بله
کتاب فن بیان و آیین سخنوری نوشته‌ی نعمت نعمتی به شما می‌آموزد که چگونه از توانایی سخنوری خود برای بهبود روابط استفاده کنید و با بهره‌گیری از این هنر در زندگی خود پیشرفت کنید. این کتاب مانند یک راهنمای عملی است که در هر شرایطی کاربرد دارد و می‌توان از آن استفاده کرد.
یکی از توانایی‌های ضروری برای برقراری ارتباط در دنیای امروز مهارت در سخنوری است. در حقیقت، تسلط بر این هنر می‌تواند به شما در بهبود روابط شخصی و کاری کمک کند. شما اگر در این زمینه موفق عمل کنید، این توانایی را به دست می‌آورید که بسیاری از مشکلات خود را رفع کنید. با این اوصاف، یادگیری مهارت‌های لازم برای این توانایی ارزشمند بسیار مهم و ضروری است و نعمت نعمتی در کتاب فن بیان و آیین سخنوری تلاش می‌کند تا به شما در کنکاش این هنر یاری برساند. این کتاب راهنمای کوچکی است که بدون اضافه‌گویی شما را به مقصد می‌رساند و سخن اصلی را می‌گوید. زبان و ادبیات نعمت نعمتی در این کتاب بسیار ساده و قابل فهم است و شما به راحتی می‌توانید به گفته‌های آن عمل کنید.
در کتاب فن بیان و آیین سخنوری نکته‌های جالبی در خصوص چگونگی پرورش صدا، لحن، ریتم صدا، تنفس صحیح و... وجود دارد.
نعمت نعمتی را بیشتر بشناسیم:
این نویسنده بیشتر از 30 سال است که در زمینه‌ی آموزش هنر سخنوری تجربه دارد و در بسیاری از دانشگاه های مطرح سطح دنیا فعالیت می‌کند. نعمتی در زمینه‌ی پژوهش هنر، گرایش سینما و تئاتر و روانشناسی عمومی تحصیل کرده است. او اکنون به عنوان مسئول و مدیر عامل موسسه فرهنگی هنری باران اندیشه در اهواز حضور دارد و در همین مجموعه‌ی فرهنگی، کلاس‌های فن بیان و سخنوری برگزار می‌کند.
جملات برگزیده کتاب فن بیان و آیین سخنوری:
- برای خوب سخن گفتن، باید خوب گوش داد. لازم است بدانیم که میزان دقت ما، در گوش دادن به طور مستقیم بر واکنش بیانی ما تاثیر می‌گذارد.
- کودک انسانی، سخن گفتن را در دو سال می‌آموزد، اما شاید شصت سال طول بکشد تا گوش کردن را یاد بگیرد.
- برای جلوگیری از حواس پرتی در نتیجه به رفتار خودتان، نسبت به آنچه که دیگران می‌گویند هوشیار باشید و روی پیام حرف‌های‌شان تمرکز کنید.
در بخشی از کتاب فن بیان و آیین سخنوری می‌خوانیم:
پرورش صدا، صرفا مربوط به انجام کارهای فنی و فیزیکی نیست، بلکه داشتن یک بیان خوب و مناسب، مستلزم توجه کردن به عواملی مثل اندام‌های تنفس و گفتار و روانشناسی شخصیت و روانشناسی اجتماعی است. چراکه با پرداختن به چنین مواردی، می‌توانیم به صورت ریشه‌ای به پرورش بیان برسیم. به بیانی دیگر، به باور من ِ نگارنده، بدون در نظر گرفتن موارد روانشناختی فرد، نمی‌توانیم آنگونه که باید بیان وی را تقویت نماییم یا پرورش دهیم.
برای بازیگری در تئاتر و فیلم، گویندگی و سخنرانی در مجامع، همه‌ی ما نیازمند آنیم که صدای خود را پرورش دهیم و آنچه از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، واژه می‌باشد که در نهایت باید موثر واقع شود. زیرا کلمه است که محتوای احساس و اندیشه‌ی ماست.
یاد بگیریم که به صدای خود، عمق ببخشیم. از لحاظ فیزیکی، این کار عبارت است از به کار انداختن دنده‌های تحتانی و پایین بردن دیافراگم به درون شکم. آن چنان که نفس تا حد ممکن از عمق بدن ما آغاز شود. اما ریشه‌دار شدن صدا، وجه دیگری نیز دارد و آن توجه عمیق به مفهوم و احساس گفته و جذب آن است.
وقتی این دو جنبه رعایت شوند، گفتار از درون ما بر می‌آید. لازم است تاکید کنم که تمرین‌های تندگویی، کمکی به این منظور نمی‌کند، زیرا در اینگونه تمرین‌ها به معنی گفتار توجه نمی‌شود. عدم توجه به ظرفیت معنایی و عاطفی کلمه، راه را بر امکانات فیزیکی آن نیز می‌بندد. بنابراین، تمرین با متنی که دارای ارزش می‌باشد و به آن علاقه داریم، مفید خواهد بود.
