کتاب سایه عمر

کتاب سایه عمر مجموعه‌‌ای است از غزل‌ها و رباعیات رهی معیری که بی‌تردید یکی از چند چهره‌ شاخص غزل‌ سرای معاصر است.

رهی معیری، متخلص به «رهی» فرزند محمدحسن خان موید خلوت در 10 اردبیهشت ماه 1288 هجری شمسی در تهران به دنیا آمد. اشعار او که یکی از شاعران پر افتخار کشور عزیزمان ایران است تاثیر گرفته از شاعرانی همچون سعدی، حافظ، مولوی، صائب و گاه مسعود سعد و نظامی است. اما دلبستگی و توجه بیشتر او به زبان سعدی بود. این عشق و شیفتگی به سعدی، سخنش را از رنگ و بوی استاد برخوردار کرده به گونه‌ای که همان سادگی و روانی و طراوت غزل‌های سعدی را از بیشتر غزل‌های او می‌توان دریافت کرد.

معیری که هنوز هم پس از گذشت سالیان، می‌توان گفت شعر و آوازهای او خاطرات تلخ و شیرین مردم را زنده می‌سازد شعر را پناه و درمان دردهای پنهان خویش می‌دانست. او که بعد از فراغت از تحصیل در اداره ثبت، شهرداری تهران، وزارت کار، خدمات اداره انتشارات و مطبوعات، وزارت اقتصاد ملی و وزارت پیشه و هنر مشغول بوده است، بعد از انصراف از کارهای دولتی به رادیو رفته و تصنیف‌ها و ترانه‌ها و آهنگ‌های بی‌شماری ساخت.

اشعار رهی در دو مجموعه به نام‌های سایه عمر و آزاده برای نخستین بار به ترتیب در سال‌های 1343 و 1348 چاپ شده است.

در بخشی از کتاب سایه عمر می‌خوانیم:

بهر هر یاری که جان دادم به پاس دوستی
دشمنی‌ها کرد با من در لباس دوستی
کوه پا بر جا گمان می‌کردمش دردا که بود
از حبابی سست بنیان‌تر اساس دوستی
بس که رنج از دوستان باشد دل آزرده را
جای بیم دشمنی دارد هراس دوستی
جان فدا کردیم و یاران قدر ما نشناختند
کور بادا دیده حق ناشناس دوستی
دشمن خویش رهی کز دوستداران دوروی
دشمنی بینی و خاموشی به پاس دوستی