کتاب مدیریت خطرهای سایبری

کتاب مدیریت خطرهای سایبری نوشته‌ی پیام حجازیان، به ارائه مقدمه‌ای کوتاه و متمرکز در مورد مدیریت خطر با تأکید ویژه‌ بر امنیت سایبری و ارزیابی خطر سایبری، با استفاده از بهترین شیوه‌های صنعتی می‌پردازد.

فناوری اطلاعات و ارتباطات بیش از چندین دهه مزایای قابل‌ توجهی برای شرکت‌ها، افراد و جامعه به ارمغان آورده است. با توجه به تأثیر گسترده و عمیق اینترنت در بسیاری از بخش‌های زندگی روزمره‌ی انسان‌ها، این موضوع به وضوح مشهود است. اینترنت و به‌ طور گسترده‌ای فضای مجازی، سنگ بنای طیف وسیعی از خدمات و فعالیت‌هایی هستند که امروزه همه شما با آن‌ها سر و کار دارید. با توجه به فضای مجازی و زیرساخت‌های آن، افراد و سازمان‌ها به خدمات بیش‌تر و بهتر از قبل دسترسی دارند.

این مورد در حوزه‌های مختلف جامعه شامل بانکداری و مالی، ارتباطات، سرگرمی، بهداشت، تأمین برق، تعاملات اجتماعی، حمل‌ و نقل، تجارت و مشارکت اجتماعی مشهود است. درنتیجه، زندگی روزانه همه ما، حقوق اساسی، اقتصاد، و امنیت اجتماعی بستگی به کارکرد فناوری اطلاعات و ارتباطات یکپارچه دارد. در عین‌حال، فضای مجازی نیز تهدیدات و آسیب‌پذیری‌های جدیدی را ارائه کرده است و همچنان به معرفی این آسیب‌ها و تهدیدات ادامه می‌دهد.

مشارکت‌کنندگان در معرض حوادث سایبری در بسیاری از انواع و درجات سختی قرار دارند. این تهدیدات و خطرات شامل سرقت اطلاعات، اختلال در سرویس‌ها، سوء استفاده از حریم شخصی و هویت، تقلب، جاسوسی و خرابکاری است. در مقیاس وسیع، نیز جوامع تحت تأثیر تهدید حملات احتمالی به زیرساخت‌های حیاتی از طریق فضای مجازی، و همچنین احتمال حملات تروریستی سایبری و حتی جنگ سایبری قرار دارند.

در بخشی از کتاب مدیریت خطرهای سایبری می‌خوانیم:

برقراری ارتباط و مشورت به معنی فعالیت‌هایی است که هدف آن‌ها ارائه، به اشتراک‌گذاری یا به دست آوردن اطلاعات و تعامل با ذینفعان در مورد مدیریت خطر است. مشارکت‌کننده در یک زمینه مدیریت خطر، فرد یا سازمان است که می‌تواند تحت تأثیر سازمان یا موضوع مدیریت خطر قرار گیرد. تعامل و به اشتراک‌گذاری اطلاعات به‌ عنوان پایه‌ای برای تصمیم‌گیری استفاده می‌شود. اطلاعات مربوط به هر چیزی است که می‌تواند تعیین کند چگونه سازمان باید انتقال خطر‌ها به ذینفعان داخلی و خارجی را مدیریت کند.

این کار شامل مسائل خارجی مانند قانون، وضعیت بازار، و منابع خارجی خطر و مسائل داخلی مانند سازمان‌دهی مجدد، خط‌مشی‌های تجاری و خطر اشتغال است. چنین اطلاعاتی عموماً به وجود، ماهیت، شکل، احتمال، اهمیت، ارزیابی، پذیرش و طرز عمل خطر مربوط می‌شود به‌ منظور ارتباط و مشاوره‌ی کارآمد و مؤثر، توصیه می‌شود یک گروه اختصاصی ایجاد نمایید و یک برنامه برای این فرآیند تعریف کنید. این کار به‌ نوبه‌ی خود کمک می‌کند تا تأیید فرآیند مدیریت خطر و ارزیابی نتایج خطر را در موارد زیر توضیح دهد.