کتاب متن کامل شاهنامه فردوسی به نثر پارسی سره بدون کاربرد واژگان بیگانه، با حواشی - جلد دوم

کتاب متن کامل شاهنامه فردوسی به نثر پارسی سره بدون کاربرد واژگان بیگانه، با حواشی - جلد دوم نوشته‌ی میترا مهرآبادی، اقتباسی از اثر معروف ابوالقاسم فردوسی، داستان‌های جذاب و خواندنی شاهنامه که در نوع خود بی‌مانند و کم نظیر است را به تصویر می‌کشد.

شاهنامه اثر حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی (بزرگترین حماسه سرای تاریخ ایران و یکی از برجسته‌ترین شاعران جهان) متشکل از شصت هزار بیت است که سرودن آن سی سال زمان برد. محتوای این شاهکار ادبی از اسطوره‌ها، افسانه‌ها و تاریخ ایران از ابتدا تا فتح کشور به وسیله‌ی اعراب در قرن هفتم تشکیل شده که در طی چهار نسل پادشاهی پیشدادیان، کیانیان، اشکانیان و ساسانیان اتفاق افتاده است.

در زمانیکه دانش و ادبیات در ایران به زبان عربی بودند، فردوسی با سرودن شاهنامه منجر به زنده شدن و احیای زبان پارسی شد. یکی از منابع مهمی که فردوسی برای سرودن شاهنامه از آن بهره برد، شاهنامه ابومنصوری بود.

شاهنامه تأثیر زیادی در ادبیات جهان گذاشته است و شاعران بزرگی مانند گوته و ویکتورهوگو آن را تحسین کرده‌اند. شاهنامه به عنوان بزرگترین و مهم‌ترین اثر به زبان فارسی شناخته شده و به همه زبان‌های زنده ترجمه شده است.

در بخشی از کتاب متن کامل شاهنامه فردوسی به نثر پارسی سره بدون کاربرد واژگان بیگانه، با حواشی - جلد دوم می‌خوانیم:

شبی به سیاهی شبه (1) بود که گویی روی خود را با کرف بشسته و بهرام و کیوان و تیر نیز پیدا نبود. ماه، آرایشی دیگرگونه کرده و آهنگ گذر بر پیشگاه آسمان داشت. از تاج ماه، آسمان لاژوردین به دو بخش گشته و زنگار و گرد را بر آسمان، پایمال کرده بود. همه جا را تاریکی فرا گرفته بود. سپاه شب تیره بر دشت و دمن، جامه شاهواری به سیاهی پر زاغ افکنده بود.

آسمان به مانند پولاد زنگارخوردهای، گویی چهر خود را به کرف اندوده بود. در هر سو اهریمن همچون مار سیاهی که دهان خود را باز کرده باشد، خود را به چشم من می‌نمود. هرگاه که آه سردی می‌کشید، به مانند یک سیاه زنگی بود که بخواهد گرد از سر انگشتان خویش پاک کند. باغ و لب آن جویبار چنان شد که گویی از دریای سیاه، کوهمه برخیزد. گردون گردان بر جای اخویش فرومانده و دست و پای خورشید، سست گشته بود. گویی زمین به زیر آن چادر کرفگون به خواب رفته بود. دل گیتی از خویشتن پر هراس بود و آوای زنگ پاسبان (2) به گوش نمی‌رسید. آوای مرغ و فریاد سهمناک ددان نیز به گوش نمی‌رسید، روزگار، زبان از نیک و بد بسته بود. نشیب از فراز پیدا نبود.