کتاب گذشتههای مه آلود دربردارندهی مجموعه سرودههای زیبا با سبکی نو و عاشقانه است که احوالات درونی لاله عسکریان را با بیانی ساده اما تأثیرگذار به تصویر میکشد.
در بخشی از کتاب گذشتههای مه آلود میخوانیم:
کاش میشد که من رؤیای یک افسانه بودم
آرزوی روز و شبهای دل دیوانه بودم
کاش میشد که در جمع دلان بینصیب
با دل دور از دیارت تا ابد بیگانه بودم
کاش میشد که در بین هواخواهان تو
من به شمع عشق تو تنهاترین پروانه بودم
کاش میشد که این زمان که رفته دل از دست من
با دل آیینهات تا به ابد هم خانه بودم
کاش میشد که در چشمان خورشیدی تو
من به چشمت نازنین عاشقترین دیوانه بودم
کاش میشد که در دنیای افسوس و تمنا
با تمام ای کاشها بیگانه بودم
بله

















