سرکوبها، تحقیرها و توهینهایی که "هیت کلیف" در دوران کودکی تجربه کرد، باعث شد که یه انگیزه قوی برای انتقام در درونش شعله ور بشه تا لحظه لحظه اون آدمهایی رو که بهش ظلم کرده بودن و حتی فرزندان اونها رو، به زهر تبدیل کنه... "هیت کلیف" در وهله اول، به خاطر بی خانمانی و بی کس بودنش و در وهله دوم، به خاطر قیافه و ظاهرش که مورد پسند بقیه نبود، مورد تحقیر واقع شد؛ یعنی دقیقاً دو چیزی که تحت اختیار و انتخاب خودش نبود! و تا زمانی که خودمون رو به جای "هیت کلیف" نذاریم، بی رحمانه قضاوتش میکنیم و ازش بدمون میاد؛ اما هیچ تضمینی وجود نداره که اگه خودمون به جای اون بودیم، رفتارای بهتری ازمون سر میزد!
داستان که به اواسطش رسید، با خودم گفتم لابد آخرش آقای "لاک وود" میره با "کاترین" ازدواج میکنه و از اون وضع نجاتش میده اما نویسنده با خلاقیتی که داشت، داستان زیباتری رو رقم زد؛ "کاترین" که مدام "هیرتن" رو به سخره میگرفت، از موضعش کوتاه اومد و متوجه پیامدهای رفتار نادرستش بر اعتماد به نفسِ "هیرتن" شد و راه صلح رو در پیش گرفت و... چه بسا اگه "کاترین" به این رفتارش ادامه میداد، "هیرتن" هم به شخصی مثل "هیت کلیف" تبدیل میشد!
به معنای واقعی شاهکار بود. چیزی که در رمان های کلاسیک نظر منو جلب می کنه علاوه بر توصیف های زیبا و صحنه سازی های عالی نویسنده نحوه و روش زندگی انسانها در گذشته هست. مثلاً در این کتاب شخصیتهای اصلی عمر کوتاهی داشتن و در سن کم بیشتر بخاطر بیماری مردن. تلخ تر از مرگ کاترین، مرگ شوهرش لینتون بود. در کل داستان پیچیده و عمیقی بود و تقریبا احساسات تک تک شخصیت ها رو به طرز عالی توصیف میکرد و می تونستم باهاشون همدردی کنم. حیف که امیلی برونته زود از دنیا رفت.
برای من خیلی رمان جذابی بود، علاقه داشتم از وقوع اتفاق بعدی هرچه زودتر سر در بیارم، به همین دلیل نمیتونستم دست از خوندنش بردارم. درسته که یه جاهایی از داستان زیادی کشدار شده و نفرت، کینه و عقده در سراسر داستان غالبه اما برای من دوست داشتنی بود و ثابت کرد اعمال و رفتاری که از آدمها سر میزنه ریشه در کودکی و رشدشون داره، مثل رفتارهای شخصیت اصلی داستان آقای هیت کلیف. اما به راستی که عشق واقعی هرگز از بین نمیره…
جدا از موضوع داستان وقتی که از زبان خدمتکار سرنوشت افراد اون خونه نقل میشه قدرت نویسنده اینجا مشخص میشه به طوری که وقتی میخوانید انگار انجا حضور داشتید و صحنهها کامل بدون نقص از جلوی چشمان شما رد میشوند و این شاهکار بود و در مورد خود داستان یه جاهای حرصم در اومد ولی با تموم کردنش با لبخندی جزو کتابهای به یادماندی شد که خوندم
کتابی کنشگرا بود که انعکاس روابط آدم هارو به سادگی نشون میداد و به نظر من حتی نتیجه رفتارهای درست و نادرست اون هارو اینکه آدمها چطور میتونن زنجیره رنجها و حسرت هارو برای هم به ارمغان بیاورند... در کل این کتاب را دوست داشتم
داستان هیچ قسمتی رو بدون توضیح نمیذاره و بصورتی نوشته شده که در تمام صحنهها ریز مکالمات شخصیتها مطرح میشه که این موضوع جالبی هست ولی طولانی بودن مکالمات گاهی خسته کننده اس که البته میشه ازش چشم پوشی کرد.
رمان بسیار گیرا و جذابی بود و تا تمامش نکردی دلت نمیخواست که زمین بذاریش ضمن اینکه از لحاظ تاریخی ما رو به دنیای قرن ۱۹ میبره و با سبک زندگی اون دوران آشنا میکنه و از لحاظ روانشناسی هم کتاب با ارزشی هست.
کتاب تقریبا جالبی بود و بیانگر این بود که چه قدر راه و روشهای تربیتی غلط در کودکی، زمینه بسیاری از عملکردهای غلط بزرگسالی را به وجود میآورند. تحقیرها و سرزنشها، ابعاد شخصیتی ناکارآمد و ضعیف می سازد.
بنظرم عالی بود رمانی با نثر شیرین وهیجان انگیز که خواننده رو با خود به بطن داستان میبرد و حتی میتونستی از نزدیک شاهد ماجراهای مهیج باشی، میخواهم دوباره این کتاب را بخوانم
بنظرم معمولی بود. کتاب جین ایر شارلوت برونته رو اول خونده بودم و خیلی خوشم اومده بود، بعد خوندن جین ایر، بلندیهای بادگیر رو خوندم که حس خوبی به من نداد. انتقام و تنفر تو کتاب زیاد بود.
عالی عالی... رمانهای خواهران برونته واقعا شاهکار هستن... درسته کتاب جین ایر شارلوت، کمی مهیج تره، ولی این کتاب هم در تهییج خواننده، دست کمی از جین ایر نداره... کتابراه دمت گرم
شاید در رده شاهکارها نباشد، اما خوب بود و از خواندنش لذت بردم. در بیشتر موارد کنجکاو میشدم ببینم در ادامه چه اتفاقی میافتد و برای همین نمیتوانستم کتاب را زمین بگذارم.
کتابی بسیار عالی پر از، عقدههای درون یک کودک که بخاطر چهره و گذشته ایی که در هیچ یک دخالتی نداشته و بخاطرش تحقیر و توهین زیادی را متحمل شده خواندن این کتاب رو به همه توصیه میکنم
کتاب خوبی بود نثر روانی داره و میشه با شخصیتها ارتباط برقرار کرد اما یکنواخت و اروم همه چی پیشرفت و هیجان نداشت ولی ادم از ارام بودن داستان اذیت نمیشه خیلی
داستان که به اواسطش رسید، با خودم گفتم لابد آخرش آقای "لاک وود" میره با "کاترین" ازدواج میکنه و از اون وضع نجاتش میده اما نویسنده با خلاقیتی که داشت، داستان زیباتری رو رقم زد؛ "کاترین" که مدام "هیرتن" رو به سخره میگرفت، از موضعش کوتاه اومد و متوجه پیامدهای رفتار نادرستش بر اعتماد به نفسِ "هیرتن" شد و راه صلح رو در پیش گرفت و... چه بسا اگه "کاترین" به این رفتارش ادامه میداد، "هیرتن" هم به شخصی مثل "هیت کلیف" تبدیل میشد!