کتاب میعاد

کتاب میعاد به قلم شهین محمودی، داستان پستی و بلندی‌های زندگی دختری به نام گلبهار را به تصویر می‌کشد.

در گذرگاه زمان، انسان‌هایی هستند که با کوله‌باری از خاطراتی که هرگز بر زبان نیاوردند و رازهای در پرده مانده‌شان، هر کدام در کناری به انتظار نشسته‌اند تا شاید روزی بتوانند برای آشنایی از راه رسیده، راز دل بگویند، بلکه از این طریق مرهمی بر قلب خسته خود بگذارند. آن‌ها چشم انتظار روز میعاد هستند.

در بخشی از کتاب میعاد می‌خوانیم:

مهری خانم خداحافظی کرد و به طرف بالا هن و هن‌کنان راه افتاد. بنده خدا کمی چاق بود و بالا رفتن از پله‌ها براش سخت بود نمیدونم چرا حالا که مامان رفته بود سفر کسی به فکر ساختمان و آسانسورش نبود. مامان آنقدر نگران حال مادربزرگ بود که یادش رفت به مهری خانم بگه برای آسانسور هر چه سریع‌تر تعمیرکار بفرستد.

چون به زودی صدای همه در میآد و مخصوصاً طبقه بالایی ها.. نزدیک ظهر بود و حسابی گرسنه شدم بودم حالا اگه مامان بود یک غذای گرم و خوشمزه انتظارم رو می‌کشید ولی حالا خونه خالی و سرد بدون مامان. به طرف یخچال رفتم کمی کالباس و خیارشور با نان برداشتم و شروع به خوردن کردم حسابی سیر شدم خوشمزه بود به هر صورت از هیچی بهتر بود.

داشتم لیوان آب رو سرمی کشیدم که دوباره صدایی از داخل راهرو شنیدم ایندفعه آرام وبدون عجله به سمت در رفتم مثلاً می‌خواستم به کسی ثابت کنم که زیاد برام مهم نیست. از چشمی در بیرون رو نگاه کردم خدای من در نیمه باز بود این بار دیگه با عجله مانتوم رو پوشیدم و شالم روسر کردم کلید رو برداشتم و از خونه بیرون اومدم و به طرف در رو به روی خونه رفتم در نیمه باز بود به آرامی به در زدم و در رو بازکردم و داخل رو نگاه کردم داخل خونه همانطور بود که دفعه پیش دیده بودم آهسته گفتم: خانم؟ کسی خونه نیست؟

ولی جوابی نشنیدم داخل شدم انگار کسی منو به داخل هل می‌داد در رو پشت سرم بستم خونه کاملاً ناآشنا بود نمی‌دونستم از کدوم طرف برم به طرف راهرو راه افتادم در انتهای راهرو از پشت در شیشه‌ای حیاطی بزرگ و پر از درخت کاج و صنوبر دیده می‌شد و در راهرو رو که باز کردم هوای مطبوع بیرون به صورتم خورد حیاطی بود بسیار بزرگ پر از درخت که صدای قار قار کلاغ هاش گوش فلک رو کر می‌کرد.