کتاب سیب‌های سرخ سزان و مولانا

کتاب سیب‌های سرخ سزان و مولانا نوشته پدرام حکیم‌زاده، نماد سیب در نقاشی‌های پل سزان و اشعار مولوی را با یکدیگر ترکیب و بررسی می‌کند.

کلمه و تصویر از قدیم دو گونه از ابزار بیانی برای ارتباط بین انسان‌ها بوده است. از یک طرف در هنرهایی مثل نقاشی، گرافیک و سینما بیشتر از تصویر و در هنرهایی همانند شعر، رمان و نمایش بیشتر از کلمه برای ایجاد ارتباط بهره گرفته می‌شود. از طرف دیگر در بعضی از سرزمین‌ها از منظر سابقه‌ی هنری، هنرهای کلامی و در برخی سرزمین‌های دیگر هنرهای تصویری دارای ارزش بیشتری هستند.

در کشورهای شرقی و به خصوص ایران، شاعرانی مثل سعدی، فردوسی، حافظ، مولوی و ... کلمه و به ویژه زبان فارسی را به کمال رساندند. در سرزمین‌های غربی و به خصوص اروپا، نقاشان غربی با مکاتب و سبک‌های گوناگون هنری، آثار تصویری خیره کننده‌ای را در معرض چشم دنیا قرار داده‌اند.

در این کتاب نقاشی‌های سزان، نقاش معروف فرانسوی با اشعار مولانا شاعر بزرگ ایران با موضوع «سیب» ترکیب شده است.

با پل سزان بیشتر آشنا شویم:

پل سزان (1839-1906) از نقاشان مدرن فرانسوی تأثیرگذار و همچنین یکی از مهم‌ترین و معروف‌ترین نقاشان سبک پسادریافتگر به شمار می‌رود. آثار او بارها در کنار آثار دیگر نقاشان این سبک به نمایش گذاشته شده است. در سال‌های 1859 تا 1861 سزان با سر نهادن به خواست پدر در دانشکده حقوق دانشگاه اکس‌مارسیبه به تحصیل پرداخت و در همان هنگام آموختن طراحی را دنبال گرفت.

در سال 1861 پس از گفتگویی ناخوشایند با پدرش که او را از رفتن به پاریس داشت او را از رفتن به پاریس برای یادگیری نگارگری بازدارد سزان جوان رهسپار پاریس شد اما آشنایی با کارهای نوآورانی چون اوژن دولاکروا، گوستاو کوربه او را بسیار ناباور و دلسرد به خود کرد. او نتوانست بیش از شش ماه در پاریس تاب آورد و افسرده‌دل به خانه پدر بازگشت. هر چند پس از یک سال زندگی با پدر دوباره هوای نگارگری بر او چیره و این بار برای همیشه با وی ماندگار شد.

سزان در سومین نمایشگاه دریافت‌گرایان در سال 1877 با شانزده پرده شرکت کرد که در بهترین جای نمایشگاه به تماشا گذاشته شدند.

با مولانا بیشتر آشنا شویم:

مولانا با نام اصلی جمال‌الدین محمد بلخی، یکی از مهم‌ترین و بزرگ‌ترین شاعران پارسی‌گوی ایرانی است. پدرش مولانا محمدبن حسین خطیبی مشهور به بهاءالدین ولد و سلطان‌العلما، مردی عارف و یکی از بزرگان صوفیه محسوب می‌شد و نسبتش به احمد غزالی می‌رسید. مولوی نیز به تبعیت از پدر و در سن 37 سالگی عارف‌مسلک و دانشمند زمان خود شمرده می‌شد و پیروانی داشت که از او بهره فراوان می‌بردند. او پس از آشنایی با شمس‌الدین محمد تبریزی شیفته او شد و مرحله جدیدی از زندگی‌اش را در پیش گرفت. مولانا در طول 30 سال، اشعار و آثاری از خود به یادگار گذاشت که از بهترین نتایج اندیشه بشری است.

در بخشی از کتاب سیب‌های سرخ سزان و مولانا می‌خوانیم:

آسمان‌ها و زمین یک سیب دان
کز درخت قدرت حق شد عیان
تو چه کرمی در میان سیب در
وز درخت و باغبانی بی‌خبر
آن یکی کرمی دگر در سیب هم
لیک جانش از برون صاحب‌علم
جنبش او وا شکافد سیب را
بر نتابد سیب آن آسیب را
بر دریده جنبش او پرده‌ها
صورتش کرمست و معنی اژدها