کتاب درک فرهنگ‌های جهانی: سفری استعاره‌ای در میان 28 ملت، مجموعه ملت‌ها و قاره‌ها (جلد سوم)

کتاب درک فرهنگ‌های جهانی: سفری استعاره‌ای در میان 28 ملت، مجموعه ملت‌‌ها و قاره‌ها (جلد سوم) نوشته مارتین جی. گنون، به مطالعات میان‌فرهنگی، استعاره‌های فرهنگی کشورها و ویژگی‌های ملی آنان می‌پردازد.

برخی ملل تاکنون تهدیدهایی را علیه ارزش‌های فرهنگی خود تجربه کرد‌ه‌اند. به‌عبارت دیگر، آن‌ها از ریشه‌های فرهنگی خود که درطول دهه‌‌ها یا حتی سده‌های متمادی از آن‌ها تغذیه می‌کرده‌اند، گسسته شده‌اند. دو مثال عالی از چنین مللی در کتاب درک فرهنگ‌های جهانی (Understanding global cultures) گردآوری شده است. این دو مثال مکزیک و روسیه هستند.

این کتاب شامل 28 استعاره برای ملل خاص است. تعداد کشورهای جهان حدود 200 عدد است. بنابراین می‌توان از این رویکرد برای همه یا بیشتر کشور‌ها استفاده کرد و به این ترتیب نقطه آغازین مناسبی برای درک مشارکت ‌میان ملل مختلف و تفاوت‌های بین آن‌ها ایجاد می‌شود.

مارتین جی. گنون (Martin J. Gannon) در بخش 7 کتاب، گاوبازی را توصیف کرده و معنای نمادین آن برای اسپانیایی‌ها و پرتغالی‌ها را مطرح کرده است. عنوان این بخش نشان‌دهنده موضوع آن است: استعاره فرهنگی مشابه اما معنای متفاوت. بخش 8 به فرهنگ‌های پایه‌ای اشاره می‌کند که از طریق مهاجرت با شرایط ملی خاص متناسب شده‌اند. این فرهنگ‌های پایه شامل انگلیسی، هندی و چینی هستند.

به‌خصوص اینکه با استفاده از استعاره فرهنگی دیوار بزرگ پیدا و پنهان، به فرهنگ چینی پرداخته و بیان شده که فرهنگ چینی چگونه با ادغام سازوکار یا استعاره فرهنگی معبد خانوادگی چینی در فراتر از مرزهای ملی گسترش یافته و نحوه بیان این فرهنگ پایه در سنگاپور را با استفاده از مراکز دوره‌گردی بیان می‌شود. یک نوع مشابه از تحلیل را می‌توان برای دیگر فرهنگ‌های پایه اصلی به‌کار گرفت.

در بخشی از کتاب درک فرهنگ‌های جهانی می‌خوانیم:

از آنجایی‌که مکزیکی‌ها باور دارند که زندگی خارج از کنترل آن‌ها است، آن‌ها نگرشی جبری و نسبت به مرگ شیدایی و وسواس خاصی دارند. آن‌ها تقریباً بر لبه‌ی دیوار مرگ زندگی می‌کنند. روزنامه‌های سرشار از داستان‌های جنایت‌آمیز هستند. این وسواس در جشن‌های آن‌ها هم نمود دارد. روز مرگ که روز همه‌ی ارواح نیز نامیده می‌شود، برای یادآوری و بزرگداشت مرگ جشن گرفته می‌شود. آن‌ها در این روز گل و غذا بر سر مقبره بستگان مرحومشان می‌آورند. برخی حتی جایی بر سر میز به رفتگان خود اختصاص می‌دهند. آب‌نبات‌های اسکلتی شکل که نام مرحوم بر آن‌ها درج شده خریداری می‌شوند و هدیه داده می‌شوند. از نظر مکزیکی‌ها این جشن طرب‌انگیز هم به مردگان و هم به زندگان اختصاص دارد.

مکزیکی‌ها باور دارند که مرگ بخشی از یک تصویر بزرگ‌تر است. شاید این باور از مذهب‌های بومی نشأت گرفته باشد و نه از مذهب کاتولیک. روی سنگ تقویمی دوار آزتک‌ها، مرکز دایره به خدای مرگ و دو عدد مار اختصاص دارد. چنین فرض می‌شود که انسان‌ها قربانی می‌شوند تا به خدای مرگ رشوه داده شود که بگذارد تولید نسل انسان ادامه یابد. حتی مسیحیت مرگ را به مثابه انتقال از یک زندگی به یک زندگی دیگر می‌پندارد. اگرچه برخی اعتقاد دارند که مرگ مدرن مکزیکی‌ها دیگر یک انتقال محسوب نمی‌شود اما مکزیکی‌ها همچنان مرگ را بخش لاینفک زندگی می‌پندارند. باور به همدلی با مردگان از باور به زنده بودن گذشتگان نشأت می‌گیرد.