معرفی و دانلود کتاب مجموعه اشعار رهى

معرفی کتاب مجموعه اشعار رهى

شادروان محمدحسین معیری به سال 1288 شمسی در تهران و در خاندانی بزرگ و اهل ادب و هنر دیده به جهان گشود. نیای او دوستعلی‌خان معیرالممالک در دوره ناصرالدین شاه وزارت خزانه را برعهده داشت و نیاکان وی از روزگار سلطنت نادرشاه تا اواخر دوران قاجار همواره مصدر خدمات مهم و از رجال بزرگ عصر خویش بوده‌اند. از آنجا که پدرش - محمدحسن خان معیری (مؤید خلوت) چندی پیش از تولد رهی چشم از جهان بسته بود نام کوچک او را بر وی نهادند و بدین‌گونه شاعر شوریده و شیدای ما در دامان مادر پرمهر و هنرپروری پرورش یافت که نقش پدر را نیز برای وی ایفا می‌کرد.

رهی که از همان اوان کودکی سرشار از ذوق و استعداد هنری بود پس از آشنایی ابتدایی‌اش با شعر و هنر در کنار مادر به مدرسه رفت و ضمن تحصیلات ابتدایی و دبیرستان به آموختن نقاشی و موسیقی نیز همت گماشت. در همین دوره بود که ذوق شاعری را در خود کشف کرد. وی در کتابخانه‌یی که پدرش برای او به یادگار گذاشته بود به گشت و گذار پرداخت و خود را از چشمه فیاض ادبیات کلاسیک ایران سیراب نمود. او با مطالعه غزل‌های سعدی و حافظ و مولوی و عراقی موسیقی شعر و تصاویر رنگین و مجازی این پاسداران ادب پارسی را که هرکدام با شیوه‌یی بدیع به غنای ادب پارسی افزوده‌اند به چشم دل می‌دید و با گوش جان می‌شنید و بدین‌گونه شیوه بیان ویژه خود را یافت.

رهی در عنفوان جوانی به سرودن شعر آغاز کرد ولی طبع دشوارپسند او به انتشار آن رضایت نمی‌داد. تا اینکه در سال 1306 - یعنی در سن 16 و 17 سالگی به تشویق دوستان نخستینِ شعر خود را که یک رباعی لطیف وبدیع بود در یکی از جراید ادبی آن زمان به چاپ سپرد:

 کاش امشبم آن شمع طرب می‌آمد

وین روز مفارقت به شب می‌آمد

 آن‌لب‌که‌چوجان‌ماست‌دور ازلب‌ماست

ای کاش که جان ما به لب می‌آمد

با چاپ این شعر نام رهی شهره انجمن‌ها و محافل ادبی گشت و از آن پس شاعری به‌نام رهی معیری پا به عرصه پهناور شعر پارسی نهاد که تا آخر عمر به قول علی دشتی نویسنده و شعرشناس نامدار یکی از چهار شاعر غزلسرای برجسته ایران به‌شمار می‌رفت.

فهرست مطالب کتاب

مختصری در شرح حال و آثار رهی
رهی معیری از زاویه دید مادر
غزلیات
آبِ بقا کجا و لبِ نوشِ او کجا؟
ای باده نوشین، نگشایی دلِ ما را
از آن امّیدوارِ وعده فردا کُنی ما را
گرچه روزی تیره‏تر از شامِ غم باشد مرا
همراهِ خود نسیمِ صبا می‏بَرد مرا
ساختم با آتشِ‏دل، لاله‏زاری شد مرا
همچو مجنون،گفت‏وگو با خویشتن باید مرا
جز بی‏غمی، غمین نکُند هیچ‏کَس مرا
چشم خونین شد نصیب از عشقِ گُلرویان مرا
گر همه بیند به چشمِ بد، سراپای مرا
نه اشکی، تا که ره بندد ز پیش، آن آتشین‏خو را
از پی خود می‏کشاند صید خون‏آلوده را
آمد بهار و شاهدِ گُل، گشت یارِ ما
سزای چون تو گُلی گرچه نیست خانه ما
تو و با لاله‏رویان، گُل ز شاخِ عیش چیدن‏ها
نوای آسمانی آید از گُلبانگِ رود امشب
یافتم روشندلی از گریه‏های نیم‏شب
چون شفق گرچه مرا باده ز خونِ جگر است
بُرد آرامِ دلم، یارِ دلارام کجاست؟
ما را دلی بُوَد که ز دنیای دیگر است
عاشق از تشویقِ دنیا و غمِ دین فارغ است
ستاره،شعله‏یی‏ازجانِ‏دردمندِ من‏است
رخم چو لاله ز خونابِ دیده رنگین است
چشم تو نظر بر منِ بی‏مایه فگنده است
ای وطن، خصمِ ترا سنگ به جام افتادست
...