کتاب زندگی سیاسی و اجتماعی سید عبدالله بهبهانی (از رهبران انقلاب مشروطیت)

شهریار بهبهانی در کتاب زندگی سیاسی و اجتماعی سید عبدالله بهبهانی (از رهبران انقلاب مشروطیت)، به معرفی این چهره سیاسی با استفاده از کتاب‌ها و مقالاتی که درباره‌ی حوادث اجتماعی و سیاسی ایران در فاصله‌ی نهضت تحریم تنباکو تا انقلاب مشروطیت به دست آورده است، می‌پردازد.

سید عبدالله بهبهانی، یکی از چهره‌های مهم انقلاب مشروطیت است که برخی او را به عنوان رهبر این انقلاب و برخی دیگر او را به عنوان یکی از رهبران آن به حساب می‌آورند. با تمامی این شرایط پس از گذشت یک قرن از وقوع انقلاب مشروطه، هیچ‌کس مشتاق تحقیق درباره‌ی زندگی او نشد.

از افراد دیگری که در این انقلاب همراه بهبهانی بودند، مقالات و سرگذشت‌نامه‌هایی وجود دارد، اما بهبهانی هیچ‌گاه فرصت نکرد تا سرگذشت زندگی خود را بنویسد. در این اثر شما می‌توانید گوشه‌ای از اتفاقات و وقایعی که در زندگی این چهره‌ی سیاسی وجود دارد را مطالعه کنید.

در بخشی از کتاب زندگی سیاسی و اجتماعی سید عبدالله بهبهانی (از رهبران انقلاب مشروطیت) می‌خوانیم:

اجداد سید عبدالله، ابتدا در سرزمین بحرین زندگی می‌کردند؛ خانواده‌ای اهل علم و تقوا و دیانت بودند ولیکن به واسطه‌ی پیش آمد فتنه وهابی از بحرین به بهبهان هجرت کردند، جد بزرگش سید عبدالله بلادی از مردم تحریفه یکی از روستاهای بحرین بود. او اولین کسی است که از بحرین به بهبهان هجرت کرد و با این هجرت فرزندانش در نجف، بصرد، بندر بوشهر، شیراز، بهبهان و تهران پخش شدند.

اجداد سید عبدالله، سید نصرالله نسل سوم عبدالله بلادی بود و از روحانیون بهبهان بود، بدون آن که مقام اجتهاد داشته باشد. پدر سید عبدالله، سید اسماعیل بهبهانی در سال 1218 «هم ق.» 1178 «ه.ش»، در بهبهان متولد شد. وی دوره مقدماتی تحصیلات خود را که شامل صرف و نحو بود در حوزه‌ی علمیه بهبهان طی نمود و پس از آن، برای ادامه‌ی تحصیل به نجف رفت و در حوزه‌ی علمیه این شهر در جلسات درس اساتیدی مانند شیخ مرتضی انصاری، شیخ علی، شیخ حسن شیرازی (میرزای شیرازی) و صاحب جواهر حاضر گردید. وی پس از مدتی اقامت به بهبهان بازگشت. سید اسماعیل پس از چندی مجددا به عراق رفت و این بار در حوزه‌های نجف و کربلا در محضر شیخ حسن کاشف، شیخ مرتضی انصاری و سید ابراهیم قزوینی، مؤلف ضوابط، حاضر و موفق به کسب درجه‌ی اجتهاد شد. پس از کسب درجه‌ی اجتهاد مجددا به بهبهان بازگشت، مدتی به تدریس و ارشاد مردم مشغول شد اما برای سومین بار به نجف مراجعت و در این شهر رحل اقامت افکند.