین عکاس مینیمال روایت‌گر آن می‌باشد.

در بخشی از کتاب عکاسی مستند می‌خوانیم:

عکاسی خیابانی را نمی‌توان از دیگر سبک‌های عکاسی جدا دانست. این نوع عکاسی که نگاهی مستند‌ساز به سوژه های روزمره دارد، بدنه اصلی عکاسی را شکل می‌دهد.گاه عکاسی خیابانی با عکاسی خبری اشتباه گرفته می‌شود که باید دانست، توجه عکاسی خیابانی باید به شهر و مردم باشد نه آنکه الزاما خبری را پوشش دهد. عکاسی خیابانی نوعی نگاه ساده به روزمره‌ترین وقایای شهری است و اتفاقاتی را دنبال می‌کند که ممکن است هرشخصی با آن‌ها سروکار داشته باشد.

شاید بتوان “واکر اونز” را عکاس خیابانی دانست. اوژن آتژه، عکاسی فرانسوی است که به خاطر عکس‌هایش از مناظر خیابانی و بناهای خالی از سکنه پاریس شهرت دارد. آتژه معتقد بود که عکس‌هایش مستند هستند و سوژه‌های وی معمولا کوچه‌ها، پل‌ها، اسکله‌ها، ویترین مغازه‌ها‌ و ساختمان‌ها ‌بودند.در نوعی عکاسی خیابانی تمرکز عکاس بر ساختمان‌ها و ارتباط‌شان با شهر است. در این عکس‌ها به ندرت حضور انسان‌ها را مشاهده خواهیم کرد؛ اما در نگاه دوم شاهد حضور انسان‌ها در بطن شهر و در میان ساختمان‌ها هستیم.