کتاب رویای آریانا: پردازش رویای یک آرمان شهر و تحقق آن

کتاب رویای آریانا: پردازش رویای یک آرمان شهر و تحقق آن نوشته امیر محبعلی‌نژاد، به شیوه زندگی و شهرنشینی در ایران و جنبه‌های اجتماعی آن می‌پردازد. همچنین تکنولوژی و تمدن از گذشته تاکنون مورد ارزیابی قرار می‌گیرد.

در این کتاب تلاش شده با توجه به آینده‌ی فناوری، تغییراتی که در محیط زیست رخ داده و می‌دهد و محدودیت منابع، سبکی جدید از زندگی طراحی شود تا در این دنیای پرسرعت بتوانیم از کشورهای پیشرفته سبقت بگیریم!

در فصل «چرا؟» مسائل و مشکلات زندگی شهری به شیوه کنونی و هزینه‌های ریالی و زمانی آن‌ها مورد بررسی و محاسبه قرار گرفته، در فصل «چطور؟» براساس تحقیقات و فناوری روز راهکاری ارائه شده و سرانجام در فصل «راه‌حل» شیوه اجرایی و عملیاتی آن شرح داده شده است.

کتاب رویای آریانا با هدف آماده‌سازی ذهنی مخاطبان با این سبک زندگی نوشته شده است و تلاش امیر محبعلی‌نژاد بر این است به معرفی و بسط هر چه بیشتر اهداف مطرح شده در کتاب بپردازد.

در بخشی از کتاب رویای آریانا می‌خوانیم:

می‌خواهم یک سؤال ترسناک بپرسم: آیا ما به سمت آینده‌ای بدون شغل حرکت می‌کنیم؟ پیشرفت چشمگیری که در تکنولوژی‌هایی مانند خودرو‌های بدون راننده داشته‌ایم باعث شده سؤالات فراوانی در این زمینه به وجود بیاید، اما از آن‌جا که این سؤالی ا‌ست که تا به امروز به دفعات پرسیده شده، شاید بهتر باشد این سؤال مطرح شود که آیا این دفعه واقعاً با گذشته تفاوتی دارد؟ ترس از اینکه روزی اتوماسیون جایگزین نیروی کار شود و، به طور بالقوه، منجر به بیکاری زیادی گردد، حداقل به دویست سال پیش، به انقلاب‌های لودیت در انگلستان، بر‌می‌گردد. و از همان زمان این نگرانی همیشه وجود داشته است.

احتمالاً شما درباره‌ی «گزارش انقلاب سه‌گانه» چیزی نشنیده‌اید، اما این گزارش اهمیت بسیاری دارد. کسانی که این گزارش را تهیه کرده‌اند، کسب دو جایزه‌ی نوبل را در کارنامه‌شان دارند. نتایج این تحقیقات تسلیم رئیس‌جمهوری ایالات متحده شد. در این گزارش آمده بود که ایالات متحده در شرف تحول اقتصادی و اجتماعی قرار دارد، چون اتوماسیون صنعتی، در آن زمان، سبب بیکاری میلیون‌ها فرد می‌شد. در حقیقت، آن گزارش در مارس 1964 به رئیس‌جمهوری لیندون جانسن تقدیم شد و اکنون، بعد از گذشت پنجاه سال، آن پیش‌بینی هنوز اتفاق نیفتاده.

این زنگ هشدار مکرراً به صدا درآمده، اما نگرانی تا به امروز بی‌دلیل بوده‌. و به همین علت منجر به شکل‌گیری طرز فکر بسیار مرسومی در این زمینه شده است: ممکن است تکنولوژی به جایی برسد که تمام صنایع را نابود کند، ممکن است تمام فرصت‌های شغلی را نابود کند، اما مشخص است که، هم‌زمان با آن، پیشرفت‌ها سبب خلق چیزهای کاملاً جدیدی می‌شود. بنابراین، در آینده صنایع جدیدی شکل خواهد گرفت که قطعاً به نیروی کار نیاز دارند. در نتیجه، شغل‌های جدیدی ظهور خواهند کرد که ممکن است امروز حتی قادر به تصور آن‌ها هم نباشیم.