کتاب اهرام بر قله زمان

محسن جعفری در کتاب اهرام بر قله زمان، خط سیری از اندیشه انسان را نشان می‌دهد که چندین هزار سال قبل با هدفی خاص آغاز شده تا به دست آیندگان برسد.

این کتاب فرضیه و تئوری جدیدی در خصوص اهرام ثلاثه مصر و زمان است که آماده گشوده شدن و نقد و بررسی می‌باشد. امروز باید پذیرفت که انسان وارث حقیقی آرزوهای کهن تمدنی بزرگ است، تمدنی که برای رسیدن به آرزوهایش سختی برپایی بزرگترین بنای سنگی عالم را به‌ جان خرید و بی هیچ نشانه‌ای در انتظار کشف و گشوده شدن آرمید.

انسان امروز باید بسیار خوشحال باشد که عرصه این دنیا هیچ‌گاه تهی از اندیشه نبوده و به راستی باید در برابر عظمت اندیشه گذشتگان سر تعظیم فرود آورد.

گذشتگان را دریابید و خود را آماده ورود به عرصه جدیدی از زمان کنید. بیایید دنیایتان را به رنگ "دانستن" رنگ‌آمیزی کنید که دنیای بدون اندیشه فقط تکرار مکررات است.

این کتاب حاصل یک تفکر 20 ساله است. محسن جعفری هنگام نگارش کتاب اهرام بر قله زمان، تلاش نموده در شناخت معادله اهرام از خط سیر منطقی خارج نشود و گام‌هایش را متزلزل بر ندارد. او تلاش کرده حقایق را آنگونه که هست ببیند نه آنگونه که دوست دارد و هنوز هم معتقد است که اهرام رازهای نهفته درون خود بسیار دارند.

در بخشی از کتاب اهرام بر قله زمان می‌خوانیم:

زندگی در ظاهر در کنار پدر و مادر، خانواده و دوستان و سایر اقوام طی می‌شود اما مصریان در پی واقعیت واقعی زندگی بودند. آن‌ها تلاش کردند زندگی هر انسانی را از ابتدا تا انتها معنا کنند. شاید برداشت آن‌ها با برداشت‌های ما از زندگی زیاد متفاوت نباشد چراکه وقتی وارد فرهنگ آن‌ها می‌شویم و مطالعه می‌کنیم در می‌یابیم که آن‌ها خداوند را به‌عنوان نیروی توانا و تأثیرگذار در زندگی قبول داشتند، پس اگر در این صورت اولین بازیگر را خداوند توانا و دومین بازیگر را خود انسان قرار دهیم پس کدام شخصیت سوم است که از ابتدا تا انتهای زندگی همراه ماست و ما را فراموش نمی‌کند؟

او کسی نیست جز همان‌که قسم یاد کرد تا روز قیامت ما را گمراه کند و به بیراهه بکشاند و شیطان به‌راستی سومین شخصیت این داستان بود. مصریان در نهایت معتقد شدند که زندگی همچون یک بازی هدفمند است که از لحظه تولد تا لحظه مرگ در درون چنین محیط قراردادی با حضور دو شخصیت دیگر اتفاق می‌افتد و این دو در تمامی لحظات حیات انسان در این محیط همراه انسان‌اند.

چرا مصریان از ابتدا به سراغ هرم کامل نرفتند و تلاش کردند آن‌را به‌صورت معما بر زمین برای آیندگان بر پا کنند. واقعیت این است که حقیقت زندگی در اصل یک معماست. پس مصریان هم وقتی دانستند که توانسته‌اند به روش خود معمای حیات را معنا کنند تا به دست آیندگان بسپارند سعی کردند قداست معمای زندگی را حفظ کنند و معمای زندگی را تبدیل به معمایی به دست خود کرده‌اند و از خود باقی گذاشتند با این پیام که آسان به دست نیاورده‌ایم که آسان شما هم بیابید. بنابراین معمای اهرام ثلاثه صورتی مشابه از معمای زندگی است.