کتاب مجمع مردگان - سه گانه شهر جلد اول

کتاب مجمع مردگان - سه گانه شهر جلد اول نوشته‌ی دارن شان، در پس معماها، هیجانات و دلهره‌هایی که به شما منتقل می‌کند، راه و رسم زندگی و رموز دنیایی که در آن زندگی می‌کنند را نیز آموزش می‌دهد.

مجمع مردگان (Procession of the dead) یک فانتزی شهریِ ترسناک و در عین حال بدون نقص است که شما را از همان صفحه‌ی نخست جذب می‌نماید. این اثر تمام آن چیزی است که یک خواننده‌ی طرفدار فانتزی نیاز دارد.

داستان درباره‌ی کاپاک رایمی است که وارد شهر می‌شود و مجبور است خودی نشان دهد. او همان طور که ترفندهای جدیدی از دایی تئو یاد می‌گیرد، تصمیم دارد به یک گانگستر تبدیل شود؛ در این راه با کاردینال روبرو می‌شود و زندگی‌اش برای همیشه تغییر می‌کند.

مجموعه‌ی شهر، نام آثار بزرگسالان دارن شان (Darren Shan)، نویسنده‌ی ایرلندی کتاب‌های فانتزی است. او ابتدا آن را با نام مستعار D. B. Shan منتشر می‌کرد. وی این کار را به توصیه‌ی ناشر آثارش، به منظور جداسازی مجموعه‌ی بزرگسال از کودکان انجام داد.

در بخشی از کتاب مجمع مردگان - سه گانه شهر جلد اول می‌خوانیم:

زیر روشنایی کهربایی رنگ چراغ‌های خیابان او را از نظر گذراندم. سن و سال زیادی داشت و اواخر پنجاهه‌ی عمرش بود. حدود 2 متر قد داشت و مانند یک خرس تنومند بود. موهای پرپشت و دودی رنگ داشت. یک جفت خطِ‌ریش به یادگار از روزهای عیاشی و جوانی اطراف صورتش وجود داشت و ریش کم پشتی صورتش را پوشانده بود. سیمای سرد و خشنی داشت. با خون‌سردی خاصی نفس می‌کشید. کت و شلوار مشکی‌اش را روی یک پیراهن سفید پوشیده بود و با زیورآلاتی مثل دکمه سرآستین، انگشتر و گردنبند خودش را مزین کرده بود. از چشمانش می‌شد خواند که تیرانداز ماهری بود.

او کسی بود که طی سی سال اخیر، شهر را به همراه کاردینال اداره کرده و هرکسی که سر راهشان قرار می‌گرفت یا کشته می‌شد و یا مورد ارعاب قرار می‌گرفت. او برای این کار ساخته شده بود. همان‌طور که نشسته بودم و به شیوه‌ی زندگی او فکر می‌کردم، دو کلمه به ذهنم خطور کرد. آن دو نفر سرد و بی‌عاطفه بودند. این کلمات را به زبان نیاوردم. یک زمانی وقتی جوان بود، اسم مستعار داشت؛ مارمولک. این لقب را دوست نداشت. آخرین نفری که او را با این اسم مسخره کرد چند روز بعد دیگر در این دنیا نبود. جسد او را درحالیکه شکمش خالی شده و با کلی مار و مارمولک پر شده بود پیدا کردند. از آن به بعد، او فقط فورد تاسو بود.

آن‌ها مرا به پارتی سنترال بردند. قلب تپنده‌ی شهر. خانه و محل کار کاردینال. امن‌ترین جای دنیا برای مهمانان. مرگ‌آور‌ترین جای دنیا برای متجاوزان. وینسنت جلوی ساختمان ایستاد تا پیاده شویم. وقتی روی سنگ‌فرش‌های پیاده‌رو ایستاده بودیم، فورد او را مرخص کرد. وینسنت پرسید: «واسه امروز باهام کاری نداری؟»