کتاب این داستان لعنتی

کتاب این داستان لعنتی به قلم ابراهیم نوریان، که برگرفته از اتفاقات مختلف یک زندگی واقعی است، داستان گرفتاری به معضل اعتیاد را به تصویر می‌کشد.

این داستان به شما هشدار می‌دهد که اگر کنجکاوید، اگر تجربه‌گرا هستید، اگر... به معنای امتحان کردن تمام وقایع نیست. گاهی از تجربه دیگران استفاده کردن بزرگ‌ترین هوشمندی و هشیاری است. قطعا اعتیاد از آن دست معضلاتی است که تجربه کردن آن برابر با شکست محض و چشیدن تلخی خواهد بود. مراقب این اعتیاد باشید.

در بخشی از کتاب این داستان لعنتی می‌خوانیم:

اگر یک بار تو عمرم قرار بود با کسی دعوا کنم، اون یک بار با مسعود بچه غول بود. یه پسر چاق که همیشه در حال پفک خوردن بود و دستای پفکیشو به لباس بچه‌ها می‌مالید تا تمیز بشه. مسعود بچه غول خیلی با من کاری نداشت اما همین که بچه‌های دیگر رو کتک می‌زد و مسخره‌شون می‌کرد انگار که منو زده. مخصوصاً یکی از بچه‌های کلاس که اسمش «سِرژیک» بود و یه دین و مذهب دیگه داشت. از این بچه درس‌خونا که عینک ته استکانی داشت.

مسعود بچه غول به خاطر این که «سرژیک» مو قرمز بود اذیتش می‌کرد یا بهش ماژیک می‌گفت یا چیزای دیگه. سرژیک مجموعه‌ای از چیزای جذاب بود. با من دوست بود اما با درساش و کتاباش دوست بهتر و خوب‌تری بود.

یه بار وقتی که پا شده بودم درس جواب بدم، مسعود بچه غول رو صندلی من سوزن ته گرد گذاشته بود که من می‌شینم درد سوزنو حس کنم.

یه کار بی‌نمک که جز دعوا نتیجه‌ی دیگه‌ای نداشت. بیچاره سرژیک که همیشه از این سوزن‌ها خورده بود و چون زورش به مسعود بچه غول نمی‌رسید مجبور بود بسوزه و بسازه.

یه بار سرژیک رو به من کرد و گفت:
علیرضا...
گفتم:
بله، چی میگی
گفت:
یه روز به آخر عمرم مونده باشه مسعوده بچه غولو از ته دل می‌زنم.
خیلی ترسناک شده بود. راستش یه کم ترسیدم.
همین جرقه‌ای شد تا به فکر فرو برم و باز هم رازی که پیرمرد کتاب فروش بهم گفته بود و مرور کنم.