کتاب آن سوی پنجره‌ها

کتاب آن سوی پنجره‌ها به قلم محمدعلی کریم پور، داستان عاشقانه‌ی جوانی را به تصویر می‌کشد که دلباخته‌ی دختری به نام خورشید شده است.

در بخشی از کتاب آن سوی پنجره‌ها می‌خوانیم:

هر روز صبح رادیو اعلام می‌کرد که فلان روز از سال گذشته و فِلانک روز بیشتر باقی نمانده. آن روز هم روزشمارشان را گفتند و خانمی با صدای مخملی می‌گفت:

«چقدر زود گذشت، بیایید قدر این روزهای اندک رو بدونیم. به پدربزرگ‌ها، مادربزرگ‌ها، به پدر مادرها و کلاً به همه‌ی کسانی که می‌شناسیمشان و دلشان با ماست، (یه‌کم مکث!) سر بزنیم. (اینجاشو خیلی کشید!) شاید سال دیگه کنارمون نباشن یا شاید هم ما کنارشون نباشیم. عمر ما هم کوتاهه، مثل همین زمستونی که گذشت، پس شاید خود ما سال دیگه نباشیم. بیایید قدر همو... » (ایشالا خدا یه دونه از اون ماشینای حاجی بهت بده آقای راننده که موج رو عوض کردی! بغضمان گرفته بود به خدا) داشت اشکمان را در می‌آورد، اول هفته‌ای. (آخه شاید دیگه ما نباشیم یا اونا نباشن چیه؟)

یک‌کم علیرضا افتخاری چه‌ چه زد و مثلاً حال کردیم و این بار یک آقا شروع کرد از بوی بهار و عمو نوروز گفتن. (خدا ایشالا حتماً یه دونه از اون ماشینای حاجی بهت بده آقای راننده که نمی‌دونم این فنر صندلیت از ماتحت من چی می‌خواد آخه؟) ولی فقط باید قول می‌داد که پسر خوبی باشد و با ماشینش دختر بازی نکند.

یواشکی نگاهش کردم. (نه، پسر خوبیه. یعنی پدر خوبیه حتماً!) چون پنجاه را صد در صد رد کرده بود و معلوم بود که دیگر به اکثر نقاط بدنش هم یک فشارهایی وارد شده بود. خیلی شکسته بود بینوا. فکر کنم شصت را صد در صد رد کرده بود! همینطور که به چین و چروک صورتش نگاه می‌کردم، یکهو خنده‌ام گرفت و صدای خنده‌ام را با سرفه پیچاندم. (عینکش چرا دسته نداره، یعنی مدلشه؟!) دلم می‌خواست رویش را برگردانم، ببینم آنورش چی، دسته دارد یا نه؟ (اگه اونورشم دسته نداره پس چه جوری رو چشمش مونده؟!) و این شد که مرگِ خنده گرفتم و ولم نمی‌کرد!