کتاب حل تحلیلی کمانش تیرهای خمیده کامپوزیتی با هسته انعطاف پذیر عرضی

کتاب حل تحلیلی کمانش تیرهای خمیده کامپوزیتی با هسته انعطاف پذیر عرضی نوشته‌ی عبدالحسین پورطبیب، به بررسی کمانش یک تیر خمیده ساندویچی با هسته نرم (انعطاف پذیر) می‌پردازد.

در چند سال اخیر تحولات بسیار عمیقی در زمینه‌ی سازه‌های کامپوزیتی - ساندویچی، تیرهای خمیده و مستقیم و مبحث کمانش با استفاده از علم نانو در زمینه‌ی مواد مرکب به وجود آمده است که هر کدام از این مباحث خود شامل شاخه‌های متنوع و مختلفی هستند که در این کتاب به اجمال در مورد آن‌ها صحبت می‌شود.

این اثر به سه فصل متمایز تقسیم شده است که در فصل اول پیدایش مواد کامپوزیتی، سازه‌های ساندویچی، مبحث کمانش و بسط و گسترش آن بررسی می‌شود. در فصل دوم به مروری بر پیشینه تحقیقات صورت گرفته از گذشته تا حال در زمینه‌ی سازه‌های ساندویچی، تیرهای کامپوزیتی، ساندویچی و کمانش سازه‌ها پرداخته شده است. در فصل سوم به بررسی کمانش یک تیر خمیده ساندویچی با هسته نرم (انعطاف‌پذیر) پرداخته می‌شود. سازه‌های ساندویچی با هسته‌های نرم ساخته شده از مواد فوم یا لانه زنبوری شبیه آرامید یا پارچه، معمولاً در صنایع کاربردی مانند هوافضا و یا مهندسی عمران مورد استفاده قرار می‌گیرند.

در بخشی از کتاب حل تحلیلی کمانش تیرهای خمیده کامپوزیتی با هسته انعطاف پذیر عرضی می‌خوانیم:

الیاف پلیمری جهت دستیابی به الیافی با مقاومت و سختی بالا پایه‌گذاری شده است و به الیاف آرامید نیز معروف می‌باشند. معروف‌ترین الیاف پلیمری، الیاف کولار می‌باشند که در سال 1968 از روش‌های مصنوعی بدست آمد. دو نوع معروف این الیاف، کولار 29 و کولار 49 می‌باشند که در مواد مرکب مهندسی کاربرد داشته و در تسمه‌ها و طناب‌های کشتی استفاده می‌گردد. مواد مرکب با بستر پلیمری از سال 1960 میلادی مورد استفاده قرار گرفته است.

از این زمان مواد مرکب به عنوان مواد مهندسی مناسب برای کاربردهای مختلف شامل قطعات اتومبیل، محصولات ورزشی، قطعات مصرفی، قطعات هوافضایی، صنایع دریایی و نفتی، طراحی و ساخته شده‌اند. سبکی مواد مرکب باعث توسعه کاربرد این مواد در مقایسه با مواد دیگر شده است و در نتیجه جایگزین مناسبی برای فولاد و آلومینیوم در بسیاری از صنایع شده است. جایگزینی مواد مرکب به جای فولاد باعث کاهش وزن قطعات بین 60 تا 80 درصد و به جای آلومینیوم بین 20 تا 50 درصد می‌باشد. مواد مرکب دارای مشخصه‌های مکانیکی بالاتری نسبت به مواد معمولی مهندسی می‌باشند. برخی از این مشخصات با اصلاح خصوصیات مواد مهندسی قابل حصول است و بسیاری دیگر نیاز به تست و روش‌های محاسباتی دارد.