بله
مرتضی مجدفر کتاب بسته آموزشی، برنامه‌ی درسی و یادگیری اثربخش را با هدف نگاهی دقیق به جدیدترین چشم‌اندازها در عرصه‌ی کاربرد فناوری‌های آموزشی تالیف کرده است.
جهانی فکر کردن و منطقه‌ای عمل کردن یا کلان فکر کردن و جزئی عمل کردن، جملات نغزی هستند که کمابیش همه‌ی ما شنیده‌ایم. تفکر نیاز به اطلاعات دارد و فکر کردن بدون اطلاعات همان قدر نادرست است که اطلاعات بدون فکر. پس برای این که جهانی فکر کنیم، نیاز به اطلاعات جهانی داریم.
در راستای تفکر راهبردی، داشتن تصوری از کل بسیار اهمیت دارد. کسانی می‌توانند استراتژیک برنامه‌ریزی کنند و به عمل برسند که بتوانند تصور مناسبی از کل داشته باشند. هر جزئی باید بتواند خود را در کل باز تعریف کند. بنابراین کسب مهارت ادراکی برای معلمان، مدیران و تصمیم‌سازان به منظور دست‌یابی به تصور شفافی از کل، اجتناب ناپذیر به نظر می‌رسد.
این کتاب پیش از این تحت عنوان «بسته‌ی آموزشی چیست؟» چاپ شده بود، اما اکنون مرتضی مجدفر در کتاب بسته آموزشی، برنامه درسی و یادگیری اثربخش (Learning package curriculum and affective learning)، با بهره‌گیری از تجربه‌های پیشین و فعالیت‌های علمی و عملی گوناگون اندیشمندان ایرانی و خارجی، مجموعه‌ی به روزی را مهیا کرده است که می‌تواند علاوه بر پاسخگویی به پرسش‌ها، نکته‌ها و چالش‌های آموزشکاران ایرانی؛ به طور عملی یاری‌گر آن‌ها در صحنه‌ی کلاس‌های درس باشد.
به اعتقاد مرتضی مجدفر، بسته‌ی آموزشی، یک نرم‌افزار آموزشی کارآمد خواهد بود که ضمن عرضه‌ی یک سامانه‌ی کامل از فعالیت‌های یادگیری، در انفرادی کردن آموزش و پرورش استعدادها و توانمندی‌های بالقوه‌ی دانش‌آموزان موثر است.
در بخشی از کتاب بسته آموزشی، برنامه درسی و یادگیری اثربخش می‌خوانیم:
هدف از تحصیل دانش‌آموزان در مدارس و زیر نظر معلمان و یک نظام طراحی شدۀ آموزشی و پرورشی چیست؟ به چه منظوری آن‌ها را در دوره‌های مثلاً شش ساله، سه ساله و بار دیگر سه سالۀ یک نظام دوازده ساله سازماندهی می‌کنیم و با اعمال آئین نامه‌ها و بهره‌برداری از قوانین و مقررات، آن‌ها را به کلاس‌های بالاتر ارتقا می‌دهیم و یا در همان پایۀ قبلی نگه می‌داریم؟ راستی هدف چیست؟ آیا هدف، اندوختن انبوهی از اطلاعات در ذهن دانش‌آموزان با شیوه‌های مختلف تدریس و باز پس گرفتن آن‌ها در است؟ اگر هدف چنین باشد، پس دانش‌آموزان خوب ما، رایانه‌هایی هستند که «امتحانات» ایامی با نام بتوانند اطلاعات را خوب در حافظۀ خود نگه دارند و خوب و بدون عیب نیز بر روی برگه‌های امتحان پانچ کنند و پرینت بدهند. ولی، واقعیت قضیه این است که این نوع نگرش به آموزش، هم اکنون منسوخ شده است و هدف از تحت تعلیم قرار دادن دانش آموزان، بیش از آن که یادگیری تخصص به آن‌ها باشد، در چیزهایی دیگر متجلی می‌شود.
