کتاب عوارض مراقبت‌های درمانی بیمارستانی

کتاب عوارض مراقبت‌های درمانی بیمارستانی به قلم محمدحسین عزیزی، اطلاعاتی در مورد تعدادی از این عوارض در اختیار شما قرار داده و سپس چگونگی پیدایش و راه‌های درمان آن‌ها را شرح می‌دهد.

عوارض بیمارستانی یکی از شایع‌ترین علل مرگ و میر محسوب می‌شوند. این عوارض، هم حین بستری ایجاد می‌شوند، هم پس از ترخیص؛ که این دو عامل روی ‌هم ‌رفته 60 درصد از علل مرگ و میر را به خود اختصاص داده‌اند.

مهم‌ترین و کم‌ هزینه‌ترین عنصر پیشگیری در این امر، نقش مدیریتی و مراقبتی یک پرستار در پیشگیری و کنترل است؛ چرا که پرستاران بیشترین زمان کاری را به مراقبت از بیماران اختصاص می‌دهند. این مراقبت‌ها و مدیریت‌ها حین بستری، بیشتر نقش پیشگیری دارد و در بعد از ترخیص، این مراقبت‌ها وارد جبهه حمایتی برای مهار و یا جبران این عوارض می‌شوند.

این عوارض باعث رجوع بیمار به مراکز درمانی و افزایش هزینه‌ها بر خانواده و جامعه می‌گردد. پس بهتر است با مدیریت درست، از بروز این عوارض حین بستری شدن جلوگیری گردد.

در بخشی از کتاب عوارض مراقبت‌های درمانی بیمارستانی دربارۀ اختلالات تغذیه می‌خوانیم:

مشخصه این بیماری، پرخوری بسیار شدید است و یکی از شایع‌ترین اختلالات تغذیه به‌ حساب می‌آید. افرادی که درگیر چنین اختلالی هستند، معمولاً اضافه ‌وزن دارند یا چاق هستند. این بیماری در مقایسه با بولیمیا، باعث نمی‌شود فرد غذایی که خورده است را بالا بیاورد، به خود گرسنگی بدهد و یا بیش ‌از حد ورزش کند.

اختلال پرخوری در هر سنی می‌تواند بروز کند اما شایع‌ترین زمان آن، میان‌سالی است. این بیماری فرد را در خطر ابتلا به دیابت نوع 2، فشارخون بالا و بیماری‌های قلبی قرار می‌دهد.

نشانه‌های اختلال پرخوری بسیاری از ما گاهی پرخوری می‌کنیم، اختلال پرخوری با این‌ حالت فرق دارد. افرادی که این اختلال را دارند، هنگام پرخوری کنترل خود را از دست می‌دهند. به همین دلیل کسانی که پرخوری می‌کنند، با سرعت بیشتری نسبت به حالت عادی غذا می‌خورند. این افراد ممکن است آن‌قدر پرخوری کنند که به شکل آزار دهنده‌ای پر شوند و یا زمانی پرخوری کنند که اصلاً احساس گرسنگی ندارند. افرادی که این مشکل را دارند ممکن است با احساس استرس، خستگی، افسردگی به پرخوری رو بیاورند.

نشانه‌های اختلال پرخوری: احساس گناه احساس گناه، شرمندگی و یا افسردگی پس از پرخوری برای کسانی که اختلال پرخوری دارند، حس آشنایی است. این احساسات یک چرخهٔ نادرست را برای فرد ایجاد کنند. به این صورت که فرد پس از پرخوری، دچار افسردگی و احساس گناه می‌شود. همین پریشانی روحی، دوباره فرد را به سمت پرخوری بیشتر سوق می‌دهد. احساس شرم و گناه در افرادی که اختلال پرخوری دارند ممکن است باعث شود این کار را مخفیانه انجام دهند که در این حالت، تشخیص این بیماری سخت می‌شود.