کتاب قاف غزل، قوس غزل

کتاب قاف غزل، قوس غزل، مجموعه‌ای از آخرین سروده‌های زنده یاد احمد عزیزی است که در دو بخش مجزا با همین عناوین گردآوری شده است. شاعر در این اثر قالب جدیدی از مثنوی را برای سرایش برگزیده و سروده‌های او با آمیزه‌ای از مضامین عرفانی و ستایش اهل بیت (ع)، مخاطبان بسیاری دارد. این شاعر آیینی با بهره‌گیری از زبان نمادین ویژه‌ی خود، افق‌های تازه‌ای را در شعر مذهبیِ معاصر ایران ترسیم کرده است.

درباره‌ی کتاب قاف غزل، قوس غزل

آخرین سروده‌های احمد عزیزی، این شاعر آئینی در کتاب قاف غزل، قوس غزل گردآوری شده‌اند. در این مجموعه مانند دیگر آثار این شاعر علاقه‌ی او به موضوعات آئینی و تمایل به معنویت و عرفان اسلامی به شکلی محسوس دیده می‌شود. این اثر که در قالب دو بخش مجزا به نام قاف غزل و قوس غزل گردآوری شده، بازتاب‌دهنده‌ی توانمندی یک شاعر مثنوی‌سرا در خلق ترکیب‌های بدیع و نوآورانه است.

شاعر در کتاب قاف غزل، قوس غزل با آمیختگی کلامش با عرفان اسلامی، فرم جدیدی از مثنوی را ارائه می‌دهد. این شیوه‌ی سرایش که آغازگر جریان‌های نو در شعر معاصر شد، با ستایش و تمجید از اهل بیت همراه است. شاعر معمولاً توصیف طبیعت را دریچه‌ی ورود به شعر قرار می‌دهد و سپس با ظرافت و با استفاده از تجنیس‌های سنتی، ذهن مخاطب را به سمت موضوع اصلی و مفاهیم بلند عرفانی سوق می‌دهد.

جلوه‌ای از ارادت آیینی در اشعار احمد عزیزی

شعر شیر نیستان عشق، شعر احمد عزیزی در مورد امام علی (ع) است که عمق دلبستگی او به خاندان عصمت را تصویر می‌کند. او در کنار این سروده در کتاب قاف غزل، قوس غزل، آثاری چون فخر خیرالبشر، مثنوی زهرایی، ماه آیینه روی و بهار وصل را پیرامون حضرت زهرا (س) خلق کرده است. همچنین غزل‌هایی همانند یازدهم گنبد نیلوفرین، سبع المثانی، غدیریه و وادی عشق بخش دیگری از کارنامه‌ی ادبی این شاعر آیینی را تشکیل می‌دهند.

اگر کنجکاوید کتاب‌های احمد عزیزی را بخوانید، با خرید کتاب قاف غزل، قوس غزل می‌توانید این کار را شروع کنید. این مجموعه شعر به همت انتشارات علمی و فرهنگی روانه‌ی بازار نشر شده است.

کتاب قاف غزل، قوس غزل برای شما مناسب است اگر

• به خواندن اشعار آئینی و آمیخته با عرفان اسلامی و ستایش اهل بیت (ع) علاقه‌مندید.
• می‌خواهید با آخرین سروده‌های احمد عزیزی پیش از بیماری و مرگ آشنا شوید.

در بخشی از کتاب قاف غزل، قوس غزل می‌خوانیم

ز اعتبار بهار این قدر بس ای عارف! / چنان گلی که به روی مزار اندازیم
فلک به گردش خود می‌رود چو خرمن‌کوب / به طوق جبر چرا اختیار اندازیم؟!
کسی مقایسه‌ی این نهنگ عمان نیست / همان که بحر جهان را کنار اندازیم
ز سرمه‌ی نگهش بانگ بلبلان بگرفت / فغان به زمزمه‌ی چنگ و تار اندازیم
جهان سراب‌وش است ای مهاجران آن به / که چشم‌ خود به ره انتظار اندازیم
نمی‌توان شه خود را شناخت ای «احمد» / مگر که دیده به هر رهگذر اندازیم