نویسنده میتوانست بجای چند بار تکرار یک مطلب کمتر وقت خود و خواننده را هدر بدهد، در بعضی قسمتها سنین بچههای میرحسین را اشتباه نوشته بود، یه بار نوشته بود ودود چهار پنج ساله بود وقتی ماهرخ همسر میر حسین شد و بار دیگر نوشته بود سه ساله، اگر داستان توسط ویراستار یا ناشر درست و دقیق خواننده میشد یا خانم نویسنده بعضی قسمتهای تکراری و جزییات بی تاثیر در روند داستان را حذف میکرد داستان قوی و پر کششی از آب در میامد. و در آخر معلوم نشد چرا میرحسین آنشب عالیه را به آن شکل دید؟
بسیاری از وقایع تاریخی رو بیان میکرد و این خوبه
ولی در بعضی موارد، تکرارِ وقایع زیاد بود، مانند ذکر جزئیات خواستگاریهای متعدد از میرزاده و...
و سوالاتی هم برای خواننده بی جواب ماند:
این که دلیل تغییر چهره عالیه در آن شب چه بود؟
سرنوشت فرزند دزدیده شدهی مصور چه بود؟
خیلی رمان ضعیفی بود انگار انشا نوشته بود هر موضوع رو چندین بار تکرار کرده بود و در مورد رابطه میرحسین با کسایی که ازدواج میکرد هیچ توضیحی نداده بود انگار نویسنده جوری عجله داشت که فقط یه چیزایی بنویسه اسمشو بذاره رمان اصلا رمان خوبی نبود
اصلا نپسندیدم داستان بلند و زیاده گویی های بی جا گاهی حوصله سر بر در کل خیلی معمولی و ضعیف به عنوان یک داستان سرگرم کننده میشه خوندش اما نه به عنوان یک کتاب از اثار نویسنده ای با شاهکار ادبی