کتاب رژه‌‌ پنگوئن‌ها

کتاب رژه‌‌ پنگوئن‌ها شامل مجموعه داستان‌های کوتاهی است که محمدرضا قلی پور در زمان خدمت سربازی‌اش به رشته تحریر در آورده است. اتفاقات داستان‌های این کتاب در فضای خدمت اجباری رخ می‌دهند.

داستان‌های کتاب رژه‌ پنگوئن‌ها (March of the Penguins) همگی از دل واقعیت نوشته شده. محمدرضا قلی پور حوادثی که در خدمت سربازی اتفاق می‌افتد را کنار هم گذاشته و در دوران خدمت خود موفق به نگارش و چاپ آن شده است.

او معتقد است تمام کسانی که به خدمت سربازی رفته‌اند به نوعی می‌توانند با داستان‌های این کتاب و شخصیت‌های آن همزاد پنداری کنند. به علاوه خانم‌ها هم با مطالعه‌ی آن می‌توانند خود را د دل اتفاقات قرار داده و همین موضوع باعث می‌شود تا لحظه آخر تمام کتاب را یک جا بخوانند.

در بخشی از کتاب رژه‌‌ پنگوئن‌ها می‌خوانیم:

روزای اول بود که گفتن بالای صد کیلو کی هست؟ و یه نفری بیرون رفت. بعد شد نود و پنج و دو نفر دیگه رفتن بیرون. همین طور به نود و بعد هشتاد و پنج رسید تا در کل شیش نفر جور شد. بعد انگشت طرف رفت سمت جمع و دو نفر دیگه رو هم اشاره داد که به شماها هم می‌خوره درشت باشین، بیاین با اینا بشین هشت نفر.

بعد قرار شد این هشت نفر، دو تا دسته بشن. چهار تا نیمه‌ی اول و باقی نیمه‌ی دوم دوره، دیگ ببر، غذا بیار بازی کنن. یه چهار چرخه الاکلنگی یه چرخ گیرم بهشون دادن و قرار بر این شد که وعده‌های سه گانه‌ی ناشتایی و نهار و شامو بریزن تو دو تا دیگ، بیارن بدن تحویل و همین.

یه جوری تعریف وظیفه کردن که انگار یه نفر، اونم زیر پنجاه کیلو براش زیاده، چه برسه به نزدیک چهارصد کیلو نفر چاق و چله. رضایی ارشد غذا شده بود. اونم فقط به خاطر این که تو لیستی که نوشتن، اسمش اول بود. راستش تو اون چند ماه بیشتر از این که رضایی رو در حال مسائل غذایی ببینیم. افتان و نالون کنج آسایشگاه رو تختش می‌دیدمش. یه بار صدام زد، گفت دربازکن داری و جواب شنید نه.

پشت‌بندش کلید کمدشو داد و همون‌طور که خواسته بود، یه کمپوت آلبالو و یه کمپوت سیب بیرون آوردم و قفل کمدشو انداختم. انگار چاره‌ای نبود، باید در کمپوتا رو براش وا می‌کردم. یادم به ناخون‌گیری افتاد که ته کوله‌ی انفرادیم بود. گردی حلبی کمپوت سیبو کنگره‌دار کردم و دستش دادم و کمپوت آلبالو رو هم موقع واکردن، بی هوا دَمَر کردم کف آسایشگاه. خلاصه تِی آوردم و آب ریختم و آب آلبالو رو جمع کردم و همین طور که تمیزکاری می‌کردم، رضایی ابراز شرمندگی می‌کرد و بر طبق عادت یه دردی کنج چشماش می‌نداخت که حواس منو از ناهمواری پشت کلَه‌ش پرت می‌کرد و سمت نگاهش می‌آورد.