کتاب رویای بر باد رفته

کتاب رویای بر باد رفته به قلم حمیده سادات حسینی، دنیای دختری را که به تازگی دانشجوی تهران شده و مشکلات زیادی پیش روی خود دارد را به تصویر می‌کشد.

در این کتاب داستان دخترکی را می‌خوانید که دنیای پیچیده‌ای دارد و اطرافیانش به سختی او را درک می‌کنند. چندین بار در زندگی‌اش شکست‌ خورده‌ ولی آن‌ها را قسمتی از سرنوشت و تقدیرش می‌داند!

در تنهایی‌هایش آرزوها و حرف‌های دلش را می‌نویسد... او می‌نویسد و اشک می‌ریزد اما هیچ کس نمی‌داند در دلش چه غم‌ها و شادی‌هایی وجود دارد. هر خط از درد و دلش یک قطره اشک می‌شود و روی کاغذش می‌چکد. خاطراتش هیچ وقت فراموش شدنی نیستند چون مهم‌ترین اتفاقات زندگی‌اش عاشق شدن در کنار او بود. چطور می‌توانست آن‌ها را از ذهنش پاک کند؟

در بخشی از کتاب رویای بر باد رفته می‌خوانیم:

18 سالم بود که وارد دانشگاه شدم، یک دختر ساده و بی‌شیله‌ و پیله بودم که توشه سفرم فقط یک چمدان دستی بود و تمام آمال و آرزوهایم را با خود بغل کرده بودم و از شهرمان آمده بودم تهران.

آمده بودم تا خودم باشم، آمده بودم تا از این به بعد کاری را که دوست دارم را انجام دهم. آمدم تا برای پدر و مادرم یک دختر مستقل و قوی باشم.

درس‌خوانده بودم و در رشته مدیریت در دانشگاه سراسری تهران قبول شدم پدر و مادرم هردو در بانک کار می‌کردند و با خود تصور می‌کردند که من هم در رشته مدیریت درس بخوانم و بتوانند برای من در بانک کار دست‌ و پا کنند که شاید حقوق و مزایای خوبی داشته باشم و مستقل باشم و آینده‌ای مطمئن در پیش رو داشته باشم و من هم مثل تمام جوان‌های دیگر دلم دنبال کردن آرزوهای رنگی و قشنگ خودم را می‌خواست.

دو خواهر داشتم که یکی سوم دبیرستان و دیگری از من 4 سال بزرگ‌تر بود و درسش تمام‌ شده بود و به‌ تازگی مشغول کار در یک بیمارستان شده بود، او رشته پرستاری خوانده بود و بسیار هم باهوش و درس‌خوان بود.

صبح زود راه افتاده بودم که به اول وقت اداری برسم و بتوانم زودتر ثبت‌نام کنم از ابتدای جاده با تمام چیزهایی که حال مرا آن‌جا زیبا و رنگی می‌کرد حرف می‌زدم و خداحافظی می‌کردم.

از بین جنگل‌ها که رد می‌شدیم، درخت‌ها با حرکت نسیم برایم دست تکان می‌دادند و برایم آرزوی موفقیت می‌کردند.